ο τροχός

 

Μέσα στο καταχείμωνο την άνοιξη ποθούμε,

Κι όταν είν’ άνοιξη εμείς ζητούμε καλοκαίρι,

Κι όταν τους φράχτες ξέχειλους από λουλούδια δούμε,

Λέμε πως του χειμώνα η εποχή δεν έχει ταίρι·

Κι ύστερα τίποτ’ άλλο δέ μας φαίνεται καλό·

Η εποχή της άνοιξης να που μας λείπει πάλι –

Δεν ξέρουμε πως ό,τι ενοχλεί το αίμα το ζεστό

Είναι μονάχα ο πόθος για του τάφου την αγκάλη.

 

text: William-Butler Yeats – Ο Τροχός, Μυθολογίες και οράματα, μετάφραση Σπύρος Ηλιόπουλος, εκδόσεις Γαβριηλίδης 1999.

music: Other in June – Dress of Truth, S/T Digital Album 2019. 

 

 

                                   

Το δέντρο που κουβαλά το φέρετρό μου...

 

Ανέβαλα χίλια σχέδια για αύριο, ελπίζοντας να μην είναι ακόμη πολύ αργά. 

Το δέντρο που κουβαλά το φέρετρό μου, εξακολουθεί να λικνίζει φωλιές πουλιών στα κλαδιά του.

 

text: Απόσπασμα από το ποίημα “To ještě není s podzimem” του František Hrubín μέσα από το βιβλίο του Můj Zpěv, εκδόσεις Československý Spisovatel 1956.

music: Inanis Yoake – All Against All, In A Summer’s Silence CD, Hau Ruck! SPQR 2020.

 

Σιβηρική αγωγή

 

 

Κάποτε, με φώναξε ο πατέρας μου στον κήπο:

«Έλα εδώ, αλητάκο! Και φέρε μαζί σου ένα μαχαίρι!».

 

Πήρα ένα μαχαίρι απ’ την κουζίνα, αυτό που χρησιμοποιούσα συνήθως για να σκοτώνω τις χήνες και τις κότες, κι έτρεξα στον κήπο. Κάτω από μία μεγάλη, γέρικη καρυδιά ήταν καθισμένοι ο πατέρας μου, ο φίλος του θείος Αλεξάντρ, που όλοι τον φώναζαν «Κόκαλο», και ο θείος μου ο Βιτάλι. Μιλούσαν για περιστέρια, το πάθος κάθε Σιβηριανού εγκληματία. Ο θείος Βιτάλι έσφιγγε στα χέρια του ένα περιστέρι, του άνοιγε τα φτερά και το έδειχνε στον πατέρα μου και στο Κόκαλο, εξηγώντας τους κάτι.

 

«Νικολάι, γιε μου, σφάξε μία κότα και πήγαινέ τη στη μητέρα σου. Πες της να τη μαδήσει και να φτιάξει μία σούπα γι’ απόψε, γιατί ο θείος Κόκαλο θα μείνει μαζί μας να μιλήσουμε λίγο».

 

«Να μιλήσουμε λίγο» σημαίνει ότι οι άνδρες όλης της οικογένειας μένουν μαζί όλη τη νύχτα πίνοντας και τρώγοντας μέχρι σωματικής εξάντλησης, ώσπου να καταρρεύσουν αποκαμωμένοι ο ένας μετά τον άλλο. Όταν οι άνδρες μιλούν λίγο κανείς δεν τους ενοχλεί, όλοι κάνουν τη δουλειά τους προσποιούμενοι ότι το μέρος όπου γίνεται η σύναξη δεν υπάρχει.

 

Έτρεξα στο κοτέτσι στο βάθος του κήπου και έπιασα το πρώτο κοτόπουλο που βρήκα. Ήταν ένα συνηθισμένο κοτόπουλο, κοκκινωπό, αρκετά παχύ και πολύ ήσυχο. Το έσφιξα στα χέρια μου και κατευθύνθηκα προς ένα κούτσουρο λίγο μακρύτερα, που το χρησιμοποιούσαμε για να κόβουμε το κεφάλι απ’ τα κοτόπουλα. Δεν προσπαθούσε να ξεφύγει και δεν έμοιαζε ανήσυχο, αντίθετα κοιτούσε γύρω του σαν τουρίστας σε εκδρομή.

