Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

Wolftone - Bring Down The Sun

Nasoni
2016

Συχνά-πυκνά μέσα στον ενθουσιασμό από το άκουσμα ενός πρωτοεμφανιζόμενου και μαζί ωραίου γκρουπ, συνηθίζουμε να υπερβάλουμε σε χαρακτηρισμούς, κοσμητικά επίθετα, και τέλος, στη βαθμολογία του δίσκου.
Εγώ τουλάχιστον το καταλαβαίνω, όταν έπειτα από κάποιους μήνες συνειδητοποιώ ότι δεν προστρέχω σχεδόν ποτέ πια, ν’ αναζητήσω τα τραγούδια του, και όταν το κάνω, αυτό που ακούω δεν είναι σίγουρα αυτό που λέμε «άνθρακες ο θησαυρός» αλλά ούτε και η δισκάρα που ωρυόμουν ότι άκουγα πριν καιρό.

Ολόκληρος αυτός ο πρόλογος γίνεται για να σας τονίσω ότι έχοντας σώας τας φρένας και το γνώθι σαυτόν, έχω επίσης την τιμή, να σας παρουσιάσω ένα συγκρότημα που μη κάνοντας τίποτα φοβερό και τρομερό, παρά μόνο παίζοντας τα αυτονόητα αλλά παίζοντας τα καλά - πράγμα όχι και τόσο...αυτονόητο στην εποχή μας- καταλήγει να ακούγεται σαν μια από της δυνατότερες rock and roll μπάντες που υπάρχουν αυτή την στιγμή στην Ευρώπη...τουλάχιστον.  Υπερβολές και πάλι σίγουρα αλλά...

Έρχονται με φόρα από την Ολλανδία –καιρός ήταν να βρούμε ακόμη ένα αγαπημένο γκρουπ, από μια χώρα που παρά το μικρό της μέγεθος στο μάτι, έχει βγάλει αρκετά τέτοια, από τους Outsiders μέχρι τους Mecano, και όχι δεν φτάνω σε τέτοιο ιερόσυλο σημείο να τους συγκρίνω, απλά το αναφέρω για περισσότερο σασπενς- και ο παρθενικός τους δίσκος είναι γεμάτος με Garage, Psych, Heavy και Blues ήχους, οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι παίζουν Soul και με την ευρεία έννοια της λέξης μάλλον έχουν δίκιο, κι έχουν επίσης παθιασμένα φωνητικά (και κολλητικά back vocals), φοβερές κιθάρες, rhythm section που επιδίδεται στην ερωτική πράξη, μαζί και δέρνει, κρατώντας παράλληλα και πιο αλάθητα κι απ’ τον Πάπα τον ρυθμό, 3-4 κομμάτια από αυτά που όλο λέμε ότι δεν θα ξαναγραφτούν πια, και άλλα 4-5 που πολλές φτασμένες μπάντες θα παρέβαιναν ευχαρίστως την έβδομη εντολή για να τα συμπεριλάβουν στους δίσκους τους.

Για να παρλάρω ακόμη λίγο, αφού αυτός ο δίσκος μου άνοιξε την όρεξη, να συμπληρώσω στα σχετικά με τα κομμάτια ότι οι τύποι κατορθώνουν να γράψουν ένα συνώνυμο, μα πολλά κιλά ωραιότερο και ανατριχιαστικότερο Christine από αυτό των Dubrovniks, και συνάμα τα In My Room και Bring Down The Sun, που είναι από εκείνη την στόφα των τραγουδιών που μπορούν να σε κρατήσουν καυλωμένο με το rock and roll όλα αυτά τα όχι πάντα όμορφα και ερωτικά χρόνια που μεσολαβούν από την εφηβεία μέχρι την...ωριμότητα.   
Για ακόμη πιο πέρα δεν μπορώ να εγγυηθώ, όχι για τα συγκεκριμένα μόνο, μα για οποιοδήποτε τραγούδια...

Κι επειδή γεωγραφικά είμαστε κοντά στη Σκανδιναβία, θα ήταν εύστοχο νομίζω να παραλληλιστεί αυτός ο δίσκος – και πάλι όχι απαραίτητα σαν αξία αλλά τουλάχιστον σαν την αίσθηση που αφήνει στο άκουσμά του- με το Histamin των αείμνηστων My Midnight Creeps, ή και το All Wrecked Up των Nomads, και αν αφήσουμε κατά μέρος τη γεωγραφική εγγύτητα, ακόμη και με το Hit By Hit των Godfathers ή το  Cinema Verite των Dramarama…τι θυμάμαι κι εγώ καμιά φορά ε; 

