The Hydes - Self Preservation Instinct Zero

Rumble Skunk
2019

…Κι ένα κόκκινο φεγγάρι ανατέλλει στον ουρανό (release me from your wire dagger moon) και μου δείχνει τον δρό­μο για το σπίτι, κακός οιωνός έλεγε παλιά μια γριά, μά­γισσα τη φωνάζανε, και από τη μια το θέμα είναι ότι σπίτι κινδυνεύεις να βρεθείς μόνος με τον εαυτό σου, και από την άλλη γιατί να γυρίσω σπίτι αφού μπορώ να πάω οπου­δήποτε αλλού; 

Και μπορώ να βρω χιλιάδες λόγους που θα έπρεπε να βρίσκομαι αλλού. Μα και πάλι αυτό το οπουδήποτε αλ­λού, τι διαφορά έχει αφού κάθε μέρος είναι ίδιο με το προ­ηγούμενο; 

Ναι, υπάρχουν πολλά ωραία μέρη να πας, αλλά ξέρεις κάτι, θα είναι κι αυτά γεμάτα με μαλάκες. Αλλά δεν μπορώ να περιμένω μέχρι αύριο, επειδή δεν μπορώ να περιμένω κι άλλη μια μέρα, αυτή την οποιαδήποτε άλλη μέρα, ήρθε η ώρα απόψε να ξεκινήσω να πολεμώ την τελευταία μάχη μου. 

Εδώ σε θέλω τυχοδιώκτη μου· μην είσαι μπουχέσας τε­λικά κι εσύ; Μην είσαι αγαπούλης και τόσο μα τόσο γλύ­κας; Λόγια, λόγια, όλα είναι δρόμος που καταλήγει σε χο­ντρό πορτοφόλι και ζεστό κρεβάτι;

Όχι, αυτή η υπόθεση δεν θα τελειώσει απόψε με μένα να σέρνω δειλά το κουρασμένο σαρκίο μου ως την πόρτα του σπιτιού, να την περνώ σκυφτός και απογοητευμένος πάλι να πέφτω στο κρεβάτι. 

Και σαν κάποιον που βαρέθηκε να είναι ή να τον νομί­ζουν δειλό, σαν κάποιον που ποτέ του δε βρήκε ή δε χρει­άστηκε να βρει το θάρρος και το κουράγιο μέσα του, δεν είχε την ευκαιρία να μετρήσει αν τον βαστούν τα κότσια του, τώρα τα βρίσκω μαζεμένα και γερά και κάνω το πρώ­το βήμα να ανοίξω ολομόναχος μέσα στο σκοτάδι, όπως πρέπει να γίνεται, τον δρόμο για τη νύχτα, τουλάχιστον να παλέψω σαν άντρας ξέροντας από πριν ότι θα τις φάω, αλλά τουλάχιστον να προσπαθήσω να φτάσω μαχόμενος και τραγουδώντας εκεί που είναι, αν είναι, να φτάσω, σε εκείνο το σημείο που δεν υπάρχει επιστροφή… ως την άκρη της νύχτας, ως την άκρη του κόσμου.

I run all nite

To make up for my sins

I stood up tight

To the screaming siren

The world is looking

For a truth to prove

It’s only windmills

’till they start to move

At a nite like this

What can you do but run

It’ll make no difference

What you’ll come to find

Does it matter?

Do I really can?

Tonite I’m fighting

My last stand

text & music: Ένα απόσπασμα μέσα από το όγδοο κεφάλαιο του βιβλίου «Εκεί που ο λυκοκτόνος ανθίζει», εκδόσεις orphan drugs, 2015, επηρεασμένο τόσο, σε σημείο να κλείνει με τους στίχους του Fightin’ My Last Stand των Hydes από τον δίσκο τους Self Preservation Instinct Zero που – επιτέλους- μόλις κυκλοφόρησε από την Rumble Skunk records.

