Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

may i have this dance?



Φίλες και φίλοι, σύντροφοι και συναγωνιστές σ’ αυτόν τον καλό και τίμιο αγώνα, όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, έτσι και φέτος –εντάξει λίγο πιο νωρίς αυτή τη φορά- ήρθε ο καιρός για τη συντακτική ομάδα του blog να κάνει την καλοκαιρινή της παύση.

Λίγο πριν συμβεί αυτό όμως, και σε μια ολονύκτια και τρικυμιώδη αποχαιρετιστήρια συνάντηση που έλαβε χώρα στα πολυτελή και πλέον ιδιόκτητα γραφεία μας, οι τρείς κομπανιέρος αποφάσισαν και επί τόπου ετοίμασαν, μια απείρου κάλλους λίστα τραγουδιών για όλα τα μπακούρια-αναγνώστες του ιστολογίου, στην οποία καμία αιθέρια ύπαρξη που θα συναντήσουν τούτες τις ζεστές καλοκαιρινές βραδιές, δεν υπάρχει περίπτωση να αντισταθεί, και να μη συγκατανεύσει στη σεμνή πρόταση: «μπορώ να έχω αυτόν τον χορό;»
 
Η ποιότητα των ασμάτων, η έμφαση στο ρομαντικό στοιχείο της υπόθεσης, τα ποικίλα στυλ χορού –μόνο μπαϊντούσκα δεν βάλαμε μέσα- και πάνω απ’ όλα το ποιόν αυτών των τριών μεγάλων ανδρών εγγυώνται το τελικό αποτέλεσμα.  
Αν πάλι παρ’ όλα αυτά και ω μη γένοιτο συμβεί σε κάποιους το μοιραίο…ε τότε το instrumental κομμάτι εκεί στο τέλος είναι αφιερωμένο με πολύ αγάπη και συμπόνια σε σας!

Αυτά τα λίγα για τώρα…τα σακίδια είναι γεμάτα και έτοιμα, οι τρεις μοιραίοι ταξιδιώτες του ουρανού και της γης έχουν βγει ήδη στον δρόμο και τραβάνε στα τρία σημεία του ορίζοντα.

Ο Reverend Onuphrius Sauntererius ανατολικά, όπως πάντα στο κυνήγι της κρυμμένης σοφίας, ο Inspector Lee προς τη δύση, φλεγόμενος από τον πόθο να βουτήξει ακόμη μια φορά στη βρώμικη θάλασσα της παρακμής του δυτικού πολιτισμού, και ο μικρός saunterer –αν ήταν βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής θα τον φώναζαν saunterinio- ο μικρός saunterer έλεγα όμως, κατηφορίζει τις συντεταγμένες με τον εξάντα υπό μάλης και μάτια γεμάτα προσδοκία όπως παρατηρεί τον νυχτερινό ουρανό αναζητώντας τον Σταυρό του Νότου. 

Θ’ «ανταμώσουμε» και πάλι –πρώτα ο μεγαλοδύναμος- κάπου στα μέσα του Ιούλη. Ως τότε να είσαστε όλοι καλά. Adios amigos!
 
Υ.Γ.

Για όσους σπεύσουν να προσάψουν στο blog αναισθησία μπροστά στις δραματικές στιγμές που περνά η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, ένα έχουμε να πούμε:

Ντάκο, ρακή, πατάτες οφτές 
και γαμώ, γαμώ τους δανειστές!



Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Algiers - Algiers

Matador
2015


Μουσική που πηγάζει πολύ πίσω στον χρόνο, σαν το μεγάλο μαύρο ποτάμι του Μισισιπή, αλλά και νέα, σαν το νερό που κυλάει αυτή δα τη στιγμή ανάμεσα στις όχθες του.

Ο μοντέρνος κόσμος φωτίζεται από αρχαίες ηλεκτρικές εκκενώσεις κι ύστερα όλα σβήνουν, δύο μάτια ασπρίζουν στο σκοτάδι ανάμεσα από τα παραθυρόφυλλα ανάμεσα στα φυλλώματα της ζούγκλας, η μηχανή δε σταματά ποτέ να δουλεύει και όλα να τ' αλέθει, η μπότα τραντάζει τα ηχεία το παλιό τύμπανο χτυπάει ακόμη κάπου μακριά σαν του ήλιου τη καρδιά, απλά προσπέρασε τον θόρυβο γύρω, κάνε στην άκρη τον ιστό, πέτα τον μηχανοδηγό απ' το τιμόνι και άφησε τον ρυθμό να οδηγεί, σβήσε όλες τις άχρηστες λέξεις και άκου το τραγούδι.