 

Το έπιασα απ’ το λαιμό ακουμπώντας το στο κούτσουρο και, όταν σήκωσα το μαχαίρι στον αέρα, για να εκτελέσω τη θανάσιμη κίνησή μου, το κοτόπουλο άρχισε να κινείται βίαια και ζωηρά, μέχρι που κατάφερε να ελευθερωθεί από τη λαβή μου, τσιμπώντας με μάλιστα δυνατά στο κεφάλι. Έχασα την ισορροπία μου κι έπεσα με τον ποπό: είχα νικηθεί από ένα κοτόπουλο. Αμέσως μετά πρόσεξα ότι ο πατέρας μου και οι άλλοι παρακολουθούσαν το θέαμα.

 

Ο θείος Βιτάλι γελούσε, ακόμα και το Κόκαλο είχε ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του κάτι σαν χαμόγελο, ο πατέρας μου όμως ήταν πιο σοβαρός από ποτέ, είχε σηκωθεί και ερχόταν προς το μέρος μου.

 

«Σήκω, δολοφόνε! Δώσε μου αυτό το μαχαίρι, θα σου δείξω εγώ πώς γίνεται!».

Πήγε προς το κοτόπουλο, που στο μεταξύ είχε αρχίσει να σκάβει μία τρύπα στη γη λίγα μέτρα απ’ το σημείο που είχε εκτυλιχθεί η κωμωδία. Φτάνοντας κοντά στο κοτόπουλο, ο πατέρας μου κύρτωσε ολόκληρος, σαν τίγρης που ετοιμάζεται να χιμήξει στη λεία του· το κοτόπουλο καθόταν ήσυχο, εξακολουθώντας να σκάβει τη γη για λόγους που μόνο εκείνο ήξερε.

 

Κάποια στιγμή, ο πατέρας μου έκανε μία γρήγορη κίνηση για να το πιάσει, αλλά το κοτόπουλο αντέδρασε όπως προηγουμένως και με εξαιρετική σβελτάδα απέφυγε τη λαβή του και τον τσίμπησε στο πρόσωπο, ακριβώς κάτω από το μάτι.

 

«Παναγιά μου Δέσποινα! Με τσίμπησε στο μάτι!», ούρλιαξε ο πατέρας μου. Τότε ο θείος μου και το Κόκαλο σηκώθηκαν από το παγκάκι κάτω από την καρυδιά και έτρεξαν προς το μέρος του. Πρώτα ο θείος Βιτάλι ξαναβάλε το περιστέρι στο κλουβί και το κρέμασε μερικά μέτρα πάνω απ’ το έδαφος, για να κρατήσει μακριά τη γάτα μας τη Μούρκα που της άρεσε πολύ να σκοτώνει τα περιστέρια, λόγος για τον οποίο έμενε πάντα κοντά στον θείο Βιτάλι, που ασχολούνταν μαζί τους όλη μέρα.

 

Οι μεγάλοι άρχισαν να κυνηγούν το κοτόπουλο, το οποίο, διατηρώντας πάντοτε την ηρεμία του και με τρόπο αποφασιστικά δραστικό, κατάφερνε κάθε φορά να τους ξεφεύγει.

Έπειτα από μάταιες προσπάθειες ενός τετάρτου της ώρας, οι τρεις άντρες είχαν μείνει ξέπνοοι να παρακολουθούν το κοτόπουλο που, με την ίδια αποφασιστικότητα όπως και πρώτα, εξακολουθούσε να σκάβει τη γη και να κάνει τις δουλειές του. Ο πατέρας μου μού χαμογέλασε, λέγοντας:

«Ας το αφήσουμε να ζήσει αυτό το κοτόπουλο. Να μην το σκοτώσουμε ποτέ: Ας μείνει εδώ, στον κήπο, ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει».

 

Το βράδυ διηγήθηκα το συμβάν στον παππού μου. Εκείνος γέλασε με την καρδιά του κι έπειτα με ρώτησε αν συμφωνούσα με την απόφαση του πατέρα μου. Του απάντησα με μία ερώτηση:

«Γιατί να ελευθερώσουμε το συγκεκριμένο κοτόπουλο και όχι τα άλλα;»

 

Ο παππούς με κοίταξε χαμογελαστός και απάντησε:

«Μόνο όποιος εκτιμά πραγματικά τη ζωή και την ελευθερία και μάχεται μέχρις εσχάτων για αυτές αξίζει να ζει ελεύθερος… Ακόμα κι αν είναι ένα απλό κοτόπουλο».

Το σκέφτηκα λίγο και τον ρώτησα:

«Κι αν μία μέρα γίνουν σαν κι αυτό όλα τα κοτόπουλα;».