Με άλλα λόγια και συμπληρώνοντας, αυθαδέστατα, τον Robert Louis Stevenson: Η μουσική όπως το μυθιστόρημα, πρέπει να αντανακλά την ποίηση των γεγονότων...

 

The Hydes on orphan drugs 

The Hydes on youtube 

Παρασκευή 16 Οκτώβρη: Του λυκοκτόνου η πρώτη γρατζουνιά

Όσοι πιστοί, άγιοι  και αμαρτωλοί, ηλίθιοι και σοφοί, μυστικιστές και συνωμότες αλλά και απλοί, παλιοί και ίσως μελλοντικοί αναγνώστες, εθισμένοι στο γράσο του γκαράζ και του ψυχο-Μπίλι φίλοι, λάτρεις του τσαγιού και αμετανόητοι μπυροπότες… προσέλθετε.

Καλά θα είναι… πιστεύω.

The Northwest Company - Get Away From It All

Από τη Βρετανική Κολούμπια του Καναδά έρχονταν οι Northwest Company, μια garage μπάντα που ήταν ενεργή την περίοδο ανάμεσα στα 1966 και 1974. 

Τα χρόνια εκείνα κατάφεραν και κυκλοφόρησαν εφτά σαρανταπεντάρια, συν ένα που δεν είδε…τα ράφια του δισκάδικου ποτέ. 

Το 2003 ευτύχισαν να δουν να κυκλοφορεί και το πρώτο τους «άλμπουμ», όπου τα εισαγωγικά μπαίνουν για τον απλό λόγο ότι στην ουσία πρόκειται για μια συλλογή όλων τους των επτάιντσων, κάποιων ζωντανών ηχογραφήσεων και μερικών εναλλακτικών demo εκτελέσεων. 

Όλα αυτά μάλλον δεν θα μας απασχολούσαν ποτέ, αν η πρώτη τους ηχογράφηση δεν ήταν το περίπου μυθικό πλέον single Hard To Cry με το Get Away From It All στη δεύτερη πλευρά. 

Δύο κομμάτια που μαρτυρούν σαφέστατα τις επιρροές τους από πρώιμους Kinks, Who και Stones, με τους «γνώστες» πια να μνημονεύουν τις proto metal κιθάρες του Hard To Cry και την άγρια μελαγχολία του Get Away From It All. 

Ειδικά το δεύτερο είναι τέτοιας ποιότητας και πάστας κομμάτι που δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από ανάλογα άσματα όπως το Going All The Way των Squires ή το Don’t Look Back των Remains για παράδειγμα, και είναι να απορεί κανείς γιατί μετά από τόσους αιώνες garage αναβίωσης έχουν βρεθεί μόνο οι Nomads (απ' όσο γνωρίζω) να το διασκευάσουν.  

Εκεί στα 1996 και τον δίσκο The Cold Hard Facts of Life, απ’ όπου πρωτοάκουσα το τραγούδι κι εγώ.  

Ένα βράδυ της ίδιας χρονιάς όμως, αρκετά μίλια νοτιότερα της Στοκχόλμης όπου δρούσαν οι Νομάδες, για να μη σας κρατάω σε αγωνιά, στη Θεσσαλονίκη και σε ένα ιστορικό live, το Get Away From It All γνώρισε την καλύτερη του εκτέλεση, που ευτυχώς κάποιος φρόντισε να καταγράψει σε βίντεο, απ’ όπου μπορούμε ακόμη να απολαμβάνουμε τους Hydes να μεγαλουργούν πάνω στη σκηνή του εγκλήματος.

out tonite

Διέσχισα την αυλή με τους αστερισμούς από πάνω μου ν’ αντικρίζουν, όπως σκέφτηκα, το πρώτο πλάσμα του είδους στην ακοίμητη επαγρύπνησή τους. Διέσχισα τους διαδρόμους, ξένος στο ίδιο μου το σπίτι, και φτάνοντας στο δωμάτιο μου είδα για πρώτη φορά τη μορφή του Έντουαρντ Χάυντ. 

