Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα the crypt. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα the crypt. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 3 Μαΐου 2017

Steve Tallis



Κάνοντας ένα διάλειμμα από τα της «Ξηρασίας», πάμε να γνωρίσουμε έναν αληθινό “saunterer”, έναν περιπλανώμενο προσκυνητή του ήχου, έναν λευκό aboriginal της Αυστραλίας που ακόμη και για πάντα ακολουθεί τα μισοσβησμένα χνάρια στ’ αρχαία μονοπάτια των τραγουδιών, έναν χλωμό Αφρικανό μάγο που μπορεί να καλέσει το πουλί της αστραπής και να φέρει τη βροχή με το τραγούδι του, έναν δερβίση της ανατολής που χορεύει περιστρεφόμενος στα βήματα των άστρων, έναν σαμάνο της στέπας που μεταμορφώνει την έκσταση σε νότες, στο τέλος έναν ταπεινό απόγονο Βαλκάνιων μεταναστών στην Αυστραλία των 50’s, που από τα έντεκα του χρόνια εκεί πίσω στο 1962, ως σήμερα απλά παίζει τα Blues του δικού του Δέλτα που είναι τόσο μεγάλο όσο να χωράει όλα αυτά κι άλλα τόσα...
Άλλα τόσα που μπορεί να περιέχουν τα ακούσματα της παιδικής του ηλικίας, δηλαδή ζουρνάδες, νταούλια, γκάιντες αλλά και μπουζούκι και ούτι, το rock της εφηβείας από τους Them και τους Animals μέχρι τον Hendrix και τους Loved Ones, τις επιρροές της ενηλικίωσης όπως ο Dylan και ο Buckley, ο Leadbelly και ο Coltrane, και να μη ξεχάσουμε και τον Dr. John (J’suis le Grand Zombie), και από κει και πέρα τη μουσική του μεγάλου ταξιδιού (πραγματικού μιας και έχει περιπλανηθεί και ζήσει κατα διαστήματα σε όλες σχεδόν τις ηπείρους, αλλά και μουσικού φυσικά) από την μάνα Αφρική μέχρι τα πέρατα του κόσμου.

Υπερβολές; Μπορεί... πάντως μπροστά σ’ αυτά που ακούμε και διαβάζουμε για τον κάθε εκκολαπτόμενο η σιτεμένο, εγχώριο ή εισαγόμενο «bluesman» ή «rocker», που το μεγαλύτερο κατόρθωμα του είναι μια μέτρια ως κακή αντιγραφή των «επιρροών» του, μπροστά σ’ αυτά έλεγα, και πολύ σεμνά νομίζω τα έγραψα...

Δύο δείγματα γνωριμίας... η ιεροτελεστία του Papa Loco από το άλμπουμ Loko που έβγαλε με τη βοήθεια των Holy Ghosts πίσω στο 2007 και το Silence in the House of God από το πολύ όμορφο απ’ το εξώφυλλο ως την τελευταία –σκοτεινή- νότα The First Degree του 2014… αμφότερα στη Zombi music.

Μουσική για τους αληθινούς εραστές της κι όχι τους... επιβήτορες της.


Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2017

Stompy And The Heat - Black Lighting



Φορώντας όλη την ώρα το ειδικό μονόκλ στο αυτί μου κατά τη διάρκεια των πολλαπλών ακροάσεων του δίσκου κατέληξα στα παρακάτω συμπεράσματα.

Πρώτον, ότι ο Scott Wilson, συνθέτης, κιθαρίστας και παραγωγός πίσω απ’ τον Dan Sultan δεν υποτίμησε καθόλου τις –πολύ καλές είναι αλήθεια- συνθέσεις που είχε ετοιμάσει για αυτόν τον –σχεδόν- προσωπικό δίσκο (που βγήκε στα 2012), κι έτσι αντί να αναλάβει όπως συνηθίζεται (και στα μέρη μας, για να μη πω ειδικά σ’ αυτά) ο ίδιος τα φωνητικά με αμφίβολα αποτελέσματα, προτίμησε να καλέσει για αυτή την θέση τον βραβευμένο Bow Campbell με τη γνώση του αντικειμένου και τη γρεζαρισμένη “σκληρή” φωνή, που είχε σαν συνέπεια το αποτέλεσμα να δικαιώνει απόλυτα και με το παραπάνω αυτή του την επιλογή. 

