Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

The Dark Rags - Paranoia Blues

Closer records
2014

Πέντε σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη τους νυχτερινή πτήση οι Dark Rags συνεχίζουν να κόβουν βόλτες πάντα στα ίδια στενά, ζώντας στο σκοτάδι, ζώντας σ' έναν κόσμο δικό τους. Το Drunken Angel EP του 2010, το πρώτο τους άλμπουμ ένα χρόνο αργότερα το 2011 με τίτλο τι άλλο? The Dark Rags, το Underground με τα δύο κομμάτια το 2012, στο ενδιάμεσο πολλές συναυλίες και πάντοτε πίσω απ' όλα αυτά μια θρησκευτική σχεδόν αγάπη και αφοσίωση σ' αυτό που κάνουν, που δεν βάζει στο ζύγι το πόσοι εκεί έξω ακούν, καταλαβαίνουν και πόσο μάλλον αγοράζουν. 

Δίχως πολλά ούτε μεγάλα λόγια, χωρίς δημόσιες σχέσεις και να 'χαμε να λέγαμε, οι Rags είπαμε ζούνε στον δικό τους κόσμο που χωράει ίσα ίσα όλους τους δρόμους της πόλης όπου ζουν, τους φίλους που μοιράζονται τις μέρες και τις νύχτες, τις μπάντες που μοιράζονται τη σκηνή, και μια χούφτα εφηβικούς ήρωες, οι νότες και οι λέξεις των οποίων τους ώθησαν να ξεκινήσουν να παίζουν μουσική και βγαίνοντας που και που απ' το σκοτάδι να την μοιράζονται μαζί μας. 

Το αλήτικο Punk Rock και οι αυστραλέζικες μπάντες των 80's, cult συγκροτήματα σαν τους Barracudas ή τους Koolkings (του Kristof Hahn, που οι φανς των Swans θα πρέπει να αναγνωρίζουν), ο ήχος αυτού που σωστά ή λάθος ονομάστηκε Paisley Underground με τα Country Punk παρακλάδια του -όπως οι Jet Black Βerries- και πολλά άλλα όμορφα και αγαπημένα... και αυτοί φαίνεται στο Rock and Roll να είναι άπληστοι, για αυτό και ταιριάξαμε. 

Δεν ξέρω τι θα έγραφα αν αυτός ο δεύτερος μεγάλος δίσκος των Dark Rags δεν μου πολυάρεσε, μιας που τα παιδιά με τιμούν με την φιλία τους από τις πρώτες τους μέρες (και κάποιοι από αυτούς, από ακόμη παλιότερα). Θα μου ήταν πολύ δύσκολο να αρπάξω το φτυάρι μου όπως δίχως δεύτερη σκέψη και έλεος συνήθιζε να κάνει ο αγαπητός αρχισυντάκτης μας σε φίλους, γνωστούς και αγνώστους. 

Ευτυχώς όμως για μένα, οι Dark Rags φρόντισαν να μη με φέρουν σε τέτοια δύσκολη θέση, δουλεύοντας πολύ το διάστημα που μεσολάβησε από την τελευταία τους κυκλοφορία και δίνοντας με την πολύτιμη βοήθεια της πολύ καλής, ερχόμενης λες από τα ένδοξα underground 80's παραγωγής με τον Γιάννη Βούλγαρη των Bazooka πίσω απ' τη κονσόλα, τον ποιο θυμωμένο και συνάμα συναισθηματικό εαυτό τους στα έντεκα (συν δύο bonus tracks στο CD που εσωκλείεται στον δίσκο βινυλίου) κομμάτια του Paranoia Blues, με φοβερό παίξιμο από όλους τους που σαν λογικό συμπέρασμα καταλήγει να είναι η καλύτερή τους ως τώρα δουλειά. 

Ένα blues, ωδή στην παράνοια των χρόνων και των ημερών, που ανοίγει με το κέντημα των δύο κιθάρων του εναρκτήριου Down The Road -μου έφερε στο νου τις μέρες που οι Chris Wilson και Robin Willis μεγαλουργούσαν στους Barracudas-, παίρνει φόρα σαν πληγωμένος ταύρος στο Devil's Medicine για να ξεχυθεί με άγριες σαρωτικές διαθέσεις στο Street Punk Rock της τριπλέτας Gone Away-The High Life-Hide My Shame, για να ρίξει την ταχύτητα στο μεθυσμένο με κρασί και τριαντάφυλλα Fool For You, ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου αλλά και της χρονιάς και γενικά και λίγα λέω και άστα να πάνε βγαίνουν ακόμη τέτοια τραγούδια ρε παιδιά? που κλείνει και την πρώτη πλευρά. 

Η δεύτερη πλευρά ανοίγει και πάλι με ένα παρανοϊκό και... moody blues στα χνάρια του Fool, το Misery Is My Name όπου η rhythm section και πάλι κόβει για να μπορούν να μοιράζουν και να κάνουν κέντα οι κιθάρες και η φωνή, ενώ αμέσως μετά το γκάζι ξαναπηγαίνει στο κόκκινο όπου και μένει πατημένο και στα τέσσερα τραγούδια που ολοκληρώνουν τον δίσκο, με την κραυγή του τελευταίου κομματιού Baby Scream να προέρχεται σίγουρα από την θέα των φαντασμάτων του Johnny Thunders και του Stiv Bators που άκουσαν οικείους ήχους και κατέβηκαν ή πιο σωστά ανέβηκαν ξανά για λίγο στα μέρη μας να το ρίξουν λίγο έξω. 