 

Έπειτα από μακριά παύση, ο παππούς αποκρίθηκε:

«Τότε θα πρέπει να συνηθίσουμε να δειπνούμε χωρίς κοτόσουπα…»

Για τους Σιβηριανούς η ιδέα της ελευθερίας είναι ιερή.

 

text: Nicolai Lilin – Σιβηρική αγωγή, μετάφραση Μαρία Οικονομίδου, εκδόσεις Πατάκη 2011.

music: Last Drive – Surfin’ Bird/Bird Dance Beat, Straight to Hellas Cassette Compilation, Lazy Dog 1989.

 

Ά, ρε Μπάμπημοντ...

 

Μέχρι την έφοδο στον ουρανό, πείτε και κανά όχι, σήμερα, εδώ

 

Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι είναι δούλοι για τον ίδιο λόγο, στον οποίο απέδιδαν οι Σπαρτιάτες τη δουλεία των Περσών, ότι δηλαδή δεν μπορούσαν να προφέρουν τη λεξούλα όχι.

Να μπορείς να προφέρεις αυτή τη λεξούλα και να μπορείς να ζεις μόνος, είναι τα δύο μοναδικά μέσα προκειμένου να περισώσεις την ελευθερία και τον χαρακτήρα σου.

 

text: Nicolas Chamfort – Επιλογή από το έργο του, μετάφραση Παναγιώτης Κονδύλης, εκδόσεις Στιγμή –σειρά Στοχασμοί- 1994.

music: Urze De Lume – Tempestade, live @ Cividade De Bagunte 2019. 

 

 

Zombie Dance

 

 

Οι κοινωνίες που πεθαίνουν σωρεύουν νόμους, όπως αυτοί που πεθαίνουν σωρεύουν γιατρικά.  

 

text: Nicolás Gómez Dávila – Αποφθέγματα, μετάφραση Ν.Μ. Σκουτερόπουλος, εκδόσεις Περισπωμένη 2016.

music: The Cramps – Zombie Dance, Songs The Lord Taught Us LP, I.R.S. records 1980.

 

 

 

                                  

Here’s a good world the while!

 

Τι ωραία εποχή που ζούμε!
Ποιος είναι τόσο ηλίθιος που να μην βλέπει την ολοφάνερη απάτη;
Αλλά και ποιος είναι τόσο τολμηρός που να μην εθελοτυφλεί;
Άσχημος είν’ αυτός ο κόσμος και όλοι θα χαθούμε
άμα σωπαίνουμε όταν αισχρότητες ακούμε

 

 

text: Ουίλλιαμ Σαίξπηρ – Ριχάρδος ο Γ΄, μετάφραση Βασίλης Ρώτας & Βούλα Δαμιανάκου, εκδόσεις Ίκαρος 1974.

music: Godspeed You! Black Emperor – East Hastings, F♯ A♯ ∞ LP, Constellation records 1997. 

 

 

Το αλάνθαστο σημάδι της στοργής

 

Άκουσέ, με σύντροφε, και μην προσπεράσεις δίχως να εμβαθύνεις για καλά σ’ όλη του τη σπουδαιότητα τούτο το κεφαλαιώδες σημάδι που σελαγίζει πάνω απ΄ τις φονικές υποκρισίες της Κοινωνίας μας: “Συμπόνια για τη μοίρα, για την κατάσταση του φουκαρά...” Σας το λέω, ανθρωπάκια μου, κορόιδα της ζήσης, ξυλοδαρμένα, πουλημένα, παγίως ιδρωμένα, σας προειδοποιώ, αν οι μεγάλοι τούτου του κόσμου βαλθούν να σας αγαπάνε είναι γιατί ετοιμάζονται να σας μετατρέψουν σε σαλάμια μάχης... Αυτό είναι το σημάδι...  Είναι αλάνθαστο... Αρχίζει με στοργή.

 

text: Λουί Φερντινάν Σελίν – Ταξίδι στην άκρη της νύχτας, μετάφραση Σεσίλ Ιγγλέση-Μαργέλλου, εκδόσεις Εστία 2009.

music: Warsaw – They Walked In Line, Warsaw LP, RZM Productions 1981.

 

 

 

how we fall

 

to an end

 

Τρομάζω με το πόσο εύκολα συνηθίζουν οι άνθρωποι σε επεμβάσεις που περικόπτουν την ελευθερία τους. Εκ των υστέρων λέει κανένας,  ότι υπήρξαν αθόρυβες, απαρατήρητες αλλαγές και ξαφνικά ήταν ήδη πολύ αργά. 