Εν κατακλείδι, οι τύποι  παίζουν rock and roll όχι γιατί όπως πολλοί άλλοι, βαρέθηκαν και δεν έχουν τι να κάνουν έτσι τυλιγμένοι που βρέθηκαν με την ασφάλεια και τα φράγκα του μπαμπά, ούτε για να βγάλουν φράγκα ντε και καλά.
Οι λεγάμενοι παίζουν rock and roll γιατί τους την έσπασε η γκόμενα και ίσως βαρέθηκαν να ακούν για φράγκα γενικά, ακόμη και τη καλύτερη γκόμενα με τα φράγκα τη βγάζει κι ο πιο βλάκας, αλλά  η μαγκιά είναι και το ξέρουν ενδόμυχα όλοι, ακόμη και ο φραγκάτος βλάκας, να την βγάζεις με το τίποτα, και βαρέθηκαν να ακούν το ίδιο άκαυλο rock από στυλάτους μπρούκληδες, και τις ίδιες μαλακίες, χαχανητά και κολακείες, και...βασικά ξέρετε τι βαρέθηκαν, ότι έχετε βαρεθεί κι εσείς εδώ γύρω, στην ωραία ατμόσφαιρα του πλανητικού χωριού που ζούμε.  

bandcamp

Πρώτη δημοσίευση: στο mic.gr


Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Κύριε...ίσως είσαι μόνο η ηχώ της κραυγής μου



Δες Κύριε
εκεί που κατοικούσε το όνομά σου
μένουνε τώρα οι άπληστοι
που δεν έχουν πλέον πείνα
ούτε δικά τους βήματα
διότι τρέχουν πίσω από πράγματα
που μόνο αυτοί μπορούν να αποκτήσουν
η ματαιοδοξία τους κατατρώει τη γη μαδώντας την
και παραγνωρίζει τη φωνή σου

Κύριε
μείνε κοντά μου και όταν τρέφομαι με τέφρα και αλάτι
σιώπησε και άκουγε στο κάθε όνομα
που σου δίνω
διότι θέλω να σε ξεχωρίσω από τους ψεύτικους θεούς
δος μου υπομονή να αντέχω τους ματαιόφρονες
με τα κενά τους λόγια
και τους προσηλυτισμένους
που προσπαθούν να επιβεβαιώσουν το αντίθετό τους
και δώσε να είναι η προσμονή
γεμάτη ανταρσία

Κύριε όταν αφιχθείς
θα είμαστε φως
άρτος και ύδωρ
το τραπέζι είναι στρωμένο η θύρα ανοιχτή
έλα και κάθισε μαζί μας
βοήθησε να μη νομίζω
ότι μόνο από μακριά είσαι πιστός
και μίλησέ μου
με την αβίαστη γλώσσα των ζώων
που από απόσταση μας παραμονεύουν
με την αλάθητη πείνα τους

Κύριε
δόξασέ με
γιατί πολύ υπέφερα
χωρίς ένα σημάδι σου
ίσως είσαι μόνο η ηχώ της κραυγής μου
τότε λοιπόν βοήθησέ με
να κάνω τον θρήνο μου τραγούδι
θαλπωρή για τους ξένους που έρχονται


text: Said – Psalmen, στα ελληνικά «Ψαλμοί», μετάφραση Νάντη Σιδέρη – Speck, εκδόσεις Σφεντάμι 2011. 
music – Witch Hats – Ma Lord, Cellulite Soul CD, In-Fidelity Records 2008. 
 

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

ignorance is bliss



Στο διάστημα των εικοσιοκτώ χρόνων που πέρασε στη Σιβηρία, ο ερημίτης δεν κοινώνησε ποτέ. Κι όταν ο αρχιερέας που τον επισκέφτηκε επιχείρησε να τον πείσει να κάνει το χριστιανικό του καθήκον, ο Κούζμιτς τον αποστόμωσε με τα λόγια αυτά που τα είπε με μια επιβλητικότητα που δεν δεχόταν αντίρρηση:  
«Για να κοινωνήσει κανένας πρέπει να πει την αλήθεια στον πνευματικό. Κι εδώ είναι το δίλημμα για μένα: αν δεν την πω -και δεν θέλω να την πω- θ’ απορήσει ο ουρανός, αν την πω θ’ απορήσει η γη. Εγώ, δε, προτιμώ να μ’ αγνοεί το σύμπαν.

text: Λέων Τολστόι – Ο Ερημίτης, μέσα απ’ το βιβλίο «Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου – Μετά τον χορό – Ο Ερημίτης», μετάφραση Μίλτος Κατινάκης, εκδόσεις Κοροντζή 2005. 
music: Red Sparowes - Like the Howling Glory…, Every Red Heart Shines Toward the Red Sun CD, Neurot Recordings 2006.