Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Θάλασσα



Η θάλασσα με τάραξε, κι άρχισα να κλαίω. Τίποτα, ούτε ποτάμι ούτε πεδιάδα ούτε βουνό, κι ούτε καν ένα δέντρο, ούτε καν ένα σύννεφο, δεν δίνει την ιδέα της ελευθερίας όσο η θάλασσα. Ούτε η ελευθερία δίνει την ιδέα της ελευθερίας όσο η θάλασσα.

text: Curzio Malaparte - Kaputt (1944), μετάφραση Παναγιώτης Σκόνδρας, εκδόσεις Μεταίχμιο 2007.
music: Phil Shoenfelt & Southern Cross – Ballad of Elijah Cain, Dead Flowers For Alice CD, Indies records 1999. 


Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Hugo Race & Fatalists @ Mylos 27/5/2017



Το σύμπαν μπορεί να μη συνωμοτεί ποτέ υπέρ μας –στα τέτοια του βασικά τι κάνουμε μεις- κι ας λέει ότι θέλει ο γνωστός συγγραφέας, αλλά το περασμένο Σαββατόβραδο τουλάχιστον ο καιρός, φόρεσε τα βροχερά του για να υποδεχτεί ακόμη μια φορά στην πόλη, έτσι όπως ταιριάζει, τουλάχιστον στο μυαλό μου, τον Hugo Race και την παρέα του.
Κι αυτή η συνωμοσία της βροχής, φύλασσε κι άλλα ωραία μυστικά για ν αποκαλύψει όσο κυλούσε η νύχτα.

Είχε την Σεμέλη Ταγαρά ν ανοίγει τη συναυλία, όπου με ένα σαξόφωνο και μια φωνή –μα τη φωνή- και λίγη βοήθεια από την τεχνολογία, αποτέλεσε την πιο ουσιαστική support παρουσία, που είχα την τύχη να παρακολουθήσω εδώ και πάρα πάρα πολύ καιρό.

Είχε ακόμη την πιο δεμένη μπάντα του νότου της Ευρώπης κι όχι μόνο, (ειδικά ο ντράμερ τους θα πρέπει να έχει πολύ λίγους ανταγωνιστές σε παγκόσμιο επίπεδο), που γνωρίζει άριστα πως να κρατάει τον ρυθμό και να γεμίζει εμπνευσμένα τον ήχο, όταν βρίσκεται πίσω από θηρία όπως ο Dan Stuart (αν θυμόσαστε, συνόδευσε την εδώ συναυλία του πριν από λίγο περισσότερο από έναν χρόνο), και φυσικά πίσω από τον Hugo Race, που δεν είναι άλλοι από τους Sacri Cuori μεταμορφωμένοι σε Fatalists όταν βρίσκονται μαζί με τον αγαπητό Hugo.
Έστω και με τον Giovanni Ferrario Alliance στην κιθάρα, να αντικαθιστά επάξια την απουσία του γνωστού μας Don Antonio Gramentieri.

Και τέλος και βέβαια, είχε, η βραδιά πάντα, μπροστάρη τον Hugo Race, με τη βραχνάδα του, τα τικ του, τον αισθησιασμό του, την αγριάδα του, τον έμφυτο ρυθμό του, τη ζαλάδα του, στο τέλος είχε πει σκηνής, ένα από τα καλύτερα δείγματα αυτού του πολύ αγαπημένου, ιδιόμορφου και μοναδικού μουσικού είδους, που παράγεται αποκλειστικά και μόνο από Αυστραλούς που ζουν στην Ευρώπη.

Από τη μυσταγωγία μέχρι τον διονυσιασμό, κάτι τέτοια live με παρακινούν να εξακολουθώ να τηρώ την παλιά κακή μου συνήθεια του να πηγαίνω σε συναυλίες, όπου δεν σας κρύβω τελευταία όλο και περισσότερο βαριέμαι. 





         


 

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Kleiner Man – was nun?