Εδώ πρέπει να μιλήσω θεωρητικά και να πω όχι αυτό που γνωρίζω, αλλά αυτό που υποθέτω ως πιθανότερο. Η κακή πλευρά του εαυτού μου, στην οποία είχα αποδώσει τώρα τον κυρίαρχο ρόλο, ήταν λιγότερο ρωμαλέα και ανεπτυγμένη από την καλή πλευρά, που μόλις είχα εκθρονίσει. Επίσης, η ζωή μου ήταν τελικά κατά τα εννέα δέκατα μια ζωή μόχθων, αρετής και αυτοελέγχου· έτσι, η κακή μου πλευρά ήταν λιγότερο ασκημένη και ταυτόχρονα λιγότερο καταπονημένη. Γι’ αυτό νομίζω ότι ο Έντουαρντ Χάυντ ήταν τόσο πιο κοντός, αδύνατος, και νέος από τον Χένρυ Τζέκυλλ. Επίσης, όπως το καλό ακτινοβολούσε στην όψη του ενός, έτσι και το κακό (το οποίο πιστεύω πάντα ότι είναι η καταστροφική πλευρά του ανθρώπου) είχε αφήσει στο σώμα εκείνο ένα αποτύπωμα παραμόρφωσης και εκφυλισμού. Κι όμως, όταν κοιτούσα το άσχημο είδωλο στον καθρέφτη, δεν αισθανόμουν καμιά αηδία, αλλά μάλλον ένα σκίρτημα καλωσορίσματος. Ήταν κι αυτός εαυτός μου· φυσικός κι ανθρώπινος. Στα μάτια μου αποτελούσε μια πιο ζωηρή, πιο εκφραστική και μοναδική εικόνα του πνεύματος από την ατελή, διχασμένη μορφή που αποκαλούσα δική μου. 

Και για την ώρα είχα απόλυτο δίκιο. Όταν ήμουν ο Έντουαρντ Χάυντ κανείς δεν μπορούσε να με πλησιάσει για πρώτη φορά, χωρίς να νιώσει το δέρμα του να ανατριχιάζει. Διότι, κατά την άποψή μου, όλα τα ανθρώπινα όντα, όπως τα ξέρουμε αποτελούνται από μια σύνθεση του καλού και του κακού. Ο Έντουαρντ Χάυντ, μόνος σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, αποτελούνταν αμιγώς από το κακό. 

text: Robert Louis Stevenson - Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde (1886), στα ελληνικά Δρ.Τζέκυλλ και κ. Χάυντ, μετάφραση Ανδρέας Αποστολίδης, εκδόσεις Πατάκη 1992. 

music + image: The Hydes – Out Tonite, Out Tonite/ Sun Won't Go Down 7”, Corduroy records, 1998.

The Hydes

                                              

Heard the spirits last night

Callin’ me out

Saw the devil outside

Hangin’ around

Seekin’ hearts in the lonely dark nite

Alley screams…but I’m alright

Πόσες μπαντες δεν έχουν φτιαχτεί από παρέες φίλων κάτι βράδια καθημερινής όπως αυτοί κάθονται στην πλατεία η στα βράχια στην παραλία και μοιράζουν τους ρόλους?

Ο Γιάννης και ο Κώστας την κιθάρα, ο Νίκος το μπάσο, ντράμερ δεν έχουμε αλλά θα βρούμε, και στην φωνή?  Θα δούμε, ως τότε όμως πρέπει πρώτα να βρούμε όργανα και να μάθουμε να παίζουμε. (Τελικά το μικρόφωνο στήθηκε μπροστά απ’ το μπάσο, με λίγη βοήθεια από το φάντασμα με την κιθάρα στα αριστερά.)