Στην πραγματικότητα περιγράφουν αυτά τα επίθετα, όχι τις επεμβάσεις, αλλά τις αντιδράσεις των θιγέντων απ’ αυτές.

Η ικανότητα να βρίσκει κανείς τη καταπίεση ανυπόφορη μπορεί να αμβλυνθεί  ή να οξυνθεί, όπως π.χ. η ακοή ή τα νεύρα της γεύσης.

Με την ετοιμότητα να αντισταθεί κανείς σ’ έναν τραυματισμό που υπέστη, χάνεται και η ικανότητα γενικά,  να αισθανθεί τον τραυματισμό, γίνεται κανείς αναίσθητος.

 

text: Peter Schneider - ... Ήδη είσαι ένας εχθρός του Συντάγματος, μετάφραση Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, εκδόσεις Στοχαστής 1979. 

music: The Devil’s Trade – To An End, What Happened To The Little Blind Crow LP, Golden Antenna Records 2018.

R.I.P. Mark

 

Mark Enbatta 

18/10/1954 - 9/9/2021

more orphan mark

science instead of religion

 

«Παραμένετε ασυγκίνητος μπροστά σε όλους αυτούς που πεθαίνουν σήμερα;»

«Κλαίω για τους επιζώντες , και αυτοί είναι περισσότεροι».

 

text: Καρλ Κράους - Αφορισμοί, μετάφραση Σπύρος Δοντάς, εκδόσεις Στιγμή (σειρά Στοχασμοί) 2008.

music: Rotting Christ – Fire God and Fear, The Heretics LP, Season Of Mist 2019.

 

 

 

Ποιο Γουέμπλεϊ ρε γατάκια...

                   

Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In)

 

Συνομιλία μεταξύ δύο φιλοσόφων περιδιαβαίνοντας τρεις αιώνες

Είχαμε ευνοϊκούς ανέμους, ήρεμη θάλασσα μέχρι τους τροπικούς, και η Ιουδαία τραβούσε αργά το δρόμο της στη λιακάδα. Όταν έπιανε τους οχτώ κόμβους τα ξάρτια τρίζανε και δέναμε το κασκέτο στο κεφάλι μας. Αλλά κατά κανόνα πήγαινε με τρία μίλια την ώρα. Τι περιμένετε; Ήταν κουρασμένο το γέρικο σκαρί. Τα νιάτα του ήταν εκεί που είναι τώρα τα δικά μου – εκεί που είναι τώρα τα δικά σας, φίλοι μου που ακούτε αυτή την ιστορία. 

Και ποιός θα σας πει κατάμουτρα ότι γεράσατε και κουραστήκατε; Δεν του γκρινιάζαμε. Για μας, στη γέφυρα τουλάχιστον, ήταν σαν να γεννηθήκαμε πάνω του, πάνω του μεγαλώσαμε, ζήσαμε πάνω του χρόνια και χρόνια, σαν να μη γνωρίσαμε ποτέ άλλο πλοίο.

Θα ’ταν σαν να έβριζα την εκκλησία του χωριού μου επειδή δεν είναι καθεδρικός ναός.

 

text: Joseph Conrad – Τα νιάτα (Youth, 1898), μετάφραση Άρης Μπερλής, εκδόσεις Άγρα 1999.

music: Motörhead – Till The End, Bad Magic LP, UDR 2015.

 

lines form

 

αντίλαλος

 

Έχω υπάρξει κι άλλοτε εδώ

σε άλλους καιρούς

πριν από την εποχή της ξηρασίας.

 

Αναγνωρίζω τον ορίζοντα

τον παλιό μας ουρανό

όπως πάντα

πάνω απ’ όλα.

 

Ακούω τους χτύπους της καρδιάς

πιάνω τον αέρινο σφυγμό που ’χει στις φλέβες του ο νομάς

ψηλαφώ τις πληγές του απείθαρχου σκλάβου στην πλάτη

μυρίζω τον βαρύ ιδρώτα της ψυχής του εργάτη.

 

Βλέπω στα μάτια του τρελού αυτοκράτορα

τις πρώτες σπίθες της φωτιάς

βλέπω στα μάτια του αυτοκράτορα

τον φόβο και πάλι να γεννιέται.

