Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

there is no why mister



«Καλωσόρισες στο σκάφος, κύριε Πίλγκριμ», ακούστηκε από το μεγάφωνο. «Έχεις κάποια απορία;».

Ο Μπίλι πέρασε τη γλώσσα από τα χείλη, σκέφτηκε για λίγο, και τελικά ρώτησε: «Γιατί εμένα;».

«Αυτή είναι μια πολύ γήινη ερώτηση κύριε Πίλγκριμ. Γιατί εσένα; Με την ίδια λογική, γιατί εμείς; Γιατί οτιδήποτε; Επειδή απλώς είναι αυτή η στιγμή. Έχεις δει ποτέ έντομα παγιδευμένα σε κεχριμπάρι;».

«Ναι». Για την ακρίβεια, ο Μπίλι είχε μια μπάλα από κεχριμπάρι με τρεις παγιδευμένες πασχαλιές πάνω στο γραφείο του για να συγκρατεί τα χαρτιά.

«Να μαστε λοιπόν, κύριε Πίλγκριμ, παγιδευμένοι στο κεχριμπάρι αυτής της στιγμής. Δεν υπάρχει γιατί».

text: Kurt Vonnegut - Slaughterhouse-Five (1969), στα ελληνικά: Σφαγείο νούμερο 5, μετάφραση Φίλιππος Χρυσόπουλος, εκδόσεις Κέδρος 2008.
music: Dirtmusic - Bi De Sen Söyle, Bu Bir Ruya CD, Glitterhouse records 2017.




Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Algiers live@ Mylos, Θεσσαλονίκη, 9/2/18



Κι εκεί που το είχα πάρει σχεδόν απόφαση, ότι τα δάχτυλα θα ήταν από δω και πέρα και τελεσίδικα, απρόθυμα να πληκτρολογήσουν έστω λίγες γραμμές για έναν δίσκο ή μια συναυλία, ήρθαν σαν σε όνειρο που λέει κι ο ποιητής, εμφανίστηκαν μέσα απ την ομίχλη της πόλης οι Algiers, κι έδωσαν μια συναυλία όπου για μιάμιση σχεδόν ώρα, χωρίς να πλατιάζουν ούτε μισό λεπτό, κυμάνθηκε από τη μυσταγωγία στον διονυσιασμό και πάλι πίσω, πίσω και ξανά μπροστά, εκεί όπου ο William Faulkner γράφει τις ιστορίες, ο Sam Cooke κι ο Al Green τραγουδάνε και χορεύουν, ο Rowland Howard ξυραφίζει ανηλεώς την κιθάρα του κι ο Alan Vega κρατάει τον ρυθμό, τον ρυθμό που ξεκινάει από την ζούγκλα των σύγχρονων πόλεων και χάνεται στην πραγματική και αρχαία και μάνα ζούγκλα της Αφρικής. Και το ανάποδο.
Παραπαίοντας στο χείλος του γκρεμού, συγκρατώντας τα πάντα με το λεπτότερο των νημάτων όπως είπαν και οι ίδιοι πρόσφατα σε μια ωραία συνέντευξη στο Mic.

Τα πολλά λόγια είναι πράγματι φτώχεια, οπότε οι λίγες λέξεις που είπε εκεί κάπου στη μέση του live (που πήρε ήδη τη θέση του ανάμεσα στα 5-6 ιστορικά, σαν αυτά των Wipers και των Dead Moon, που κρατάει κανείς στο δισάκι των όμορφων αναμνήσεων του, και πορεύεται μέσα στα χρόνια) που είπε ένας φίλος, έλεγα, νομίζω ότι φωτίζουν ολόκληρο το πλάνο...

«Φίλε, καμιά σχέση μ αυτά που βλέπουμε συνήθως έτσι; Εδώ μιλάμε για μπάντα του 21ου αιώνα...».
Και του 22ου θα έλεγα εγώ...

Εσείς οι Αθηναίοι και Γιαννιώτες που τύχει να διαβάζετε αυτές τις γραμμές, μη τους χάσετε με τίποτα σήμερα και αύριο! Ειδικά στην Αθηνά, (και σε αντίθεση με την χθεσινή που έγινε μεταξύ συγγενών και φίλων) ακουγόταν ότι πάει για sold out, οπότε εσείς φίλοι μου που δεν προμηθευτήκατε έγκαιρα εισιτήριο, σπεύσατε, και αν χρειαστεί μπείτε μέσα, έστω και με ντου!




Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

νταής του απείρου και της αιωνιότητας


Έτσι απόμακρος κι αποξενωμένος γυρίζω απ’ τη δουλειά, αμίλητος και σε βαθιά συλλογή περπατώ στους δρόμους, προσπερνάω τα τραμ και τ’ αυτοκίνητα και τους πεζούς χαμένος σ’ ένα σύννεφο από βιβλία που βρήκα σήμερα και που κουβαλάω σπίτι μου μέσα στην τσάντα μου, αφηρημένος περνώ με πράσινο χωρίς να το συνειδητοποιήσω, δεν πέφτω ούτε πάνω στους στύλους ούτε πάνω στους διαβάτες, προχωράω μονάχα και βρομάω μπίρα και απλυσιά, μα χαμογελάω γιατί στην τσάντα μου κουβαλάω βιβλία που ελπίζω το βράδυ να μου μάθουνε κάτι για τον εαυτό μου που δεν ξέρω ακόμα. Κι έτσι περπατάω στους πολυθόρυβους δρόμους, δεν περνώ ποτέ με κόκκινο, ξέρω να περπατάω ασυνείδητα υποσυνείδητα στο κατώφλι της συνείδησης...

...Επιτέλους κάθομαι στο σπίτι μου μες στο μισοσκόταδο, κάθομαι σε μια καρέκλα με σκυφτό το κεφάλι τόσο που τα υγρά μου χείλια ακουμπάνε στα γόνατά μου και μόνον έτσι μπορώ να πάρω έναν υπνάκο. Καμιά φορά κοιμάμαι έτσι στην καρέκλα ως τα μεσάνυχτα κι όταν ξυπνάω σηκώνω το κεφάλι μου και το παντελόνι μου είναι βρεμένο από σάλια στα γόνατα καθώς ήμουνα κουλουριασμένος σα γατάκι το χειμώνα, σαν τα ξύλα κουνιστής βιεννέζικης πολυθρόνας, γιατί εγώ έχω την πολυτέλεια να μπορώ να εγκαταλείπω τον εαυτό μου, κι ας μην είμαι ποτέ εγκαταλειμμένος, εγώ απλώς είμαι μόνος για να μπορώ να ζω σε μια μοναξιά κατοικημένη από σκέψεις, είμαι λίγο ο νταής του απείρου και της αιωνιότητας και το Άπειρο και η Αιωνιότητα έχουν φαίνεται αδυναμία σε τέτοιους ανθρώπους σαν εμένα.

* Αφιερωμένο στη μνήμη δύο επίσης ωραίων νταήδων του απείρου και της αιωνιότητας, που με διαφορά λίγων ημερών κίνησαν να συναντήσουν για καλά, και το άπειρο και την αιωνιότητα... του Mark E. Smith και του Nicanor Parra.

text: Bohumil Hrabal – Μια πολυθόρυβη μοναξιά (1980), μετάφραση Ρενέ Ψυρούκη, εκδόσεις Κουκκίδα 2008.
music: Caleb R.K. Williams – Ashes Judgment, Ballads For The Immortal Watcher, Digital Release 2017.