Στα χρόνια πριν τη παντοκρατορία, και ευκολία του internet, οι περισσότερες δεν έφτασαν ποτέ να πιάσουν τα όργανα, ή διαλυθήκαν εκεί γύρω στην πρώτη πρόβα. Μερικές τα κατάφεραν ως εκεί και  μετά έχουν ωραίες ιστορίες να θυμούνται. Ελάχιστες έφτασαν ως την σκηνή, και το στούντιο, παίζοντας τον ρόλο του Dr.Jekyll και του Mr.Hyde, προσπαθώντας να ισορροπήσουν μεταξύ των κανονικών ανθρώπων του μεσημεριού, και των κρυφών φίλων τους όλοι τους πλάσματα του μεσονυχτίου, σαν τον Link Wray, τους Pretty Things, τις Ronettes, τους Slickee Boys, τους DMZ, τον Johnny Thunders, τους Radio Birdman μαζί με όλους τους άλλους χαμένους κρίκους της Αυστραλίας…στο rock n roll ήμασταν και παραμένουμε άπληστοι.

Πρώτη πρόβα σε ένα εγκαταλειμμένο βενζινάδικο καλοκαίρι πίσω στα 1992 με κοινό έναν και μοναδικό, μετανάστη που είχε βρει εκεί κατάλυμα, και έπειτα κάποια σποραδικά live, δύο –ιστορικά και λιωμένα στο παίξιμο- σινγκλάκια, 4-5 συμμετοχές σε συλλογές, σίγουρα με μια πρώτη ματιά δεν φαίνονται αρκετά  για μια μπάντα που είναι εκεί έξω σχεδόν είκοσι χρόνια. 

Αλλά από την άλλη ποια είναι αυτή η μονάδα μέτρησης που μπορεί να μετρήσει την καρδιά σου έτσι όπως την έχει αρπάξει και την κρατάει επιδεικτικά στο χέρι του αυτό το πλάσμα που σκίτσαρε ο Χάρος στο Hard Lovin’?

Ποιος μπορεί να σου εξηγήσει την ανατριχιαστική ένταση του Out Tonite που αναδύεται μέσα από τους σκουπιδοτενεκέδες της σκοτεινής γωνιάς του δρόμου όπου καιροφυλακτεί ο Edward Hyde?

Ποιος θα σου εξηγήσει γιατί εκεί στην μέση του Sad is Gone όπου η κιθάρα μένει μόνη της με την farfisa για είκοσι δευτερόλεπτα με το ντέφι από μακριά να γεμίζει, είναι από τα πιο συναρπαστικά μουσικά μέρη που έχεις ακούσει ποτέ?

Πιο κρασί ήπιαν και μας μεθούν έτσι στα δύο λεπτά της εκτέλεσης του Sour Wine των Q65?

Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να σε κάνει να μεταμορφώσεις έτσι ένα κομμάτι…το ταλέντο ίσως?

Ποιος είναι αυτός που θα εξηγήσει με λογική στον Τρύφωνα Δημαρά εκείνη την δίλεπτη φωτιά του Heatwave των Martha and the Vandellas πυρωμένο από τους Hydes, που βγαίνοντας από τα ακουστικά, έβαλε φωτιά στον θάλαμο του στρατοπέδου ένα βράδυ πριν 13 χρόνια, κάνοντάς τον να παραμιλάει έπειτα στο ZOO?

Να ξέρεις ότι το Hard Lovin’ θα ήταν το καλύτερο κομμάτι όλης της καριέρας του Jeff Conolly αν το έγραφε αυτός (άντε μαζί με το Not Looking Back και το How do you know), και το Sun Won’t Go Down είναι αυτό που θα σου έβαζα να ακούσεις για να σου εξηγήσω πως φαντάζομαι το ιδανικό rock n roll τραγούδι.