 

Στο πρόσωπό μου βρίσκονται όλα χαραγμένα

όσα φτάνει το μάτι ένα γύρω, κι ακόμη πιο πέρα

σαν παλιός ξεθωριασμένος χάρτης

σαν τα χνάρια των νεκρών πάνω στη στάχτη.

 

Δεν θα σβηστεί ό,τι δεν σβήνεται.

 

Παρόλο το φως που με τυφλώνει

παρόλο το ψέμα που με ζώνει

το ξέρω

έχω πεθάνει πολλούς θανάτους εδώ

κι έχω ζήσει άλλες τόσες ζωές εδώ

και θα ξανάρθω

θ’ ανασάνω ξανά

κάτω απ’ το ίδιο στερέωμα

μέσα σ’ ένα άλλο σκήνωμα

πριν τις μεγάλες φωτιές

και ξανά

με τις πρώτες βροχές

τότε που η υγρή γη

όχι, δεν θα τρέμει

μα θα μυρίζει

σπίτι.

 

text: Χρήστος Πελτέκης – Συγκομιδή από την εποχή της ξηρασίας, εκδόσεις orphan drugs 2017.

music: Oiseaux-Tempête & The Bunny Tylers - The Little Known Ending Fading Away, The True History Of The Tortoise & The Hare According To Lord Dunsany CD, Ruptured Records 2018.

 

 

γυμνό πνεύμα

 

«Και το τέλος θα είναι να καταθέσουν στα πόδια μας την ελευθερία τους και να μας πουν:

“Κάντε μας δούλους, αλλά χορτάστε μας”».

Ντοστογιέφσκι, Ο Μέγας Ιεροεξεταστής.

 

Ναι! το διάολο να πάει η ελευθερία, και να μη ξαναγυρίσει, να εδώ στα πόδια σας, χάμω στο χώμα, μέσα στη λάσπη την αφήνουμε, τη βρομιάρα, την πετάμε, δεν τη θέμε, άμα πια!

Εσείς μόνο χορτάστε μας! Μπουκώστε το στόμα μας, ας είναι και σκουπίδια, μόνο να γεμίσει η μπάκα, τσάτρα πάτρα.

Στουμπώστε το μυαλό μας, κι εκεί σκουπίδια ναι! Ειδικά εκεί! Και σκατά! Πολλά σκατά! Χιλιάδες σκατά! Εκατομμύρια σκατά! Μόνο να μη σκεφτόμαστε... τίποτα δικό μας! Μην έρθει καμιά αλήτισσα σκέψη, απ’ τον βαθύ εαυτό μας.

Δώστε μας πράσινη ανάπτυξη και πούτσες μπλε, χιλιάδες νέες και καλύτερες δουλειές, και πράσινα άλογα, εκατομμύρια νέα, βελτιωμένης σύνθεσης προϊόντα, και ασφάλεια!

Ναι ασφάλεια! Ησυχία, νόμος και τάξη ρε!

Να κοιμόμαστε επιτέλους με ανοιχτά παράθυρα, στην τηλεόραση, το Chrome και τον Mozilla.

Πάρτε από πάνω μας τον φόβο, είμαστε πολύ ευαίσθητοι σ’ αυτό το θέμα, σαν την Πακίτα Γκαλίεγο ένα πράμα, κάντε μας να μη φοβόμαστε, γιατί πως γίνεται μέρα τη μέρα να μας κυριεύει ο φόβος όλο και πιο πολύ; δεν αντέχουμε άλλο!

Ο φόβος καραδοκεί! Στα σκοτεινά, σαν στοιχειό, από την γωνία ξεπροβάλει μαζί με τον άλλον, τον ξένο, στις πλατείες βρυχάται, στον αέρα πλανάται μαζί με τον ιό, την αρρώστια, στον ορίζοντα εμφανίζεται εμπροσθοφυλακή, του θανάτου!