Νότες που έρχονται βαθιά μέσα απ' το παρελθόν, από τις άκρες μιας φωτιάς στη μέση του μεγάλου δάσους, τις μεγάλης νύχτας που ακόμη και πάντα και όλους μας περιζώνει, πνιγμένες κραυγές από τα δυσώδη αμπάρια δουλεμπορικών, όλα άλλαξαν το άδικο κι ο πόνος έμειναν ίδια, ο ιδρωμένος ρυθμός των φυτειών, βαμβάκι ή φράουλες, το ίσο το κρατάει το κροτάλισμα της αλυσίδας, μη κοιτάς στον αστράγαλο δε θα τη βρεις εκεί, αλλού σου τη φόρεσαν κι ας είσαι "δικός τους" κι ας είσαι λευκός, στο τέλος σου έδωσαν και μπισκοτάκι good boy, προσευχές και μακρινοί ψαλμοί ακούγονται μέσ' από μια ξύλινη εκκλησία, παλιό αχούρι "μόνο για νέγρους", κράτα εσύ το αχούρι κι ο κόσμος όλος για τους άλλους νέγρο μου και "νέγρο μου", ο Robert Johnson στο σταυροδρόμι μεσάνυχτα κάνει παζάρια, εμείς πουλήσαμε όσο-όσο και ήταν μέρα μεσημέρι, ο Abel Meeropol και η Billie μετρούν παράξενα φρούτα που κρέμονται στα δένδρα του νότου, οι ειδήσεις μιλούν για παράξενα ψάρια που επιπλέουν τουμπανιασμένα στη Μεσόγειο, η Nina Simone τραγουδάει I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free, οι Last Poets το έκαναν ρίμα, ο Gill-Scott Heron το προφήτεψε, τα λευκά παιδιά του Punk το προσπάθησαν, του μετα-Punk τα παράτησαν, ο Chuck D το υπενθύμισε, αυτοί που ακολούθησαν το... και ψόφησε, και πάμε πάλι απ' την αρχή.

Εκεί που δύο λευκοί και ένας έγχρωμος, στον πρώτο δίσκο ενός συγκροτήματος που η μουσική του έρχεται βαθιά μέσα απ' τον χρόνο και προσπαθεί σαν αυτόν που ξέρει και δε μιλεί, και θέλει να πάει άλλο τόσο στο μέλλον. Και θα τα καταφέρει.

Και ξανά στο τέλος, όπου ο Charles Mingus τους έστειλε όλους στο διάολο και κίνησε για κείνο το νησί το δίχως χρώματα να συναντήσει τους δικούς του ανθρώπους, ο Langston Hughes ζωγράφισε με λέξεις το πορτραίτο τους, κι εγώ ιεροσυλώντας στο ποίημα του, προσθέτω έναν στίχο, τον δεύτερο με τα πλάγια στοιχεία, και σας χαιρετώ, όχι όμως πριν σας προτρέψω -για το καλό της ψυχής σας, αλλιώς τι με νοιάζει- να ακούσετε οπωσδήποτε αυτόν τον δίσκο.
The night is beautiful,
Beautiful, also, is the music
So the faces of my people.
The stars are beautiful,
So the eyes of my people
Beautiful, also, is the sun.
Beautiful, also, are the souls of my people.

9

Πρώτη δημοσίευση στο mic.gr

algiers

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

my pals


Προφανώς γνωρίζετε ποιανής μητέρα είναι η επανάληψη, οπότε ας κάνουμε ένα μικρό μουσικό διάλλειμα, και μαζί ας θυμηθούμε το ένα εκ των τριών που φέρουν την ετικέτα «το ωραιότερο τραγούδι του rock and roll» στο ορφαντραγκικό σύμπαν, στέκει εκεί περήφανο και αλήτικο μαζί με το Sleep Alone του Howard και το Swampland των Scientists (...και κανα 5-6 ακόμη, ανάλογα τα κέφια της στιγμής), και δεν είναι άλλο φυσικά από το My Pal των GOD, σε δύο διασκευές του. 

Η μια από τους αυστραλούς Hollowmen (καμία σχέση με τους εγγλέζους συνονόματους του γνωστού hit) και ένα split επτάιντσο που είχαν βγάλει στα 1991 με τους Whipper Snappers, όπου στη B πλευρά έδιναν τη δική τους μελωδική εκδοχή στο αιώνιο άσμα, όπως είχαν κάνει δύο χρόνια νωρίτερα με το Dont Want To Know If You Are Lonely των Husker Du στο τρίτο και τελευταίο τους LP με τον τίτλο So Long.  

Η δεύτερη από τους επίσης αυστραλούς A Death In The Family και πάλι από ένα split EP αυτή τη φορά, που το μοιράζονταν με τους Manifesto Jukebox, κυκλοφόρησε το 2007 και όπου το My Pal τελευταίο στη σειρά της B πλευράς, με το γκάζι πατημένο στο τέρμα γνωρίζει ίσως τη καλύτερη του εκτέλεση μετά το original.