Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

I got nothing, I’m nobody, but I'm on my own side





«Διαλέγετε την πλευρά σας μια για πάντα. Φυσικά, μπορεί να ‘ναι λάθος πλευρά. Μόνον η Ιστορία μπορεί να το πει αυτό».



image: Μια από τις προτάσεις εξωφύλλου που απορρίφθηκε, του θρυλικού πια βιβλίου, saunterer – Από τη λάθος πλευρά.    
text: Graham GreeneThe Confidential Agent, στα ελληνικά Ο πράκτορας, μετάφραση Ελένη Δεληγιάννη, εκδόσεις Ζαχαρόπουλος, 1989. 
music: Caustic Real Nobody 
(Μια μπάντα που ακόμη κι αν την εγκατέλειψε ο μπασίστας της έχει την μεγάλη τύχη να έχει στις τάξεις της έναν εξαιρετικά ταλαντούχο συνθέτη-κιθαρίστα-τραγουδιστή, τον Αστέριο Λέκκα, και έναν εκ των δύο καλύτερων ντράμερ των τελευταίων τριάντα και βάλε χρόνων του ελληνικού rock κατά την πολύ ταπεινή μου άποψη πάντα, και αφού δεν είναι ο Άτμας των Mushrooms και (πρώιμων) Blackmail, δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Κώστα Καρκάλη, των Γκούλαγκ και Ziggy Was. Μη τους χάσετε live!)  



Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Το Σπαλλάγγι




(Τυφλοπόντικον.)





—Γιατί, Σπαλάγγι θλιβερό,
γιατὶ τὸν ὅλο σου καιρὸ
μέσα στὴ γῆ θαμμένο;
Δὲν ἐπεθύμησες καὶ σὺ
τὴν ἀντηλιά μας τὴν χρυσῆ,
τὴν αὔρά μας, καϋμένο;

—’Μερονυχτῆς τὰ ’πιθυμῶ,
κ’ ἔχω πολὺ πολὺ καϋμὸ
νὰ τ’ ἀπολαύσω ’λίγο.
Μὰ τοῦ Θεοῦ ἡ προσταγὴ
μ’ ἔχει θαμμένο μὲσ’ στὴν γῆ,
δὲν εἰμπορῶ νὰ φύγω.

Διότι ἤμουνα προτοῦ
ὁ νεκροθάπτης τοῦ στρατοῦ·
—Ποῦ νὰ μὴν εἶχα σώσει!—
Ἡ μάχη ἦταν φονική·
νεκροὶ ἐδῶ, νεκροὶ ἐκεῖ,
ποιὸς νὰ τοὺς παραχώσῃ;
Στὸν κίνδυνο, στὴν ταραχὴ
δὲν βάλλω, ὁ μαῦρος, προσοχὴ
μόνο στοιβάζω χῶμα.
Καὶ μέσ’ στὸν τάφο τὸν κοινὸ
σκεπάζω κ’ ἕνα Χριστιανό,
ποῦ ξεψυχοῦσ’ ἀκόμα!

Ἄχ! Ἀπ’ τὴν γῆν τὴν σκοτεινὴ
ἀκούω τότε μιὰ φωνή.
“Μὲ θάφτεις πρὶν ’πεθάνω!
“Πρὶν εὐχηθῶ τὴν βασιλειᾶ,
“καὶ διὰ κρίματα παλῃὰ
“τὴν προσευχή μου κάνω!”

Ὡς νὰ τὸν ’βγάλω πεταχτός,
τὰ ἐκακάρωσε κι’ αὐτός,
σὰν τόσοι τόσοι ἄλλοι.
Μ’ ἀλλοίμονον! Εὐθὺς ἐκεῖ
μοὖρθε κατάρα θεϊκή,
σὰν μιὰ βοὴ μεγάλη!

“Ἐσὺ μ’ ἀπάνθρωπη καρδιά,
“ὅπου μοῦ θάφτεις τὰ παιδιά,
“πρὶν ἢ γενῇ ἀνάγκη,
“προστάζω νὰ μεταβληθῇς,
“κι’ ἀπ’ ἄνθρωπος, νὰ τυφλωθῇς
“καὶ νὰ γενῇς Σπαλάγγι!”
Ἔκτοτε, ἄχ! στὰ σκοτεινὰ
σκάφτω τυφλὸς παντοτεινὰ
τὸ ἴδιο μου τὸ μνῆμα.
Ὣς π’ ὁ Θεὸς νὰ λυπηθῇ,
ὣς ποῦ νὰ μοῦ συγχωρεθῇ
τὸ φοβερό μου κρῖμα!—


text: Γεώργιος Βιζυηνός - Ἀτθίδες Αὖραι, TRÜBNER AND CO., Λονδίνο 1884. 
music: Sean K. Preston – Ain’t no Grave, Hoarse Whisper CD-R, 2008.


 

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

steady as she goes



Να ζεις στην ίδια πολιτεία παντοτινά
και να `χεις των αναχωρήσεων τη μανία,
μα φεύγοντας απ’ το γραφείο τα βραδινά
να κάνεις οφθαλμοπορνεία στα καφενεία.

΄Αλλοτες είχαμε τα πλοία κρυφό σκοπό,
μα ο κόσμος έγινε σαν αδειανή φυλλάδα,
είναι το ίδιο πια να μένεις στην Ελλάδα
με το να ταξιδεύεις στο Fernando Po.

Τα φορτηγά είναι κακοτάξιδα κι αργούν,
μες στα ποστάλια πλήττεις βλέποντας τουρίστες,
το να φορτώνεις μήνες ρύζια στο Ραγκούν
είν’ ένα πράγμα που σκοτώνει τους αρτίστες.
 
Οι πόλοι γίνανε σε μας πολύ γνωστοί,
θαυμάσαμε πολλές φορές το Βόρειο Σέλας
κι έχουν οι πάγοι χρόνια τώρα σκεπαστεί
από αδειανά κουτιά σπανιόλικης σαρδέλλας.

Στην Ταϊτή έζησε μήνες κι ο Λοτί,
αν πας λιγάκι παρακάτου, στις Μαρκίζες,
που άλλοτες τρώγανε μπανάνες κι άγριες ρίζες,
καλλυντικά τώρα πουλάνε του Coty.

Οι Γιαπωνέζες, τα κορίτσια στη Χιλή,
κι οι μαύρες του Μαρόκου που πουλάνε μέλι,
έχουν σαν όλες τις γυναίκες τα ίδια σκέλη
και δίνουν με τον ίδιο τρόπο το φιλί.

Η αυτοκτονία, προνόμιο πια στα θηλυκά
κάποτε κάναμε κι εμείς αυτή τη σκέψη.
Πεθαίνεις πιο σιγά με τα ναρκωτικά,
μα τελευταία κι αυτά τάχουν νοθέψει.


text: Το ποίημα "Καφάρ" (αφιερωμένο στον Γιώργο Παπά) του Νίκου Καββαδία, από την συλλογή Μαραμπού (1947). 
music: The Steady As She Goes – The Sea (You Second Home), Dangerous & Dead LP, 2014.