Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2019

all winter long



01. Ragged Barracudas – Burning
02. Sonic Beat Explosion – 40 Miles Of Bad Road
03. Rhyece O’Neil & The Narodniks – Apple Tree Blues
04. La Mancha Negra – Bad Liver Blues
05. The 700 Machines – Bad Deal
06. Brimstone Howl – In The Valley
07. The Heck – That Moon
08. Sex Church – Garbage In The Grass
09. The Dark Rags – Murder Style
10. East Coast Low – Gun Club Road
11. The Earthbound – Lost
12. Los Tromos – Day After Day
13. The Sweergrooves – Where The Wolf Bane Blooms
14. Peepshows – No Excuses
15. Wolftone – Christine
16. Celibate Rifles – Gimme Danger
17. Youpi Youpi Yeah – Je Reste Coi
18. Slug Guts – Order Of Death
19. Die Tunnel – Probleme
20. Unknown Passage – The Ship
21. Cheater Slicks – You Got Me Cryin’
22. Movie Star Junkies – All Winter Long


Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

you may say i'm a dreamer, but i'm not the only one (aka: ο πόνος του νικοτινάκια)

 
...εντωμεταξύ δέχομαι ότι χειρότερα απ’ τα γραμματόσημα, απ’ το αλκοόλ, απ’ το βούτυρο, απ’ τη σούπα είναι τα τσιγάρα!... το τσιγάρο κερδίζει πρώτο!... παντού! μέσα στις πράγματι ζόρικες συνθήκες: το τσιγάρο!... έχω δει το ίδιο έντονα μέσα στο μακελειό όσο και στο ασθενοφόρο της φυλακής, το υπέρτατο ανθρώπινο πρόβλημα: το κάπνισμα!... πράγμα που αποδεικνύει, δε θα μου πείτε το αντίθετο, ότι ο άνθρωπος πριν απ’ οτιδήποτε είναι: ονειροπόλος!... γεννημένος ονειροπόλος! ποιητής! κατ’ αρχάς το ζειν; δεν είναι σωστό!... κατ’ αρχάς το όνειρο! αυτό είναι!... το όνειρο σε οποιαδήποτε τιμή!... πριν τη μάσα, το κρασί και το μουνί! δε χωράει ερώτηση!... ο άνθρωπος πεθαίνει από πολλά πράματα, αλλά χωρίς τσιγάρο δεν μπορεί!... δέστε τον στην κρεμάλα ή στη λαιμητόμο... δεν μπορούσε ποτέ... πρέπει πρώτα να καπνίσει!...

text: Λουί- Φερντινάν Σελίν – Από τον έναν Πύργο ο άλλος, μετάφραση Αχιλλέας Αλεξάνδρου, εκδόσεις Γνώση 1984.
music: Howlin’ Wolf – Smokestack Lightin’, Moanin’ In The Moonlight LP, Chess Records 1958.



Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2019

Μάνος Ραγιάδης - Αγόρι

Εκδόσεις Bibliotheque
2019


Μέσα σε μια, όχι και τόσο γκροτέσκα ατμόσφαιρα, αν καλοσκεφτεί κανείς την πραγματικότητα που μας περιβάλει, σε μια άδεια και ζεστή, καλοκαιρινή, και φυσικά αλλά μόνο επιφανειακά, ήσυχη πόλη, οι ήρωες της ιστορίας κινούνται και διασταυρώνονται, ιδρωμένοι, χαυνωμένοι, κάποιοι καυλωμένοι, άλλοι με το σύμπαν οργισμένοι, μα ως το τέλος όλοι τους, μοιραίοι και ανυποψίαστοι, βαδίζοντας πάνω στην κόψη του ξυραφιού.