Στο CD όμως υπάρχει και συνέχεια με το Underground από το 2012 που λέγαμε παραπάνω, και μια ωραία διασκευή στο έτσι κι αλλιώς φοβερό και σπαραξικάρδιο So Many Tears των Koolkings από το Shocked and Amazed του 1991. 

Οι παρέα των Dark Rags -γιατί πρώτα παρέα είναι οι τέσσερεις τους και μετά συγκρότημα- με το Paranoia Blues καταθέτουν έναν rock and roll δίσκο που το καβούκι της "ελληνικής σκηνής" του πέφτει στενό τέτοια δισκάρα που είναι, και αυτό το κατάλαβαν καλά οι υπεύθυνοι της καλής γαλλικής Closer records που ανέλαβαν την κυκλοφορία του.
Σειρά έχει τώρα το κοινό, αντέχει άραγε να εκτιμά αυτή την μουσική χωρίς φρου φρου, αρώματα, εγχώριο ή εισαγόμενο hype, παρά μόνο γυμνή με τα ματωμένα μα πάντοτε δυνατά για μεθυσμένες πτήσεις, φτερά της;

Πρώτη δημοσίευση στο mic.gr

The Dark Rags

Paranoia on Closer records

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Cheap Chaser




Από τη Τουλούζη της Γαλλίας μας έρχονται οι Cheap Chaser με δυνατές κιθάρες και ακόμη πιο δυνατά φωνητικά που δεν…φωνάζουν για το τίποτα, και αν αφιερώσετε λίγο χρόνο να ακούσετε τη μουσική τους στο bandcamp ή έστω το Wild Cold City (συν ένα αγνώστου τίτλου μα το ίδιο δολοφονικό hidden track που συνεχίζει κολλητά αμέσως μετά το τέλος του) δεν μπορεί παρά να συμφωνήσετε μαζί μου ότι, ούτε τα μπλουζάκια των Wipers και της Alternative Tentacles φαντάζουν παράταιρα πάνω τους, ούτε ο ιδρώτας που είναι φως φανάρι ότι χύνουν στις συναυλίες τους, πάει χαμένος. 
Με άλλα λόγια…πολύ καλό ανεξάρτητο θορυβώδες rock με σημείο αναφοράς τα 90’s - σε σημεία ακούγονται σαν κάποιες αγαπημένες ελληνικές μπάντες εκείνης της εποχής- αλλά και το αμερικάνικο Punk των 80’s, ενώ στις τάξεις τους είναι ανακατεμένα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο δύο από τα φοβερά παιδία του Γαλλικού rock της τελευταίας δεκαετίας. Οι Dusty One (κιθάρα) και LoSpider (παραγωγή). 
Το Cheap Chaser EP του 2010, το Iron Heel LP του 2013 και το φετινό επτάϊντσο Weird Cat/ Afraid είναι η ως τώρα δισκογραφική τους σοδειά, αλλά νομίζω ότι έχουν πολύ και καλό πράμα ακόμη να δώσουν.


Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Still Caves




Να είναι άραγε ότι η σπηλιά τους βρίσκεται πέρα ψηλά εκεί στο Portland, στις μπάντες του οποίου εκ παλαιόθεν χαρίζουμε πόντους πριν καν τις ακούσουμε?
Η μήπως να είναι απλά το καθόλου πρωτότυπο, μα απόλυτα ειλικρινές,  άγριο και βάρβαρο μα πάντοτε μελωδικό, psych punk που επιδίδονται μετά μανίας, και που ουκ ολίγες φορές, σβήνοντας τα όποια ψυχεδελικά έχουν κατεβάσει με μπόλικο γουίσκι και μπύρα, γρατζουνώντας αλύπητα τις κιθάρες, φαίνονται να ξεχνούν το πρώτο συστατικό?
Ότι και να είναι αυτό που τους κάνει τόσο εύγευστους στ’ αυτιά μου, δεν θα καθίσω να λύσω το μυστήριο τώρα…έχω ήδη μπει στην μοναδική χρονοκάψουλα που έχει κατασκευάσει και μου έχει δωρίσει ο γκουρού μου, ο γνωστός Γουλουμούλου Γκάουγκερ, και κάνω λίγο όπισθεν φτάνοντας μέχρι το 2012 όπου και κυκλοφόρησαν το πρώτο και μοναδικό τους EP (ψηφιακό και κασέτα) ως τώρα, με τίτλο Static Lips και έξι κομμάτια το ένα καλύτερο απ’ το άλλο, φτάνω στο 2012 λοιπόν, και διορθώνω το λάθος μου να μην τους έχω συμπεριλάβει στη λίστα μου με τα καλύτερα της χρονιάς –μα αφού δεν τους είχες ακούσει ψιθυρίζει φοβισμένα το λίγο μυαλό που μου έχει απομείνει-, το αγνοώ όμως επιδεικτικά και αλλάζοντας ταχύτητα, γκαζώνω ευθεία για κάπου στο 2015 όπου υπάρχει περίπτωση να βγει ο πρώτος τους δίσκος, τεντώνω τα αυτιά μου σαν κεραίες στην έρημο, και περιμένω να ακούσω οκάδες από fuzz να πέφτουν σαν άμμος πάνω τους…
Αν τα καταφέρω, όταν επιστρέψω θα σας πω εντυπώσεις…