Μόλις πριν λίγο βγήκε από του Λέμαν, προσωπάρχη των Καταστημάτων Μάντελ, ζήτησε μια θέση εκεί και την πήρε, μια επαγγελματική συναλλαγή πολύ απλή. Αλλά κάπου μέσα του ο Πίνεμπεργκ νιώθει ότι εξαιτίας αυτής της συναλλαγής, και παρόλο που βρίσκεται πάλι από την πλευρά εκείνων που βγάζουν τα προς το ζην, νιώθει πιο κοντά σ’ αυτούς που δεν κερδίζουν τίποτε παρά σ’ αυτούς που κερδίζουν πολλά.
Είναι ένας απ’ αυτούς, μπορεί από τη μια μέρα στην άλλη να βρεθεί κι αυτός εδώ να περιμένει, δε μπορεί να κάνει τίποτε γι’ αυτό, τίποτε δεν τον προστατεύει.
Αλληλεγγύη των υπαλλήλων, έκκληση στον γερμανικό λαό, η εθνική κοινότητα, υπάρχει μόνο μια κοινότητα, η μικροβιακή κοινότητα, δεν πα’ να ψοφήσεις, τι σημασία έχει, υπάρχουν εκατομμύρια σαν εσένα.


text : Hans Fallada – Kleiner Man – was nun? (1932), στα ελληνικά: «Και τώρα ανθρωπάκο;», μετάφραση Ιωάννα Αβραμίδου, εκδόσεις Gutenberg 2017.
music: Spasmodique – The Prophet, Exploring the Magnificent Sound of the Portastudio (sessions from 1982-83), Digital Release 2013. 

another one orphan Fallada



Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

μια κρατημένη ανάσα*



*Στη μνήμη του Θοδωρή του «Τρυποκάρυδου»... καλό ταξίδι ρε φίλε.

Η αιωνιότητα είναι μικρή, δεν είναι τίποτ’ άλλο πέρα από μια κρατημένη ανάσα. Βρέθηκα αρκετές φορές εκεί μέσα, όταν παρέλυαν τα πνευμόνια μου. Είναι σαν να μπαίνεις σ’ ένα παρεκκλήσι. Αυτό είναι το σημείο που τελειώνουν όλοι οι δρόμοι.

... «Αυθαίρετα μπορεί να ζει ο καθένας» λέει ένα γνωστό ρητό· η αλήθεια όμως είναι ότι αυθαίρετα δεν μπορεί να ζήσει κανείς.

text: Ernst Junger - Afrikanische spiele (1936), στα ελληνικά: «Παιχνίδια της Αφρικής», μετάφραση Ελένη Φαφούτη, εκδόσεις Νεφέλη 1987.
music: Edgar Broughton Band – Evening Over Rooftops, self-titled LP, Harvest records 1971.


Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Top Down



Αν ήμουν απ το Πόρτλαντ (Όρεγκον γιου νόου) κι έπαιζα μουσική σ ένα κλασσικό power τρίο, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, οι δύο από τους οποίους διπλοθεσίτες που μοιράζονται τα φωνητικά, γυναικεία και ανδρικά, αν με ηχογραφούσε και μου έκανε παραγωγή ο ίδιος ο Θεός του τόπου, που για μας τους κοινούς θνητούς ακούει στο όνομα Fred Cole, αν συνέβαιναν όλ αυτά που λέτε, τι πιο φυσικό απ το ν αποτελούσα την καταλληλότερη επιλογή, ένα orphan drug ας πούμε, για τους αιώνια καταδικασμένους πάσχοντες από εκείνη την ανίατη αρρώστια, που οι γιατροί ονόμασαν Δεδμουνίαση... (και δεν θέλω γέλια, σεβαστείτε παρακαλώ, τους απανταχού ασθενείς).





Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

To στυλ Μάης ’68



Μέρες που είναι, θ’ αρχίσουμε να διαβάζουμε πάλι από δω κι από κει στο δίκτυο κι αλλού, διάφορα ωραία, αλήθειες, μυθεύματα, σοβαρά και γραφικά, πέστε τα όπως θέλετε, για κείνον τον Μάη, τον γαλλικό, του ’68.
Δεν είμαι ειδικός επί του θέματος, αν και τόσα χρόνια από δω κι από κει έχω διαβάσει πολλά, σε φάση δηλαδή υπερβολικής δόσης οπότε κάνω κράτει πια, νισάφι που λένε...
Το παρακάτω μικρό απόσπασμα όμως από μια πρόσφατη συνέντευξη του Ζεράρ Ντεπαρτιέ, αν μη τι άλλο δίνει μια διαφορετική οπτική και –έστω λίγη, μια μπουκιά τόση δα- τροφή για σκέψη... σε όσους θα ήθελαν δηλαδή... να σκεφτούν.

"Ο Ντεπαρντιέ παραδέχθηκε ότι όταν ήταν μικρός έκλεβε και ότι είχε συλληφθεί για αυτό…. ενώ αποκάλυψε ότι στις μεγάλες πορείες του Μάη του ΄68 εκείνος βρισκόταν στο Παρίσι, όχι για να διαμαρτυρηθεί μα για να κλέψει, όπως είπε, ρολόγια και κοσμήματα από τους διαδηλωτές... «Ήταν όλοι τους πλουσιόπαιδα, ο πατέρας μου πουλούσε την εφημερίδα του γαλλικού Κ.Κ. L’Humanité, αλλά δεν ήξερε να διαβάζει: ήταν αναλφάβητος», είπε με αφοπλιστική ειλικρίνεια".

Αν λάβουμε υπόψιν μας και την επιεικώς σιχαμερή, κατάληξη κάποιων εκ των πιο λαμπερών παιδιών του (του Μάη ντε), ανάμεσά τους και τους Έλληνες σπουδάζοντες εκεί τότε,  ίσως να μην και είναι τόσο υπερβολική η άποψη του Ντεπαρτιέ, τουλάχιστον για το καθόλου μικρό κομμάτι εκείνο, που προσομοιάζει ανησυχητικά με τους δικούς μας πάλαι ποτέ Ρηγάδες.

Όσο για το μέλλον που λέει η αφίσα... λέτε να το είχε από τότε στο μυαλό του, κάτι σαν όραμα που καταφτάνει καβάλα σε βόμβα που πέφτει από αεροπλάνο, ο Κον-Μπεντίτ;



Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

The Angelus - There Will Be No Peace

Self Release
2017


Ωραίος τίτλος (πολύ ωραίος), ωραίο εξώφυλλο, ωραίος δίσκος, τα φωνητικά υπερβολικά ουράνια για το γούστο μου, οι κιθάρες όμως αρκούντως υπόγειες για τη μαύρη πείνα μου... κάτι πλανάται πάνω απ τα κεφάλια μας, μην είναι κανένα drone, μην είναι ο Αποκαλυπτικός Θεός, μην από κάπου χάνω; δεν ξέρω, τι να σας πω...
Dooμιά, μαυρίλα, Θείλα, θανατίλα, Τεξανίλα... όσοι ψήνεστε από μεταφυσικές ανησυχίες, ψήνεστε από πυρετό, όσοι ψήνεστε γενικώς και αορίστως, εισέλθετε άφοβα στο ναό...
Ο αιδεσιμότατος έχει ανέβει στον άμβωνα κι έχει σηκώσει τα μανίκια του ράσου... εγώ, ταπεινό, σεμνό παπαδοπαίδι από δίπλα, ετοίμασα τα μανουάλια, και την άναψα στο λιβανιστήρι.
Ποίμνιο! Την προσοχή σας... η λειτουργία ξεκινά...



Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Steve Tallis



Κάνοντας ένα διάλειμμα από τα της «Ξηρασίας», πάμε να γνωρίσουμε έναν αληθινό saunterer, έναν περιπλανώμενο προσκυνητή του ήχου, έναν λευκό aboriginal της Αυστραλίας που ακόμη και για πάντα ακολουθεί τα μισοσβησμένα χνάρια στ αρχαία μονοπάτια των τραγουδιών, έναν χλωμό Αφρικανό μάγο που μπορεί να καλέσει το πουλί της αστραπής και να φέρει τη βροχή με το τραγούδι του, έναν δερβίση της ανατολής που χορεύει περιστρεφόμενος στα βήματα των άστρων, έναν σαμάνο της στέπας που μεταμορφώνει την έκσταση σε νότες, στο τέλος έναν ταπεινό απόγονο Βαλκάνιων μεταναστών στην Αυστραλία των 50s, που από τα έντεκα του χρόνια εκεί πίσω στο 1962, ως σήμερα απλά παίζει τα Blues του δικού του Δέλτα που είναι τόσο μεγάλο όσο να χωράει όλα αυτά κι άλλα τόσα...
Άλλα τόσα που μπορεί να περιέχουν τα ακούσματα της παιδικής του ηλικίας, δηλαδή ζουρνάδες, νταούλια, γκάιντες αλλά και μπουζούκι και ούτι, το rock της εφηβείας από τους Them και τους Animals μέχρι τον Hendrix και τους Loved Ones, τις επιρροές της ενηλικίωσης όπως ο Dylan και ο Buckley, ο Leadbelly και ο Coltrane, και να μη ξεχάσουμε και τον Dr. John (Jsuis le Grand Zombie), και από κει και πέρα τη μουσική του μεγάλου ταξιδιού (πραγματικού μιας και έχει περιπλανηθεί και ζήσει κατα διαστήματα σε όλες σχεδόν τις ηπείρους, αλλά και μουσικού φυσικά) από την μάνα Αφρική μέχρι τα πέρατα του κόσμου.

Υπερβολές; Μπορεί... πάντως μπροστά σ αυτά που ακούμε και διαβάζουμε για τον κάθε εκκολαπτόμενο η σιτεμένο, εγχώριο ή εισαγόμενο «bluesman» ή «rocker», που το μεγαλύτερο κατόρθωμα του είναι μια μέτρια ως κακή αντιγραφή των «επιρροών» του, μπροστά σ αυτά έλεγα, και πολύ σεμνά νομίζω τα έγραψα...

Δύο δείγματα γνωριμίας... η ιεροτελεστία του Papa Loco από το άλμπουμ Loko που έβγαλε με τη βοήθεια των Holy Ghosts πίσω στο 2007 και το Silence in the House of God από το πολύ όμορφο απ το εξώφυλλο ως την τελευταία –σκοτεινή- νότα The First Degree του 2014 αμφότερα στη Zombi music.

Μουσική για τους αληθινούς εραστές της κι όχι τους... επιβήτορες της.


Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Συγκομιδή από την εποχή της ξηρασίας


Χρήστος Πελτέκης - Συγκομιδή από την εποχή της ξηρασίας
Ποιήματα, στίχοι, μικρά πεζά, φληναφήματα
                                         
σελ. 104, σχήμα 13 Χ 20.5
ISBN 978-618-82160-1-3
εκδόσεις orphan drugs, Απρίλης 2017.


  Από τον γνωστό στη διαδικτυακή πιάτσα και ως saunterer, συγγραφέα των:


κάτι σαν δελτίο τύπου:

Για όσους έχουν διαβάσει κάποιο από τα βιβλία μου, το μόνο που έχω να πω
είναι ότι η «Συγκομιδή» θα μπορούσε να περιγραφεί περίπου ως saunterer unplugged.

Για τους υπόλοιπους, αυτούς που ίσως πλησιάσουν για πρώτη φορά, λέω ν αφήσω μόνο τον τίτλο και το εξώφυλλο να τους κατευθύνουν στο αλώνι όπου θερίστηκαν αυτές οι «λέξεις της σήψης», τα «γεννήματα εντροπίας», αυτή η συγκομιδή των κακών σπόρων, η «Συγκομιδή από την εποχή της ξηρασίας»... ή ακόμη, και να τους απωθήσει μακριά.