Δεύτερον, και κλείνω μ’ αυτό δεν θα σας κουράσω άλλο, προς επιβεβαίωση των παραπάνω ακούστε το Black Lighting, αυτό το χαρακτηριστικής Αυστραλέζικης κοπής rock and roll πετράδι, με τις γνωστές αντιποδιανές αιχμηρές γωνίες, το κολλητικό ριφ, το blues υπόστρωμα, τις garage ανταύγειες, τους soul κυματισμούς...
Τελικό συμπέρασμα δηλαδή: κλασσικό. 



Πέμπτη 14 Ιουλίου 2016

in the heat of the night


Εντάξει παιδιά, δύο-τρείς –αλλά καλές θέλω να πιστεύω- αναρτήσεις μένουν ακόμη ως την στιγμή που σύσσωμη η συντακτική ομάδα θα εγκαταλείψει τις μπλογκοεπάλξεις για να βυθιστεί ακόμη περισσότερο στην καλοκαιρινή ραστώνη.
Έτσι κι αλλιώς με την κωλοζέστη αυτού του σκατοκαλόκαιρου χρειάζεται προσπάθεια για να σηκώσω το χέρι και να πατήσω το πάουερ του υπολογιστή, πόσο μάλλον να κατορθώσω να πληκτρολογήσω πέντε-έξι συνεχόμενες φράσεις που να βγάζουν και νόημα...

Για απόψε πάντως το μενού έχει κάτι τρελομελβουρνέζους πάνκιδες που μεταξύ 2009 και 2011 έδωσαν μερικά –επεισοδιακά θα πρέπει να ήταν- live στη Μελβούρνη και τα πέριξ, ανέβασαν κι ένα μοναδικό τραγούδι στο δίκτυο, και από τότε τηρούν σιγή ασυρμάτου...
Ο λόγος για τους Kickabouts και το Rolling Through The Night (λέτε να άκουγαν Evan Johns?), ένα τραγούδι όπου το rockabilly συναντά το punk για μερικά προκαταρκτικά γουίσκια κι έπειτα πάνε και βρίσκουν το stoner και πλακώνονται στις μπύρες και τα κρασιά μέχρι πρωίας…



Τετάρτη 8 Ιουνίου 2016

All My Sunken Ships (reprise)



Μιας που οι Last Drive στη συναυλία τους στιςΑναιρέσεις  μας θύμισαν τόσο ωραία τον Nikki Sudden, ψάχνοντας τον –ογκώδη- φάκελο με το αρχεία του Nikki (και τα σχετικά) θυμήθηκα πάλι εκείνο το φοβερό σιγνγκλάκι των Ghost Train όπου ο Dimi Dero παρέα με τον Freddy Lynxx και τον ίδιο τον Nikki Sudden δίνουν μια έξοχη εκτέλεση του All My Sunken Ships. 

Και επειδή την εποχή που είχα κάνει τη σχετική ανάρτηση ανέβαζα τα βίντεο κατευθείαν στη σελίδα του blog και όχι μέσω youtube, να μια καλή ευκαιρία να ανέβει αυτό το τραγούδι εκεί, και να σας παραπέμψω για τα υπόλοιπα στην παλιότερη ανάρτηση κάνοντας και οικονομία δυνάμεων στο γράψιμο, δόξα τω κονσέρβα υλικό!

http://orphan-drugs.blogspot.gr/2011/07/ghost-train-all-my-sunken-ships.html



Πέμπτη 26 Μαΐου 2016

The Spectre's Revenge - I Told No Lies


Αυστραλέζικων mid-80’s το ανάγνωσμα και σήμερον.
Ο λόγος για το I Told No Lies των Spectre’s Revenge, μιας μπάντας που στο πέρασμά της από τη σκηνή (γρηγορότερη κι απ’ τη σκιά της) άφησε πίσω της ένα και μοναδικό single που βγήκε το 1985 σε παραγωγή του Lobby Loyde, στην ιστορική Au Go Go, το No Noon At Midnight με b-side το (I Wanna Be Like) Maynard G. Krebs, και μια κασέτα με τον τίτλο Thus Far… με πρόβες και αποσπάσματα από διάφορες συναυλίες μεταξύ του 1983 και ’85.

Από εκείνη την περίοδο (ή μήπως όχι?) θα πρέπει να είναι και το I Told No Lies που περιεχόταν στη συλλογή Swingin’ From The Treed – A Sydney Compilation της Au Go Go και πάλι, που βγήκε το 1988 και περιείχε εκτός από τους Spectre’s, ονόματα όπως οι Naked Lunch, οι Mushroom Planet, οι Eastern Dark, οι  Psychotic Turnbuckles και άλλα...ωραία πράματα δηλαδή.

