Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2019

Μάνος Ραγιάδης - Αγόρι

Εκδόσεις Bibliotheque
2019


Μέσα σε μια, όχι και τόσο γκροτέσκα ατμόσφαιρα, αν καλοσκεφτεί κανείς την πραγματικότητα που μας περιβάλει, σε μια άδεια και ζεστή, καλοκαιρινή, και φυσικά αλλά μόνο επιφανειακά, ήσυχη πόλη, οι ήρωες της ιστορίας κινούνται και διασταυρώνονται, ιδρωμένοι, χαυνωμένοι, κάποιοι καυλωμένοι, άλλοι με το σύμπαν οργισμένοι, μα ως το τέλος όλοι τους, μοιραίοι και ανυποψίαστοι, βαδίζοντας πάνω στην κόψη του ξυραφιού.

Η αθυρόστομη Ρίτσα και η αυστηρή, μα λάγνα Χρυσάνθη, δυο άσπονδες αδερφές, ο γείτονάς τους, παρά ελάχιστα μπουκάλια ακόμη, ολοκληρωτικά αλκοολικός φοιτητής και μέλλων παπάς, ο Κυριάκος με σπέσιαλ γκεστ εμφάνιση, ερχόμενων με δύναμη κατευθείαν από το χωρίο, των γονιών του, ο ερωτιάρης, ρομαντικός κιθαρίστας, τέως σύζυγος της Ρίτσας και... μεγάλο ρεμάλι, Θύμιος, η μάνα του με το κομβικό για τον τίτλο του βιβλίου όνομα, ο συμπαθής μπακάλης της γωνίας Γεώργιος Μπαχούλας και η μονάκριβη αγαπημένη του ανιψιά, η Ασημούλα, η κομμώτρια Σούλα, η κορούλα της Μέαγουη και ο γκόμενος της μάνας της, ο Φρικέλλης, θρυλικός άντρας της δύναμης, στα χνάρια του Κουταλιανού, ο μέγας πνευματικός ηγέτης Οφιούχος Νεβρώδ βέβαια, και το απαραίτητο σ’ αυτές τις περιπτώσεις χαρέμι του, το έκτακτο παράδειγμα και υπόδειγμα κανονικότητας, σπιτονοικοκύρης του Κυριάκου, ο κύριος Γιάννης, μαζί και κάποιοι άλλοι που ακόμη κι αν δεν τους αναφέρω ονομαστικά, σίγουρα στέκονται στο ύψος ή και το βάθος αν χρειαστεί, των περιστάσεων.

Στο κέντρο όλων αυτών το αγόρι του τίτλου... ο Ντόναλντ, όπου γύρω του, χωρίς πότε να το επιδιώκει, το αντίθετο μάλιστα, τυλίγεται και ξετυλίγεται το όλο και πιο αιματοβαμμένο, όσο πλησιάζουμε στο τέλος της ιστορίας, νήμα της. 

Διάλογοι απολαυστικοί, γραφή λιτή, κοφτή, γρήγορη, δίχως φανφάρες και τις συνηθισμένες εσχάτως «λογοτεχνικές» εξυπνάδες και ακροβασίες, με μια υπόγεια και λίγο διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ πανταχού παρούσα, που σε κάνει όχι να χασκογελάς αλλά, ανυπομονώντας για το τέλος, αναδευόμενος στην καρέκλα σου... συνεχώς σε κατάσταση ευδαιμονίας, να υπομειδιάς.

Αυτό το τελευταίο βέβαια, θα σας συμβούλευα να αποφύγετε να το πείτε στον γιατρό σας αν τυχόν σύντομα μετά την ανάγνωση, τον επισκεφτείτε. Γιατί αυτό που γράφει ο Τζόζεφ Κόνραντ κάπου στα ημερολόγια του, ότι «από την στιγμή που κάποιος πιάνει χαρτί και μολύβι στα χέρια του, δεν μπορεί να μιλήσει για τίποτε άλλο παρά για τον εαυτό του» (ή κάπως έτσι τέλος πάντων) είναι πολύ πιθανό να έχει και αντίστροφη ισχύ, επίσης και για τον αναγνώστη. 

Όλα αυτά και άλλα πολλά, από τον γνωστό, τουλάχιστον στους περισσότερους και από παλιά θέλω να πιστεύω, εδώ στα μέρη μας, κύριο Raggedy Man, αυτή την φορά όμως με το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο, ο οποίος όντας καλλιτεχνική φύση, και έτσι όπως μπλέκει με τις διάφορες φόρμες, μας κάνει εύλογα να αναρωτιόμαστε, τι να περιμένουμε ακόμη στο μέλλον από αυτόν... τον επόμενο δίσκο των Faction, ένα ακόμη βιβλίο, ή μήπως τα εγκαίνια της πρώτης του έκθεσης ζωγραφικής;

Αν ρωτάτε εμένα, που είμαι ακόμη ζεστός και γεμάτος κόκκινες πιτσιλιές από την ανάγνωση του Αγοριού, θα τον συμβούλευα, θα προτιμούσα και θα ανυπομονούσα για το δεύτερο.

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2019

millions of images



Η ανθρωπότητα, που κάποτε για τον Όμηρο ήταν ένα θέαμα για τους ολύμπιους θεούς έγινε θέαμα για τον ίδιο της τον εαυτό. Η αλλοτρίωσή της έχει φτάσει σε τέτοιον βαθμό, που αφήνεται να ζήσει την ίδια της την εξαφάνιση ως ύψιστη αισθητική απόλαυση.

text: Walter Benjamin – Μπένγιαμιν: Εκλογή, μετάφραση Σπύρος Δοντάς, εκδόσεις Στιγμή, σειρά Στοχασμοί, 2014.
music: William S. Burroughs & Gus Van Sant – Millions Of Images, The Elvis Of Letters 12” Vinyl, Tim/Kerr Records 1985.