Τόποι και τρόποι διανομής (θα προστεθούν στην πορεία, ελπίζω, κι άλλοι):

Ι) Βιβλιοπωλείο Το Κεντρί
Δημητρίου Γούναρη 22
τηλ. 2310275349
Θεσσαλονίκη

II) Δισκοπωλείο Λωτός
Σκρα 7
Θεσσαλονίκη
(και για την υπόλοιπη Ελλάδα, μέσω ηλεκτρονικής παραγγελίας
στο: www.lotus.gr)

ΙΙI) Με παραγγελία κατευθείαν από τον συγγραφέα, επικοινωνώντας στο email:

 sauntererscape@gmail.com




Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Όσο υπάρχουν άνθρωποι



Υπέρ ψυχοραγούντων



Έτσι λοιπόν πορευόμαστε αδέλφια μου

ένα μπουλούκι σε ακατάπαυστη οχλαγωγία

άσπονδο πλήθος, σφιχτά αγκαλιασμένοι, εκατομμύρια!

δεν το χωράει ο νους, δεν μας χωράει η γης…

τόσοι όσοι να κάνουμε τις ποντικότρυπες ν’ αξίζουν χρυσάφι

ποτέ δεν περπατά κανείς μόνος, αυτό είν’ το κακό.

Σκυφτοί από το βάρος του παρελθόντος

το συσσωρευμένο βάρος της αηδίας των γενεών

ένας λεριασμένος μπόγος στην πλάτη μας

ραμμένος από τ’ άπλυτα έρημων χρόνων

και άδειων βρικολακιασμένων ημερών

ξέχειλος από προδομένους έρωτες, πληγωμένη ματαιοδοξία

κενές υποσχέσεις, κλάματα και οδυρμούς

φόβο και μίσος, αβεβαιότητα και ταπείνωση…



Κουρασμένοι απ’ το μέλλον

έτσι πάμε, από συνήθεια

κρυμμένοι καλά απ’ την αλήθεια

κατσιασμένοι σημαιοφόροι όλοι

αυτής της αχρείας παρέλασης

θύματα και θύτες

αυτής της τεράστιας παγκόσμιας απάτης.

Σιχαινόμαστε ο ένας τον άλλον

τις φάτσες, τα χνώτα, την πίστη, τις ιδέες

τα λόγια, τις σημαίες

με δυσκολία την απέχθεια μας κρύβουμε

τις οχιές που μέσα μας έρπουν

την τσίρλα που στη σκέψη τους και μόνο φέρνουν

και δεν έχουμε χαρτί να σκουπίσουμε τον κώλο μας

με χάπια χρωματιστά

με πιοτά και μυθεύματα

μικρά εξαμβλώματα ευτυχίας

υπερβολικές δόσεις μπουρδολογίας

με γέλια χαιρέκακα, κακαρίσματα, παρλάτες, σαχλαμάρες

μες τον αχό του μικρόκοσμού μας

αιχμάλωτοι, αγιάτρευτα εθισμένοι

στο γλιτσερό ζουμί μας βράζουμε

χορτάτοι από βρισιές κι αναθέματα

παριστάνουμε τους γαϊδάρους

για να μπορούμε δίχως τύψεις να τρώμε σανό

και να μπορούμε να ταΐζουμε μαζί

κι αυτό το αχόρταγο κτήνος, το Εγώ.


Μνησίκακοι και πιότερο δειλοί

από κακό σκυλί

που στη φέρνει από πίσω

ποτισμένοι από φρίκη

πνιγμένοι απ’ τον βραχνά του πανικού

μέσα στη λάσπη του κόσμου σερνόμαστε τυφλωμένοι

τις αυταπάτες μας σαν φυλαχτά κουβαλάμε

και ασθμαίνοντας έρπουμε…

μα λέμε πως μπροστά προχωράμε.