Όπως ωραίο, πολύ ωραίο, είναι και το I Told No Lies, με μελωδία, στίχους, φωνή και κιθάρες που θα μπορούσαν να το καθιστήσουν εκτός από κλασσικό (στ’ αυτιά των απανταχού αντιποδο-πυροβολημένων) ακόμη και εμπορικά πετυχημένο, αν o Peter Simpson, κιθαρίστας, τραγουδιστής, συνθέτης και τελικά ηγέτης απ’ ότι φαίνεται της μπάντας, συνέχιζε να πιστεύει στο μέλλον αυτής, και δεν πήγαινε να αναζητήσει (και στο τέλος να βρει!) την (σχετική πάντα) επιτυχία μαζί με τους James Baker και Boris Sujdovic, σχηματίζοντας τους Dubrovnicks.
Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία….


Τετάρτη 16 Μαρτίου 2016

The Ottomans - Lonely With You





Με –μάλλον- λάθος όνομα, ειδικά για τις μέρες που ζούμε, αλλά από τη σωστή για παρόμοιες μουσικές χώρα, την Αυστραλία βεβαίως βεβαίως και την Χρύση Ακτή της (Gold Coast man, you know), οι Ottomans έχουν κι αυτοί καταθέσει τα πετραδάκια τους στον τοίχο του ήχου του r’n’r με τη μορφή ενός επτάϊντσου και ενός EP, και δεν θα είχαμε κανέναν απολύτως λόγο να τους μνημονεύσουμε εδώ μέσα αν στην πρώτη πλευρά του σινγκλακίου τους που βγήκε το 2012 δεν βρισκόταν το απείρου κάλλους garage-surf-spaghetti-rock’n’roll που είναι γεννημένο για να λιώσει δεκάδες ζεύγη παπουτσιών στις πίστες του μυαλού μας φυσικά, γιατί στις άλλες όπου δεσπόζουν διάφοροι έγκυροι DJ’s προτιμώνται τα…τι άλλο; τα έγκυρα, όπως μόνο αυτοί μπορούν και ξέρουν να τα ξεχωρίζουν.



Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2015

Melting Skyscrapers - Strange Device


Και δίχως την δικιά μου συμβολή, οι μυημένοι με τον (στοιχειωμένο από τα φαντάσματα των Saints και Radio Birdman) ήχο που αντηχούσε στη χώρα των καγκουρό εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ακόμη και αν αγνοούν το συγκεκριμένο τραγούδι αμέσως θα αναγνωρίσουν στο άκουσμά του κάποιους συνοδοιπόρους των Sunnyboys, των Eastern Dark, των Exploding White Mice, των Died Pretty, των…όλο το βράδυ να τα λέμε δε θα χορταίνουμε, στο τέλος μπορεί και να κλαίμε.

Θα αναγνωρίσουν λοιπόν, και πολύ καλά θα κάνουν, μιας που δεν θα έχουν πέσει καθόλου μα καθόλου έξω.

Η παραγωγή του Rob Younger σ’ αυτό το πρώτο και μοναδικό σινγκλάκι της μπάντας Strange Device/Beyond The Grave (στη Waterfront του Steve Stavrakis), καθώς και το ότι η εξέλιξη του ρυθμού στο Strange Device με το γκάζι μετά τη μέση, φέρνει στο νου το επίσης υπέροχο Wild Wild Girl των επίσης Αυστραλών Σιδνεϊοτών και διαττόντων αστέρων Sons of Guns που…επίσης κυκλοφόρησαν το πρώτο τους (αυτοί πρόλαβαν και κυκλοφορήσαν ακόμη ένα) single (που περιείχε το Wild Wild Girl) εκείνη τη χρονιά, μάλλον δεν είναι τυχαία ε?

Στη συνέχεια μέλη των Melting Skyscrapers εμφανίστηκαν σε συγκροτήματα με ονόματα όπως Mother Jones και Rattlesnake Shake, ελάχιστα λιγότερο βραχύβια από τους Melting Skyscrapers.



Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2015

Fear Like Us - Scars Are Tattoos With Better Stories


Ένα όχι και τόσο παλιό, θαμμένο όμως -τουλάχιστον για τους μη παροικούντες την Ντάουνάντερλιμ- πετραδάκι, από το 2007 και ένα συγκρότημα που οφείλει τόσα στον Phil Ochs όσα και στο Punk αλλά και το ανεξάρτητο rock των 90’s.
Με πάνω από δέκα χρόνια στην σκηνή αλλά μόλις ένα άλμπουμ και ένα EP στο ενεργητικό της, αυτή η τέως εγγλέζικη και νυν αυστραλιανή μπάντα πέρα από το χιούμορ που ευαγγελίζεται το motto της "Punks not dead but it deserves to die", τις εκρηκτικές ζωντανές εμφανίσεις της (απ’ ότι βλέπω στο youtube) και τον ωραίο ομότιτλο δίσκο της, είναι υπεύθυνη και για το Scars Are Tattoos With Better Stories που εμπεριέχεται εκεί μέσα (για την ακρίβεια τον ανοίγει), ένα τραγούδι για τα πρωινά που έρχονται κάτω από έναν εχθρικό ήλιο, τους νεκρούς μας ήρωες, τη φωτιά που εξαγνίζει, τα τραγούδια…αλλά τι να σας λέω, σας παραθέτω παρακάτω ολόκληρους τους στίχους αφού τους βρήκα…

we woke up drunk and the sun was unfriendly
and we dragged ourselves down to the ocean
we laughed at the liars who said we wouldn't make it,
well we have each other and these songs to prove them wrong

we are stronger than our dead heroes,
no we won't shed tears for times that we sang alone
and these nights they will last forever,
no we won't shed tears for ones that left us alone.

let's drown our past in the deep blue ocean,
we'll light a fire to not to forget but to remember,
the ones we loved and the ones we still loved
when the fire burns out we will move on

we are stronger than our dead heroes,
no we wont shed tears for times that we sang alone
and these nights they will last forever,
no we won't shed tears for ones that left us alone.

when the fire burns out we will move on

we are stronger than our dead heroes,
no we won't shed tears for times that we sang alone
and these nights they will last forever,
no we won't shed tears for ones that left us alone.

Πέμπτη 21 Μαΐου 2015

The Northwest Company - Get Away From It All


Από τη Βρετανική Κολούμπια του Καναδά έρχονταν οι Northwest Company, μια garage μπάντα που ήταν ενεργή την περίοδο ανάμεσα στα 1966 και 1974. 
Τα χρόνια εκείνα κατάφεραν και κυκλοφόρησαν εφτά σαρανταπεντάρια, συν ένα που δεν είδε…τα ράφια του δισκάδικου ποτέ. 
Το 2003 ευτύχισαν να δουν να κυκλοφορεί και το πρώτο τους «άλμπουμ», όπου τα εισαγωγικά μπαίνουν για τον απλό λόγο ότι στην ουσία πρόκειται για μια συλλογή όλων τους των επτάιντσων, κάποιων ζωντανών ηχογραφήσεων και μερικών εναλλακτικών demo εκτελέσεων. 

Όλα αυτά μάλλον δεν θα μας απασχολούσαν ποτέ, αν η πρώτη τους ηχογράφηση δεν ήταν το περίπου μυθικό πλέον single Hard To Cry με το Get Away From It All στη δεύτερη πλευρά. 
Δύο κομμάτια που μαρτυρούν σαφέστατα τις επιρροές τους από πρώιμους Kinks, Who και Stones, με τους «γνώστες» πια να μνημονεύουν τις proto metal κιθάρες του Hard To Cry και την άγρια μελαγχολία του Get Away From It All. 

Ειδικά το δεύτερο είναι τέτοιας ποιότητας και πάστας κομμάτι που δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από ανάλογα άσματα όπως το Going All The Way των Squires ή το Don’t Look Back των Remains για παράδειγμα, και είναι να απορεί κανείς γιατί μετά από τόσους αιώνες garage αναβίωσης έχουν βρεθεί μόνο οι Nomads (απ' όσο γνωρίζω) να το διασκευάσουν.  
Εκεί στα 1996 και τον δίσκο The Cold Hard Facts of Life, απ’ όπου πρωτοάκουσα το τραγούδι κι εγώ.  

Ένα βράδυ της ίδιας χρονιάς όμως, αρκετά μίλια νοτιότερα της Στοκχόλμης όπου δρούσαν οι Νομάδες, για να μη σας κρατάω σε αγωνιά, στη Θεσσαλονίκη και σε ένα ιστορικό live, το Get Away From It All γνώρισε την καλύτερη του εκτέλεση, που ευτυχώς κάποιος φρόντισε να καταγράψει σε βίντεο, απ’ όπου μπορούμε ακόμη να απολαμβάνουμε τους Hydes να μεγαλουργούν πάνω στη σκηνή του εγκλήματος.




