Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Swampland




Αγαπητέ saunt, long time no see man, ελπίζω το γράμμα μου να σε βρίσκει σφύζων από υγεία. 
Όσον αφορά την αφεντιά μου, περνώ τις μέρες μου μεταξύ του ήλιου της Καλιφόρνια και του σκοταδιού του συσσωρευτή οργόνης. 
Μια βραδιά όμως, που δε με χωρούσε ο τόπος από την χαρμάνα πήρα τους δρόμους και βρέθηκα στο μπαρ του Alex, θυμάσαι εκεί πέρα στο Long Beach. 

Με συνοδεία κάμποσα ποτήρια μεσκάλ είδα και άκουσα μια μπάντα που έχει το σωστό όνομα (το λογότυπό της μάλιστα έχει κάτι από τη χώρα σου), την ακόμη σωστότερη σύνθεση, κιθάρα-ντραμς και ο τραγουδιστής με το μπάσο του, δε χρειάζονται παραπάνω στο rock and roll όπως έχει πει σε ανύποπτο χρόνο και ο Γέρος του Βουνού, παίζει ένα στακάτο κακόκεφο post punk, γρασαρισμένο φίνα στο υπόγειο γκαράζ του σπιτιού, με κομμάτια που σου καρφώνονται σαν σύριγγες στο μυαλό και σαν κλωτσιές στο κώλο, οι δύο διασκευές που αποτόλμησαν ήταν αμφότερες σε κομμάτια των Dead Moon, το Demona και Graveyard, το τελευταίο μάλιστα θα το έχουν και στον δίσκο τους που αυτή τη στιγμή είναι στη διαδικασία της μίξης. Εκεί και θέλω να καταλήξω.  

Έχε αυτιά και μάτια ανοιχτά τους επόμενους μήνες διότι διαφορετικά, θα χάσεις την ευκαιρία να ακούσεις έγκαιρα έναν δίσκο που -υπό προϋποθέσεις που δεν είναι του παρόντος- βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για το ντεμπούτο της χρονιάς, τουλάχιστον για μας που αρεσκόμαστε να βολτάρουμε στα απέραντα και ομιχλώδη βαλτοτόπια της καρδιάς. Υπήρξα αυτήκοος μάρτυς ολόκληρου του tracklist του The Stranded West (έτσι θα είναι ο τίτλος του) σε πρωτόλεια μορφή, και δεν λέω λόγια του αέρα, παρά μόνο της φωτιάς. 
 
Προς επιβεβαίωση επισυνάπτω συνδέσμους για το bandcamp όπου υπάρχει το πρώτο τους demo και μπορείς να φανταστείς τι θα γινόταν αν το Fault Lines και το Mirror Eyes είχαν λίγο καλύτερη παραγωγή, αλλά και video με το Axeman of New Orleans και το I’’ll Never Know, δύο από τα φοβερά τραγούδια που αναμένονται στο LP. Ειδικά το Axeman είναι από τώρα κλασσικό. 
Καλή ακρόαση, εις το επανιδείν. 

Sincerely Yours  
Inspector Lee

bandcamp




Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

the writer not the song


Από 'δώ μέσα έχουν παρουσιαστεί αμέτρητοι –κόψε κάτι- συγγραφείς και ποιητές, ποιήματα που έγιναν τραγούδια και πολλά άλλα παρεμφερή καλούδια. 

Ήρθε ο καιρός λοιπόν για μια λίστα όπου το κάθε τραγούδι της εμπεριέχει στον τίτλο του το όνομα κάποιου συγγραφέα ή και ποιητή. Προσοχή! Όχι μόνο να είναι αφιερωμένο το κομμάτι στον συγγραφέα, αλλά να φέρει στον τίτλο το όνομα του.  

Το παράδοξο τώρα που ξανακοιτάω τη λίστα είναι ότι με δύο τραγούδια συμμετέχουν μόνο οι Movie Star Junkies (Melville και Jim Thompson) που το τελευταίο που τους λες είναι κουλτουριάρηδες, και ο Peter Laughner (Baudelaire και Sylvia Plath) γνωστός στους μυημένους από τη συμμετοχή του στους Rocket From The Tombs και Pere Ubu. 

Η ελληνική συμμετοχή είναι και αυτή διπλή με τους Arthur Cravan και Richard Brautigan να μνημονεύονται αντίστοιχα από τους Regressverbot και τους Groove Machine, ενώ οι υπόλοιπες καλύπτουν όλα τα αναγνωστικά γούστα και περιόδους, από τον John Donne στον Walt Whitman κι από κει στον Philip K. Dick, και από τον William Blake στον Raymond Chandler μέχρι τον άλλον William τον S.Burroughs

Όσο για τα μουσικά…από την εισαγωγή με τους Man Or Astro-man? μέχρι τον John Cale και τον Van Morrison είναι μακρύς ο δρόμος...

Προτάσεις, επισημάνσεις, παραλήψεις δεκτές και επιβεβλημένες.  