Θα κάνουμε ό,τι μας πείτε, θα κλειστούμε πίσω απ’ τα κάγκελα, εκεί που βασιλεύει λευκόφωτη στεφανωμένη η υγεία, κάγκελα παντού ναι! της πουτάνας το κάγκελο, όσο βαρούν τα σίδερα, μέσα! Όλοι μέσα! Προσχή! μόνο όταν διατάξτε εσείς, «ανάπαυση! τώρα όλοι έξω!», θα τολμήσουμε προσεκτικά, πάντα πολύ-πολύ προσεκτικά! να βγούμε για λίγο μαζί με τον σκύλο, προς θεού! δεν θα δούμε κανέναν ύποπτο φίλο! θα στέλνουμε μηνύματα, θα σερβίρουμε τη χωριάτικη στον τουρίστα, σεμνά, ταπεινά, με χαμόγελο πίσω απ’ τη μάσκα, και κάτω απ’ τη κάσκα! να μη ξεχάσω! κλειδιά, κινητό, αντισηπτικό, ταυτότητα, πιστοποιητικό, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΕΦΚΑ, PCR, DDT, LSD, DOA, MDMA,YMCA, ESP, θα χώσουμε την μπατονέτα στη ρουθούνα, αν δείξει κόκκινο θα βαρέσουμε τη κουδούνα, αλέρτ ρε μουνιά! όλοι αλέρτ! καλού κακού θα τη φοράμε μέρα νύχτα, τη κουδούνα, μονάχα στείλτε μας με το παιδί, τον βασιλιά της ασφάλτου! ένα γεύμα γυμνό σαν πνεύμα, σαν τη ζωή, κάνα κοψίδι απ’ τη μεγάλη, ραδιενεργή γουρούνα!

Αέναη κατάστασή εξαίρεσης, ζωή μόνιμης αφαίρεσης, το κοπάδι των παλιάτσων μπρος στα πόδια σας τα πάντα όλα τα ξεχνά, και προσκυνά...

Να, πάρτε την ελευθερία, τι να τη κάνουμε ’μεις, την ίδια αξία έχει με μια παλιά, φθαρμένη ιστορία, έτσι που ’ναι κατσιασμένη, από τριτοτέταρτο χέρι, ορφανή, χωρίς κανείς να θυμάται ποιος, πόσο και πότε, έχει πληρώσει το ακατάλυτο τίμημα, δίχως αρετή, που να τη βρούμε, στον καναπέ ή στην οθόνη; και πόσο μάλλον τόλμη, εμείς τόλμη; που ακούστηκε; το πιο τολμηρό που κάναμε ποτέ ήταν που ρουφιανέψαμε τον γείτονά ότι δεν έχει μια και τη γειτόνισσα για μαγεία, ενάντια στου κράτους τη θρησκεία, αν είναι δυνατόν!

Οπότε... μη με κάνετε και γελάω, πονάνε τα παΐδια μου, πάρτε τη και δώστε μας κάτι να γλείφουμε, να ροκανίζουμε, κάτι να γυαλίζει και ποτέ κάτι θνητό να θυμίζει, πάρτε την πουτάνα την ελευθερία και σώστε μας!

Σώστε μας απ’ τον θάνατο!

 

Φωνή βοώντος εν τη ερήμω: Όμως, ο μοναχογιός της χήρας όπως κι ο Λάζαρος, είναι κι αυτοί, μαζί με όλους τους άλλους, από αιώνες νεκροί.

 

 

when you're in the shit up to your neck, there's nothing left to do but sing

 

επετειακό

Τέλος, στις παλιές αποικίες της Μαύρης Αφρικής, που παραμένουν ανοικτά συνδεδεμένες με τη δυτική αστική τάξη, αμερικάνικη και ευρωπαϊκή, δημιουργείται μια αστική τάξη – συνηθέστερα στηριζόμενη στη δύναμη των παραδοσιακών φυλάρχων – διαμέσου της κατοχής του Κράτους: σ’ αυτές τις χώρες, όπου ο ξένος ιμπεριαλισμός παραμένει πραγματικός κύριος της οικονομίας, κάνει την εμφάνισή του ένα στάδιο όπου οι κομπραδόροι παίρνουν, σε αντάλλαγμα της πώλησης εγχώριων προϊόντων, την ιδιοκτησία ενός τοπικού κράτους, ανεξάρτητου απ’ τις ιθαγενείς μάζες αλλά όχι και απ’ τον ιμπεριαλισμό. Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για μια τεχνητή αστική τάξη, που δεν είναι ικανή να συσσωρεύσει, αλλά απλώς διασπαθίζει τόσο το ποσοστό υπεραξίας της εγχώριας εργασίας που της ανήκει, όσο και τις ξένες επιχορηγήσεις των Κρατών και μονοπωλίων που είναι προστάτες της.

 

text: Guy Debord – Η κοινωνία του θεάματος, μετάφραση Πάνος Τσαχαγέας – Νίκος Β. Αλεξίου, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος 1986.

music: Kaleidoscope – Taxim, A Beacon From Mars LP, Epic Records 1968.