Τρίτη 28 Απριλίου 2015

The Motifs - Disillusion


Εδώ πραγματικά έχουμε να κάνουμε με κυριολεκτική και πολύ βαθιά κρύπτη… 
Για τα περισσότερα από τα συγκροτήματα που συμμετέχουν στο City Walls - A Southampton Compilation (1980), όπου βρίσκεται και το τραγούδι που μας ενδιαφέρει, η συμμετοχή τους στη συλλογή –με δύο κομμάτια έκαστο- τουλάχιστον κατά το discogs και το rateyourmusic παραμένει η μοναδική κυκλοφορία τους.  
Το ίδιο συμβαίνει και με την White Elephant, την εταιρία δηλαδή που έβγαλε τον δίσκο. Υπάρχουν και δύο-τρεις μπάντες, πιο προνομιούχες που κατάφεραν και κυκλοφόρησαν και από ένα επτάιντσο, η μία μάλιστα και ολόκληρο άλμπουμ. 
Όσο για τους Motifs, συγκαταλέγονται σ’ αυτούς που πέρα από τα δύο κομμάτια της City Walls έχουν στο ενεργητικό τους ακόμη μια συμμετοχή με ένα κομμάτι στη συλλογή Synthetic Romance (1982) και ένα single, το On the Inside / Shadow of Fear (1982), το οποίο δεν έχω ακούσει αλλά από τους τίτλους των τραγουδιών και μόνο πολύ θα ήθελα να κάνω.  
Η σύνθεσή τους όπως αναγράφεται στο ένθετο του δίσκου αποτελούνταν από τους Rob Aubrey - Bass, Anthony Hackney – Drums, Andy Martin - Rhythm guitar, Dave Davenport - Lead guitar και όπως θα διαπιστώσατε οι πιο προσεκτικοί λείπει το όνομα του τραγουδιστή που κατά πάσα πιθανότητα είναι κάποιος από τους παραπάνω αλλά ο δακτυλογράφος παρέλειψε να πληκτρολογήσει… 
Όπως και να ‘χει οποιεσδήποτε περαιτέρω πληροφορίες για τη μπάντα από το αναγνωστικό κοινό θα ήταν πολύτιμες…επίσης ο έχων, ripάρων και αποστέλλων το επτάιντσο θα αμειφθεί πλουσιοπάροχα.
Στο καθαρά μουσικό μέρος τώρα, και ενώ η συλλογή περιέχει σχεδόν όλες τις απολήξεις του Punk εκείνης της εποχής, οι Motifs ανοίγουν τον δίσκο με το Julie ένα κομμάτι που ακροβατεί ανάμεσα στο ska και το surf, ωραίο τραγουδάκι δε λέω, αλλά δεν θα μας απασχολούσαν καθόλου εδώ μέσα αν δεν συνέχιζαν με το Disillusion, ένα γρήγορο, κυνηγημένο, κατασκοπευτικό punkabilly, με τις κιθάρες να κόβουν σαν ξυράφι την πυκνή νυχτερινή ομίχλη…
 
Υ.Γ. Όλα τα -όποια- εύσημα αυτής της ανάρτησης πηγαίνει στον κύριο ranx xerox από το αδελφό blog του airesia που προ ολίγων ημερών «ανέβασε» το Disillusion στο κανάλι του στο youtube και φώτισε την παντελή μου άγνοια πάνω στους Motifs, και ολόκληρη εκείνη τη σκηνή του Σαουθάμπτον. Έστω και αν χρειάστηκε να του αποσπάσω τις λιγοστές πληροφορίες μια προς μια και με το τσιγκέλι.



Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2015

The Benders - Can't Tame Me



Ο γνωστός και μη εξαιρετέος κύριος κύριος Raggedy man με πρόλαβε και με κάλυψε απόλυτα με όσα έγραψε για την κυκλοφορία του ένατου και δέκατου μέρους τις θρυλικής σειράς Back From The Grave, οπότε εγώ για να τιμήσω το γεγονός θα αρκεστώ να μνημονεύσω την μικρή και κοινή σε όλες τις παρόμοιες μπάντες ιστορία και μοίρα ενός τραγουδιού που έμαθα μαζί με μπόλικα άλλα από τις συλλογές του Tim Warren. 
Ή μάλλον όχι ακριβώς…αλλά ας τα πάρουμε τα πράματα από το τέλος… 

Ήταν, ενθυμούμαι και δακρύζω, στα 1993 όταν έπεσε στα χέρια μου το βινύλιο του πέμπτου μέρους μιας άλλης κλασσικής πλέον σειράς, που κάτω από την αιγίδα της Music Maniac και με τον γενικό τίτλο Teen Trash μας παρουσίαζε δίσκους διαφόρων σύγχρονων –τότε, και μόνο κατ’ όνομα φυσικά- συγκροτημάτων που ήταν όλα τους μέλη της μεγάλης Εκκλησίας του Fuzz, και ήταν κάτι παραπάνω από εμφανές ότι εμπνέονταν αποκλειστικά πέραν της μπύρας και των ψυχεδελικών ναρκωτικών –ανάλογα τη περίσταση- από συλλογές αναλόγου ύφους και ήθους με αυτές της Crypt Records που έβγαζε τα Back From The Grave.  

Το αμέσως προηγούμενο νούμερο της Teen Trash, το Vol.4 ήταν αυτό με τους Fuzztones ενώ λίγους μήνες αργότερα και αφού το μέτρημα είχε φτάσει στο Vol.14 θα έβγαινε και ο καλύτερος με διαφορά δίσκος της σειράς, που δεν ήταν άλλος από αυτόν των «δικών μας» Sound Explosion.  
Αλλά ας επανέρθω στο Vol.5 των Double Naught Spys το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο βασικά, από την επανακυκλοφορία του πρώτου και μοναδικού όπως αποδείχτηκε δίσκου της μπάντας Going Nowhere With…(συν δύο bonus κομμάτια) που είχε βγεί έναν χρόνο νωρίτερα, το 1992 από τη Rockadelic. 
Οι λεγάμενοι ήταν αμερικάνοι με ηγέτη τον Mike Markesich και όπως φάνηκε και στον δίσκο αλλά και αργότερα το κατείχε καλά το αντικείμενο, αφού από τότε τον βρίσκουμε ανακατεμένο σε διάφορους ρόλους σε ένα μάτσο –τι άλλο?- συλλογές  από τα Sixties Rebellion μέχρι το 2131 South Michigan Avenue… 

Μιας που δεν είναι αυτοί το θέμα μας όμως, και χωρίς να υποτιμώ τα δικά τους τραγούδια που στέκονται περήφανα στα βάθη του τύμβου, πηγαίνω κατευθείαν στο αγαπημένο μου και καλύτερο κομμάτι του δίσκου που –επίσης τι πρωτότυπο?- ήταν μια διασκευή.  
Ένας γκαραζοπάνκικος χείμαρρος λειψού δίλεπτου, που τιμά με το παραπάνω και τα δύο συστατικά του, και το garage punk δηλαδή αλλά και του νέτου σκέτου, άγριου και αλήτικου punk αν θέλετε, όπου ολόκληρη η μπάντα συναγωνίζεται στο ποιος θα παίξει περισσότερο μανιασμένα και γρήγορα, λες και τους κυνηγάει κανένα αποκρουστικό και πεινασμένο για σάρκα και άλλα κόλπα, τέρας. Τα θηρία τα ανήμερα και ανεξημέρωτα όμως είναι μόνο αυτοί, και δεν μπορεί να τους αλλάξει καμιά γκόμενα και καμία αγάπη.  

Έπρεπε να περάσουν τρία χρόνια για να ακούσουμε και εμείς κοινοί και ταπεινοί θνητοί που δεν είχαμε την δυνατότητα να αποκτούμε τόσο σπάνιους δίσκους την original εκτέλεση του τραγουδιού, αυτή των Benders.

Μια μπάντας που σχηματίστηκε το 1965 σε ένα κολλέγιο του Wisconsin, ήθελε και αυτή να μοιάσει των Stones, θα πρέπει να ήταν ενεργή πάνω κάτω για ένα, ενάμιση χρόνο, ηχογράφησε μόνο ένα σαρανταπεντάρι, το Can’t Tame Me/Got Me Down στα 1966, το πιο μακρινό live που έδωσε ήταν στα 25 μίλια από τη βάση της και μια ωραία πρωία χάθηκε στη λήθη…


Μέχρι που οι Double Naught Spys διασκεύασαν το Can’t Tame Me και η Crypt συμπεριέλαβε το τραγούδι στο τελευταίο μέχρι τη κυκλοφορία των Vol.9 και 10 που σας είπα πιο πάνω, Back From The Grave Vol.8 δηλαδή που είχε βγει το 1996.