1. Philip K. Dick in the Pet Section of a Wal-Mart 
by Man or Astro-Man?
2. Melville
by Movie Star Junkies
3. Jim Thompson
by Movie Star Junkies
4. Antonin Artaud
by Bauhaus
5. William S. Burroughs Don't Play Guitar
by Islamic Diggers
6. Richard Brautigan
by Groove Machine
7. Arthur Cravan
by Regressverbot
8. Bukowski
by Modest Mouse
9. House That Jack Kerouac Built
by The Go-Betweens
10. Walt Whitman's Niece
by Billy Bragg & Wilco
11. Good Time (I Didn't Know Sartre Played Piano)
by Poison Girls
12. Verlaine Shot Rimbaud
by Lydia Loveless
13. Raymond Chandler Evening
by Robyn Hitchcock
14. Rave On, John Donne
by Van Morrison
15. Graham Greene
by John Cale
16. Hemingway's Whiskey
by Kris Kristofferson
17. Baudelaire
by Peter Laughner & Friends
18. Sylvia Plath
by Peter Laughner & Friends
19. B. Traven
by Yeveto
20. My Name is William Blake
by Owl Oxidant


 
Καλή...ανάγνωση!



Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

αρ γιου Σείριους?




Ο μητροπολίτης Ορφανδραγκιάδος και περίχωρων, σεβασμιότατος Ονούφριος Σοντερέριος, γνωστός για τις παγανιστικές-αιρετικές τάσεις του και τον αθεράπευτο μυστικισμό του, (εξαιτίας αυτών άλλωστε κατέληξε να ιερουργεί εδώ στις εσχατιές τις ιντερνετοχώρας, στο αέναο λυκόφως της Ορφανδρακγίας), ο σεβασμιότατος λοιπόν μαζί με το αναστάσιμο μήνυμα του θεώρησε σκόπιμο να σας προτείνει-συστήσει την μουσική υπόκρουση που επέλεξε φέτος για το ψήσιμο του οβελία τον οποίον έπειτα σαν αγελαίος λύκος κατασπάραξε, μπουκώνοντας ταυτόχρονα το στόμα του με μεγάλες γουλιές φλογάτο κρασί, από τη φλάσκα του που άλλοι φρόντιζαν να είναι συνεχώς γεμάτη.

Αυτή η μουσική βρίσκεται μέσα σ’ έναν δίσκο που φέρει το όνομα «Το αξιακό σύστημα των άστρων», μόνο που ο ίδιος επέλεξε την ζωντανή απόδοση της που κυκλοφόρησε ένα χρόνο αργότερα του στούντιο δίσκου το 2013, έχει ακριβώς τον ίδιο τίτλο και τραγούδια με την υποσημείωση «Ζωντανή ηχογράφηση», και βασική διαφορά πέρα απ' το εξώφυλλο, ότι τα εφτά τραγούδια είναι παιγμένα μόνο με κιθάρα, γκάιντα, νταούλι γυναικεία φωνητικά δίπλα στα αντρικά, μερικές νότες ακορντεόν και κάποια άλλα κρουστά, απαλλαγμένα δηλαδή από τα διάφορα στολίδια της ενορχήστρωσης του στούντιο.  
Με αυτή τους τη μορφή, βγάζουν αμεσότερα όλον το άγριο παγανισμό της μουσικής, εναρμονίζοντας μέσα της πιστότερα και τους ανάλογους στίχους (ακούστε τον Ομηρικό ύμνο παρακάτω και θα καταλάβετε ή μάλλον πιο σωστά θα νιώσετε).

Εφτά τραγούδια που βασίζονται στη παράδοση, δανείζονται στοιχεία από άλλες εγχώριες προσπάθειες όπως αυτές των Άβατον και των Δαιμόνια Νύμφη, και φαίνεται να μην αγνοούν και δίσκους όπως ο ομώνυμος των Εν Πλω, ενώ η κιθάρα πάντα πίσω απ’ τον άσκαυλο κάποιες φορές υπνοβατεί στους μηδενιστικούς ρυθμούς των Velvet Underground
Εφόσον συμβαίνουν όλα αυτά είναι φυσικό που ο δίσκος προσπερνάει στα γρήγορα όλες τις δουλειές κάτι κουρασμένων έντεχνων αλλά και πρώην ροκ παλικαριών που ασθμαίνοντας κουτρουβαλάνε εδώ και χρόνια στον κατήφορο ταλαιπωρώντας μας, και βάζει πλώρη ευθεία για…Σείριο μεριά.

Ακόμη πιο φυσιολογικό είναι, που ο σεβασμιότατος πάνω στην έκσταση, βγάζοντας έναν πύρινο λόγο στο εμβρόντητο ποίμνιο του, τον κατέταξε με συνοπτικές διαδικασίες ανάμεσα στους σημαντικότερους ελληνικούς ψυχεδελικούς δίσκους, αλλά και βέβαια εκείνους που έχουν ποτέ αποτολμήσει τη συνύπαρξη «παράδοσης» και ροκ… 
 
Στο τέλος τέλος, κι ενώ η νύχτα άπλωνε το πέπλο της και η ομίχλη θόλωνε αλλόκοσμα τις μορφές, στριφογυρίζοντας με μανία και γυμνές πατούσες πάνω στο νιογέννητο χορτάρι στη μέση του ξέφωτου, πηδώντας ξανά και ξανά πάνω απ’ τη μεγάλη πυρά, δεν μπόρεσε παρά να ανακράξει κάτω απ’ το φεγγαρόφως: 

Ομηρικό!
 
Σείριος Σαββαίδης…ένα παιδί σεμνό σε μια άριστη δουλειά, χωρίς φανφάρες και πολυλογία…Το Εύγε! σε σένα και τους μουσικούς σου, είναι πολύ λίγο μπροστά σ’ αυτό που καταφέρατε.

bandcamp

official