Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

της ροκαμπιλοπανκοψυχεδελοπόπης


Για τους Underground Youth, τους δίσκους, τα live και την Olya τα έχουμε πει εκατό φορές από εδώ μέσα, ας μην επαναλαμβανόμεθα λοιπόν....
Το Σαββατιάτικο live στην φτωχομάνα ξεκίνησε μεν κλασσικά σαν Ian Curtis on acid αλλά στη πορεία έσκασαν μύτη και ο Lux Interior μαζί με τον Alan Vega on γουατεβα και έγινε της ροκαμπιλοπανκοψυχεδελοπόπης....
Εμένα πάντως μου έμεινε η απορία για την απουσία των VIPS της γενιάς μου από το live, αυτούς που μπορείς να τους βρεις σε κάθε λαιβοπαπαριά αλλά στους συγκεκριμένους για ακόμη μια φορά ήταν άφαντοι... λες και κάθε μέρα μπορεί κανείς να δει τέτοια γκρουπ που το έχουμε πει ότι δεν παίζουν τίποτα καινούργιο, αλλά το κάνουν τίμια, με έμπνευση και με στυλ, και έχουν και την Olya να βαράει τα τύμπανα ρε παιδί μου, λίγο είναι αυτό?
Ας είναι....τα VIPS μάλλον κάνουν μαλάξεις στη ραγισμένη τους καρδιά να πάνε αύριο να δούνε indie κλάψα-καψούρα φάση, τους αγαπούληδες τους Tindersticks. 

Η φωτογραφία είναι του γνωστού γείτονα ranx xerox και το βιδεάκι από Αθήνα μεριά γιατί στην παρέα, ολονών τα χέρια προτίμησαν να κρατούν μπύρες και τσιγάρα αντί για κάμερα...

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

is this real?


-       Μα το μόνο που κάνω είναι να υπερασπίζω την κοινωνία απ’ τους εγκληματίες, είπε ο Νουρ ελ Ντιν. Τι σόι άνθρωποι είσθε λοιπόν! Ζείτε έξω απ’ την πραγματικότητα.
-       Η πραγματικότητα για την οποία μιλάς, είπε ο Γκόχαρ, είναι μια πραγματικότητα φτιαγμένη από προκαταλήψεις. Είν’ ένας εφιάλτης που επινοήθηκε από προκαταλήψεις. Είν’ ένας εφιάλτης που επινοήθηκε απ’ τους ανθρώπους.
-       Δεν υπάρχουν δύο πραγματικότητες, είπε ο Νουρ ελ Ντιν.
-       Ναι, είπε ο Γκόχαρ. Υπάρχει πρώτα-πρώτα η πραγματικότητα που γεννήθηκε απ’ την απάτη, μέσα στην οποία και χτυπιέσαι σαν το ψάρι στο δίχτυ.
-       Και ποια είναι η άλλη;
-       Η άλλη είναι μια χαμογελαστή πραγματικότητα, που αντανακλά την απλότητα της ζωής. Γιατί η ζωή είναι απλή, κύριε αξιωματικέ. Τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να ζήσει; Λίγο ψωμί φτάνει.
-       Και λίγο χασίς επίσης δάσκαλε! είπε ο Γιέγκεν.
-       Ας είναι, παιδί μου! Και λίγο χασίς επίσης.
-       Μα αυτό είναι άρνηση κάθε προόδου! ξεφώνισε ο Νουρ ελ Ντιν.
-       Πρέπει να διαλέξεις, είπε ο Γκόχαρ. Την πρόοδο ή την ειρήνη. Εμείς διαλέξαμε την ειρήνη.
-       Κι έτσι Εξοχότατε, σου χαρίζουμε την πρόοδο, είπε ο Γιέγκεν. Διασκέδασε καλά μαζί της. Σου ευχόμαστε καλή διασκέδαση.

text: Albert Cossery – Mendiants et orgueilleux, στα ελληνικά: Αλμπέρ Κοσερί «Ζητιάνοι και περήφανοι», μετάφραση Δήμητρα Ζορμπαλά, εκδόσεις Χατζηνικολή 1991.
music: Link Protrudi and the Jaymen – Surfin’ the Nile, Seduction LP, Music Maniac 1994.