Πιο κοινότυπη ιστορία δεν υπάρχει στο garage punk σύμπαν, αλλά πως γίνεται δε ξέρω, οι αμετανόητα πιστοί σαν και του λόγου μου, αρέσκονται συνέχεια να θυμούνται και να ανακαλύπτουν ξανά και ξανά διαφορετικές εκδοχές της όπου μόνο τα ονόματα και οι ήρωες αλλάζουν.






Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015

Clandestinos



Πήγα κι αγόρασα το Οι Νύχτες των Εν Πλω, θα σας τα πω προσεχώς για αυτό, και έχει μερικές μέρες που οι τοίχοι του σπιτιού αντιλαλούν από τα τραγούδια των δίσκων τους αλλά και από δίσκους που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εμπλέκονται τα μέλη τους. 

Ένας τέτοιος είναι το Mixed Race των Clandestinos, ένα CD που είχε βγει το 2002 από τη Music Works και όπου στη σύνθεση του βραχύβιου αυτού συγκροτήματος βρίσκουμε τους Μίμη Καφούσια από τις πρώτες μέρες των Εν Πλω (έπαιζε μπάσο) που μαζί τη Ρεγγίνα Μακρή και βέβαια τον Ντίνο Σαδίκη και τον Δημόκριτο Ζαμάνο είχαν ηχογραφήσει το πρώτο demo του συγκροτήματος το 1987 και αμέσως μετά διαλύθηκαν για να ξαναφτιαχτούν έναν χρόνο μετά από τους Σαδίκη και Ζαμάνο με την προσθήκη του Κώστα Καλογήρου στα τύμπανα και να ηχογραφήσουν τον δίσκο που όλοι μας (ελπίζω) γνωρίζουμε. 


Στους Clandestinos όμως βρίσκουμε και τους Χρήστο Πολίτη και Στράτο Αλοίμονο που είχαν συνεργαστεί ξανά όλοι μαζί στο ομότιτλο άλμπουμ των (επίσης βραχύβιων) Επόμενη Κίνηση, κυκλοφορημένο στην FM records το 1996. 
Μαζί με τους τρείς στο Mixed Race ανταμώνουν πλέοντες και ταξιδεύοντες σε rock νερά κι έπειτα στην ελληνική παράδοση αλλά και την παγκόσμια, για να χαθούν στον ορίζοντα κάπου μακριά και ανεξερεύνητα, η ποίηση του Kerouac και του Εμπειρίκου, οι στίχοι του Σιδηρόπουλου (στη διασκευή του Μου ‘πες θα φύγω) βιόλες βιολιά σύνθια Ney και Mismar, ο Ζωρζ Πιλαλί, και μια πλειάδα ακόμη λέξεων ήχων μουσικών και μουσικών.
 

Στο δέκατο (από τα δώδεκα συνολικά) τραγούδια του CD η παρέα των Εν Πλω μεγαλώνει αφού το Χαμένες κουβέντες όπως είναι ο τίτλος του τραγουδιού, είναι σύνθεση του από καιρό αποδημήσαντα εθελοντικά εκ του μάταιου τούτου κόσμου, Δήμου Ζαμάνου. Ξεκινάει σαν βαρύ μεταμεσονύκτιο και βραχνιασμένο ρεμπετοblues για να συνεχίσει σαν ανορθόδοξο trip hop και να καταλήξει προς το τέλος με το sample της φωνής του Demetrio Stratos σε κάτι άλλο που όποιο επίθετο κι αν του κολλήσω δίπλα απλά θα το μειώσω.


Και αφού τα θυμήθηκα όλα αυτά και ετοίμασα ένεκεν τούτη τη μικρή ανάρτηση, δε μπορώ να μη μνημονεύσω πριν το τέλος και το δεύτερο κομμάτι του δίσκου, το Βλέφαρο από πορσελάνη που ανάμεσα στις κιθάρες τα κρουστά τα πλήκτρα το πιάνο και την ποίηση του των στίχων εμφανίζεται από το πουθενά και χάνεται εκεί ο ήχος του Mismar έν’ αράβικο πνευστό που ακούγεται σαν γκάιντα και σηκώνει το τριχωτό κεφαλής και σώματος κάγκελο.



Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2015

TV Jones - Monday Morning Gunk



Ακόμη πιο άτυχοι από τους Sonic’s Rendezvous, οι οποίοι τουλάχιστον είδαν έστω ένα single τους να κυκλοφορεί όσο ήταν ενεργοί, οι TV Jones, πρώτη μπάντα του Deniz Tek που αμέσως μετά έβαλε φωτιά σε τάστα και νυχτερινούς δρόμους με τους Radio Birdman, δεν κατόρθωσαν ούτε αυτό, την στιγμή μάλιστα που είχαν ηχογραφημένο και σχεδόν έτοιμο τον πρώτο τους δίσκο. 

Η ιστορία όπως μας την διηγείται ο Tek στη σελίδα του έχει με λίγα λόγια κάπως έτσι: 
Το καλοκαίρι του ανάμεσα στα 73/74, οι TV Jones που ήδη παράπαιαν μετά την μετακόμισή τους από το Wollongong στη μεγάλη πόλη, δηλαδή στο Sydney, όπου ακόμη κι εκεί φάνταζαν παράξενοι με την εκκεντρική τους εμφάνιση αλλά και τον τραχύ ήχο τους, κλήθηκαν στο studio να ηχογραφήσουν τον πρώτο τους δίσκο, που μεταξύ άλλων συμπεριλάμβανε συνθέσεις του Tek όπως τα Skimp the Pimp, Monday Morning Gunk, Man With Golden Helmet και Eskimo Pies (μετονομάστηκε σε I-94) που έγινα κλασσικές λίγα χρόνια αργότερα ηχογραφημένες από τους Birdman.  
Το σχέδιο όμως γρήγορα ναυάγησε και σαν να μην έφτανε αυτό τα master tapes σβήστηκαν.  Η μπάντα διαλύθηκε και ο Deniz έχοντας πρόσφατα γνωρίσει κάποιον που τα μουσικά τους χνώτα ταίριαζαν και έσμιγαν στο Garage Punk των sixties, τους Stooges, το Blues, τους Velvet, τους New York Dolls εντ σο, ξεκίνησε για το ραντεβού του με την ιστορία…των Radio Birdman μαζί με τον συνχωτιστή του Rob Younger. 

Κάποια όμως από τα τραγούδια εκείνης της μοιραίας ηχογράφησης σώθηκαν έστω κακογραμμένα σε μια κασέτα, και δύο σχεδόν δεκαετίες αργότερα, το 1989, η γαλλική Revenge συμπεριέλαβε στην συλλογή που έβγαλε με υλικό του Tek από διάφορες περιόδους με τον εύγλωττο τίτλο (που κάτι μου θυμίζει) Orphan Tacks, το Monday Morning Gunk από τους TV Jones, ενώ έπρεπε να περάσουν ακόμη δέκα χρόνια, για να δει το φως η μοναδική κυκλοφορία που έφερε την υπογραφή των TV Jones, ένα σινγκλάκι από την Nomad records, με το Eskimo Pies στην πρώτη πλευρά και το Skimp the Wimp στη δεύτερη.  

Ακόμη κι αυτή όμως, πιστή στην ιστορία τους ήταν λειψή κι ανάποδη, αφού το Eskimo Pies είναι στην πραγματικότητα, ένα από τα πρώτα demo των Radio Birdman όπως ομολογεί και ο ίδιος ο Tek, αλλά και όπως ο κάθε ένας μπορεί ν’ ακούσει, διακρίνοντας καθαρά την φωνή του Younger στο μικρόφωνο. 
Σε τέτοιες ιστορίες μάλιστα, κολλάει το «είναι μόνο rock and roll», σε αντίθεση με πολλές από τις λαμέ των δοξασμένων εμπνευστών αυτής της φράσης.  

Ας θυμηθούμε λοιπόν τους TV Jones σε ένα κομμάτι που από την εκτέλεση των Birdman, συνήθιζα - και έπιασα τον εαυτό μου να το κάνει ξανά σήμερα, ύστερα από ούτε θυμάμαι κι εγώ πόσο καιρό- να σιγοτραγουδάει τους στίχους του κάτι Δευτεριάτικα πρωινά που ένιωθα να με εγκαταλείπει το θάρρος να βγω έξω και να αντιμετωπίσω τον κόσμο.



I was lying on my bed
Feelin' like I was nearly dead
Got my soul on fire
Mama you can't mean it

I was bleeding from my pride
I was bleeding from my eyes
Got my soul on fire
Mama you can cream it

Early morning rise
Got my guts in my eyes
Got my soul on fire
All right