Η αθυρόστομη Ρίτσα και η αυστηρή, μα λάγνα Χρυσάνθη, δυο άσπονδες αδερφές, ο γείτονάς τους, παρά ελάχιστα μπουκάλια ακόμη, ολοκληρωτικά αλκοολικός φοιτητής και μέλλων παπάς, ο Κυριάκος με σπέσιαλ γκεστ εμφάνιση, ερχόμενων με δύναμη κατευθείαν από το χωρίο, των γονιών του, ο ερωτιάρης, ρομαντικός κιθαρίστας, τέως σύζυγος της Ρίτσας και... μεγάλο ρεμάλι, Θύμιος, η μάνα του με το κομβικό για τον τίτλο του βιβλίου όνομα, ο συμπαθής μπακάλης της γωνίας Γεώργιος Μπαχούλας και η μονάκριβη αγαπημένη του ανιψιά, η Ασημούλα, η κομμώτρια Σούλα, η κορούλα της Μέαγουη και ο γκόμενος της μάνας της, ο Φρικέλλης, θρυλικός άντρας της δύναμης, στα χνάρια του Κουταλιανού, ο μέγας πνευματικός ηγέτης Οφιούχος Νεβρώδ βέβαια, και το απαραίτητο σ’ αυτές τις περιπτώσεις χαρέμι του, το έκτακτο παράδειγμα και υπόδειγμα κανονικότητας, σπιτονοικοκύρης του Κυριάκου, ο κύριος Γιάννης, μαζί και κάποιοι άλλοι που ακόμη κι αν δεν τους αναφέρω ονομαστικά, σίγουρα στέκονται στο ύψος ή και το βάθος αν χρειαστεί, των περιστάσεων.

Στο κέντρο όλων αυτών το αγόρι του τίτλου... ο Ντόναλντ, όπου γύρω του, χωρίς πότε να το επιδιώκει, το αντίθετο μάλιστα, τυλίγεται και ξετυλίγεται το όλο και πιο αιματοβαμμένο, όσο πλησιάζουμε στο τέλος της ιστορίας, νήμα της. 

Διάλογοι απολαυστικοί, γραφή λιτή, κοφτή, γρήγορη, δίχως φανφάρες και τις συνηθισμένες εσχάτως «λογοτεχνικές» εξυπνάδες και ακροβασίες, με μια υπόγεια και λίγο διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ πανταχού παρούσα, που σε κάνει όχι να χασκογελάς αλλά, ανυπομονώντας για το τέλος, αναδευόμενος στην καρέκλα σου... συνεχώς σε κατάσταση ευδαιμονίας, να υπομειδιάς.

Αυτό το τελευταίο βέβαια, θα σας συμβούλευα να αποφύγετε να το πείτε στον γιατρό σας αν τυχόν σύντομα μετά την ανάγνωση, τον επισκεφτείτε. Γιατί αυτό που γράφει ο Τζόζεφ Κόνραντ κάπου στα ημερολόγια του, ότι «από την στιγμή που κάποιος πιάνει χαρτί και μολύβι στα χέρια του, δεν μπορεί να μιλήσει για τίποτε άλλο παρά για τον εαυτό του» (ή κάπως έτσι τέλος πάντων) είναι πολύ πιθανό να έχει και αντίστροφη ισχύ, επίσης και για τον αναγνώστη. 

Όλα αυτά και άλλα πολλά, από τον γνωστό, τουλάχιστον στους περισσότερους και από παλιά θέλω να πιστεύω, εδώ στα μέρη μας, κύριο Raggedy Man, αυτή την φορά όμως με το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο, ο οποίος όντας καλλιτεχνική φύση, και έτσι όπως μπλέκει με τις διάφορες φόρμες, μας κάνει εύλογα να αναρωτιόμαστε, τι να περιμένουμε ακόμη στο μέλλον από αυτόν... τον επόμενο δίσκο των Faction, ένα ακόμη βιβλίο, ή μήπως τα εγκαίνια της πρώτης του έκθεσης ζωγραφικής;

Αν ρωτάτε εμένα, που είμαι ακόμη ζεστός και γεμάτος κόκκινες πιτσιλιές από την ανάγνωση του Αγοριού, θα τον συμβούλευα, θα προτιμούσα και θα ανυπομονούσα για το δεύτερο.