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

THE BEVELs


Ένας από τους λόγους, ο βασικότερος μάλλον, που συνέχεια αναβάλω να κλείσω τούτο το blog, είναι το ότι θα πάψω να μοιράζομαι με λίγο περισσότερους ανθρώπους απ’ ότι ο στενός φιλικός κύκλος που δεν χάνω ευκαιρία να του τα πρήξω με τις καινούργιες μου μουσικές αγάπες, θα πάψω να μοιράζομαι έλεγα,  τον ενθουσιασμό που με κυριεύει –όλο και λιγότερες φορές όσο περνάει ο καιρός- στο πρώτο άκουσμα συγκροτημάτων όπως οι The Bevels.

Ένα Garage Punk συγκρότημα με όλη τη σημασία αυτών των δύο λέξεων –γιατί κι αυτές, οι λέξεις, έχουν χάσει πια το νόημά τους έτσι επιπόλαια που τις ξερνάμε απ’ το στόμα μας κάθε τρεις και λίγο- που ιδρώνει τις Dead Moon φανέλες του γρατζουνώντας και ουρλιάζοντας πάνω στους πανάρχαιους γρασοποτισμένους ύμνους της μεγάλης υγρής κρύπτης.
Και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, όταν στη σύνθεσή, του έχοντας μάλιστα αναλάβει και τα φωνητικά εκτός από το μπάσο βρίσκουμε τον Σάκη Γιάντση, μπασίστα του καλύτερα κρυμμένου γκαραζοθυσαυρού της χώρας, τους θρυλικούς –τουλάχιστον στο δικό μου, και μερικών άλλων που ξέρω, μυαλό-  και αδικοχαμένους Unknown Passage.

Τύμπανα του σπηλαιανθρώπου, μονομανές παίξιμο στις κιθάρες και το μπάσο, εκτροχιασμένα πωρωμένα και ναΐφ φωνητικά, απολαυστικά, βάλσαμο για τη βασανισμένη γκαραζοψυχή μας ουρλιαχτά, ο παράδεισος επί της γης για τους φονταμενταλιστές πιστούς της Εκκλησίας του Γκαράζ.
Garage, Garage, Garage, το γράφω ξανά και ξανά να το ευχαριστηθώ αφού τελευταία η επαφή μου με τα νέα ανάλογα σχήματα, με είχε κάνει να χασμουριέμαι στο άκουσμα αυτής της λέξης.

Πωρώθηκα τώρα...κάτι τέτοιες μπάντες με κάνουν ακόμη να υπερασπίζομαι με νύχια και με δόντια μπρος στον ιεροεξεταστή εαυτό μου, το ότι πέρασα πολλά από τα χρόνια μου ακούγοντας πέρα από τα πουλιά, τις κόρνες των αυτοκινήτων και τις φωνές των ανθρώπων, αποκλειστικά αυτό το ταλαιπωρημένο μουσικό είδος που ονομάζεται Garage Punk.

Ας αφήσω όμως πίσω για την ώρα τη γεροντική μίρλα…

Από τα μοναδικά άγρια και όμορφα βάθη της δυτικομακεδονικής γης, το Αμύνταιο και τις πόλεις και τα χωριά της ευρύτερης περιοχής, εκεί που κάποια βράδια οι ασθενείς της Garage Disease ιδρώνουν πάνω και κάτω από σκηνές μπαρ με ονόματα όπως Στου Θωμά», «Ψύλλος», «Μανδρακούκος», οι Bevels…σύντομα με τον πρώτο τους δίσκο στα ράφια από το Magnetic Fidelity  Studio.