Rock ‘n’ roll and Moodiness το ‘χει περιγράψει ο Nick Philips της Corduroy, Trashy Passionate R’n’R οι ίδιοι, και έτσι ακριβώς θέλω να είναι το rock που ακούω, για αυτό και οι Hydes είναι το αγαπημένο μου ελληνικό συγκρότημα.

Και όλα αυτά δεν μπορώ να στα εξηγήσω λογικά ούτε εγώ, ούτε κανένας άλλος…ούτε οι ίδιοι οι Hydes.

Ούτε ξέρω να σου πω γιατί έμειναν όλα αυτά τα χρόνια down, down under the underground, και γιατί η Κατερίνη μια εποχή ήταν (είναι ακόμη?)  η πιο rock n roll πόλη του Βορρά. Εγώ λέω ότι αν ήταν Αθηναίοι τα πράγματα θα ήταν πολύ αλλιώς, αλλά και πάλι στον Mr.Hyde αρέσουν οι υγροί, νοτισμένοι, ομιχλώδεις, και έρημοι δρόμοι σε όποια πόλη και αν βρεθεί. Άσε που εκεί δεν θα είχαν την μορφή, τον Χάρο μαζί τους να τους βγάλει το πρώτο δισκάκι σ’ αυτή την εταιρία με το φοβερό όνομα….Swallow it All records, ούτε τον Doomo να τραγουδάει μαζί τους Masters Apprentices, ούτε όλους τους άλλους φίλους τους να τριγυρνάνε μαζί τους τα βράδια στα στενά.

Και ποιος είπε ότι η αξία στο rock βάζει στην ζυγαριά πολλούς δίσκους? Η παρέες ζουν μαζί τα όνειρά τους και μέσα και έξω από το στούντιο και την σκηνή, μοναχικοί νομάδες, βασιλιάδες της λάθος πλευράς της πόλης, που ενώνονται για να αντιμετωπίσουν καλύτερα την ζούγκλα της, και τον αφέντη χρόνο.

                     Wars or hands of time will not destroy our dreams of days

Τα ‘χω ρωτήσει όλα αυτά και στον Νίκο που γνωριστήκαμε σε ένα live του Phil Shoenfelt και από τότε περνάω καμιά φορά από την δουλεία του και τα λέμε.

Για την κατάρα του ντράμερ που τους κυνηγά, για τον Chara Ganotis των Chocolate Factory και Daisy Chain  που έπαιξε ντραμς μαζί τους μια εποχή που αυτοί ακόμη μάθαιναν τα όργανα και είχαν κομπλάρει, για τον Robert Lewis Stevenson και τον Balzac, για τις μέρες τους στην Γαλλία και την φωτογραφία τους στο Pere Lachaise, για τον Chris Knox, τους Real Kids και τον Nick Phillips, για την Αυστραλία και την σκηνή της…

Υποτίθεται θα κάναμε και μια συνέντευξη, ήταν να βγει και ένα ακόμη single πριν από τον πρώτο επιτέλους μεγάλο δίσκο τους μιας και κομμάτια υπάρχουν πολλά και έτοιμα, αλλά και πάλι το πράγμα φαίνεται να κολλάει, λες και έχουν βαλθεί από την αρχή ασυνείδητα να εκπληρώσουν σαν μπαντα το λάθε βιώσας…

Άντε να δούμε ως πότε κομμάτια σαν το Last Stand παρακάτω (που το ξεκινάει ο Phil Spector και το τελειώνει ο Roky Erickson) θα μένουν θαμμένα.

The Hydes, The endsville slum kings, sometimes they come back λένε….ότι και να γίνει εγώ τα είπα και ξεθύμανα, στέλνω περαστικά στον Κώστα με το σπασμένο πόδι, και αφιερώνω αυτό το κείμενο σε όλους τους, και ειδικά στον Νίκο και στην μνήμη του Johnny Jewel.

                                        

                                       Home is the sailor, home from the sea
                                       And the hunter home from the hill

myspace 

Πρωτη δημοσίευση: εδώ