Το μόνο ελπιδοφόρο είναι

ότι φαίνεται να ξεμένουμε από χρόνο

κι είναι αργά για μια νέα αρχή

πολύ αργά για να ενδιαφέρει πια και κανέναν

τελικά

κι όσο κι αν ο Χάρος

είναι κουφός κι αργεί

ο Θάνατος πάντοτε έρχεται

σαν τη μάνα

που σκουπίζει στοργικά τα δάκρυα του παιδιού

και σβήνει με μιας

ολόκληρο αυτό που μπόρεσε να γίνει

η ανόητη κι ανούσια γριά ζωή.

Ο Θάνατος λοιπόν

όπως πάντα

είναι μια λύση

ίσως η μόνη ενδεδειγμένη

αρκεί βεβαίως

να ψοφήσουμε όλοι

να μην ξεφύγει κανείς

και να μην υπάρξει ανάσταση ασφαλώς.

Να μείνουμε εκεί που πάντα ανήκαμε:

Στη σαβούρα των αιώνων…

Αμήν.


text: Χρήστος Πελτέκης (aka saunterer) – Συγκομιδή από την εποχή της ξηρασίας, εκδόσεις orphan drugs, 2017. (Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες).
music: The Layers – Me And My Gun (July 14th cover), Dreamcathcer EP, Self Release 2011.
 

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

θρησκευτικά (κατά κάποιον τρόπο) ΙΙ


Ρε σεις τελώνια της ρεματιάς, που μένετε μέσα στα χαμομήλια και στις μολόχες, μικρά τελώνια, κατουρημένα από τους περαστικούς σκύλους, που η κοιλιά σας τουμπανιάστηκε από λιακάδα και μπουγαδίσια απονέρια, τι καθόσαστε τεμπέλικα και ξύνετε τα τσιμπούρια σας;… Πάνω από το ρέμα είν' οι παράγκες, μανάδες και μωρουδέλια και παλιά ρούχα, γιούκοι ατέλειωτοι. Και δεν έχει ψωμί στα ντουλάπια κι οι βόθροι μυρίζουνε, ξεφτόχαρτα κρέμουνται απ' τα ταβάνια και τα κορίτσα πλένουνται μέσα σε μαστέλα τσίγκινα.
    Τι καθόσαστε ρε τελώνια, και δεν σαλτάρετε να δώσετε ένα χεράκι να βοηθήσετε τους φουκαράδες; Ποιος θα τους βοηθήσει;
Οι πλούσιοι; Δεν έχουνε καιρό, κοιτάνε να τους κλέψουνε.
Οι αγαθοί Σαμαρείτες; Δεν έχουνε καιρό, κοιτάνε να τους βγάλουνε λογαριασμούς κι εράνους με ιερό θρησκευτικό περιεχόμενο.
Οι δικαστές; Δεν έχουνε καιρό, κοιτάνε να τους χώσουνε μέσα.
Οι αστυνομικοί; Δεν έχουνε καιρό, κοιτάνε να τους αρπάξουνε, κανένας δεν έχει καιρό, καθόσο νά έτσι είναι και όλοι απάνω τους ξεθυμαίνουνε, να γίνει που λέει κι η Σοφία Σειράχ «ο φοβούμενος Κύριον εκδέξεται παιδείαν και οι ορθρίζοντες ευρήσουσιν ευδοκίαν και ο υποκρινόμενος Νόμον σκανδαλισθήσεται εν αυτώ...»…
 
text: Νίκος Τσιφόρος – η εισαγωγή από την ιστορία «τ ανθρωπάκι κλαίει μονόχορδα» μέσα από το βιβλίο του «Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα», εκδόσεις Ερμής 1998.
music: Απόστολος Νικολαΐδης – Ο Αρχάγγελος, σέϊμ τάϊτλ ΕΛΠΙ, Vasipap 1993.