The Hydes - Self Preservation Instinct Zero

Rumble Skunk
2019

…Κι ένα κόκκινο φεγγάρι ανατέλλει στον ουρανό (release me from your wire dagger moon) και μου δείχνει τον δρό­μο για το σπίτι, κακός οιωνός έλεγε παλιά μια γριά, μά­γισσα τη φωνάζανε, και από τη μια το θέμα είναι ότι σπίτι κινδυνεύεις να βρεθείς μόνος με τον εαυτό σου, και από την άλλη γιατί να γυρίσω σπίτι αφού μπορώ να πάω οπου­δήποτε αλλού; 

Και μπορώ να βρω χιλιάδες λόγους που θα έπρεπε να βρίσκομαι αλλού. Μα και πάλι αυτό το οπουδήποτε αλ­λού, τι διαφορά έχει αφού κάθε μέρος είναι ίδιο με το προ­ηγούμενο; 

Ναι, υπάρχουν πολλά ωραία μέρη να πας, αλλά ξέρεις κάτι, θα είναι κι αυτά γεμάτα με μαλάκες. Αλλά δεν μπορώ να περιμένω μέχρι αύριο, επειδή δεν μπορώ να περιμένω κι άλλη μια μέρα, αυτή την οποιαδήποτε άλλη μέρα, ήρθε η ώρα απόψε να ξεκινήσω να πολεμώ την τελευταία μάχη μου. 

Εδώ σε θέλω τυχοδιώκτη μου· μην είσαι μπουχέσας τε­λικά κι εσύ; Μην είσαι αγαπούλης και τόσο μα τόσο γλύ­κας; Λόγια, λόγια, όλα είναι δρόμος που καταλήγει σε χο­ντρό πορτοφόλι και ζεστό κρεβάτι;

Όχι, αυτή η υπόθεση δεν θα τελειώσει απόψε με μένα να σέρνω δειλά το κουρασμένο σαρκίο μου ως την πόρτα του σπιτιού, να την περνώ σκυφτός και απογοητευμένος πάλι να πέφτω στο κρεβάτι. 

Και σαν κάποιον που βαρέθηκε να είναι ή να τον νομί­ζουν δειλό, σαν κάποιον που ποτέ του δε βρήκε ή δε χρει­άστηκε να βρει το θάρρος και το κουράγιο μέσα του, δεν είχε την ευκαιρία να μετρήσει αν τον βαστούν τα κότσια του, τώρα τα βρίσκω μαζεμένα και γερά και κάνω το πρώ­το βήμα να ανοίξω ολομόναχος μέσα στο σκοτάδι, όπως πρέπει να γίνεται, τον δρόμο για τη νύχτα, τουλάχιστον να παλέψω σαν άντρας ξέροντας από πριν ότι θα τις φάω, αλλά τουλάχιστον να προσπαθήσω να φτάσω μαχόμενος και τραγουδώντας εκεί που είναι, αν είναι, να φτάσω, σε εκείνο το σημείο που δεν υπάρχει επιστροφή… ως την άκρη της νύχτας, ως την άκρη του κόσμου.

I run all nite

To make up for my sins

I stood up tight

To the screaming siren

The world is looking

For a truth to prove

It’s only windmills

’till they start to move

At a nite like this

What can you do but run

It’ll make no difference

What you’ll come to find

Does it matter?

Do I really can?

Tonite I’m fighting

My last stand

text & music: Ένα απόσπασμα μέσα από το όγδοο κεφάλαιο του βιβλίου «Εκεί που ο λυκοκτόνος ανθίζει», εκδόσεις orphan drugs, 2015, επηρεασμένο τόσο, σε σημείο να κλείνει με τους στίχους του Fightin’ My Last Stand των Hydes από τον δίσκο τους Self Preservation Instinct Zero που – επιτέλους- μόλις κυκλοφόρησε από την Rumble Skunk records.

Με άλλα λόγια και συμπληρώνοντας, αυθαδέστατα, τον Robert Louis Stevenson: Η μουσική όπως το μυθιστόρημα, πρέπει να αντανακλά την ποίηση των γεγονότων...

 

The Hydes on orphan drugs 

The Hydes on youtube 

Wolves Howl Into My Heart

Βγήκε από το βορινό μονοπάτι και στάθηκε ανασαίνοντας γρήγορα στην άκρη του ασφαλτοστρωμένου δρόμου που οδηγούσε κάτω, στην πόλη τη θλιμμένη.
Γύρισε και κοίταξε πίσω του, στο δάσος το μαγικό το μυστικό, εκεί όπου αν σ’ αυτόν τον κόσμο υπήρχε κάπου ένα σπίτι γι’ αυτόν, τούτο ήταν σίγουρα εδώ μέσα, καλά κρυμμένο, απ’ τα κακόβουλα μάτια φυλαγμένο, κι έπειτα σηκώθηκε στα δυο του πόδια, όρθωσε τη ράχη του και άρχισε αποφασιστικά να κατηφορίζει για τους τόπους όπου ζούσαν τα πραγματικά ανελέητα και άγρια θηρία.
 
Όχι όμως πριν στρέψει τα κόκκινα σαν κάρβουνα μάτια του ευθεία ψηλά με ένα βλέμμα βαθύ που έβλεπε πέρα από το άψυχο σώμα της μητέρας του, πέρα από τις κορυφές του δάσους, πέρα από τα λαμπρά και πρόστυχα φώτα της πόλης, πέρα κι από τον ουρανό που φώτιζαν τώρα οι αστραπές της επερχόμενης καταιγίδας, και με το λαρύγγι του ορθάνοιχτο και τις τρίχες όρθιες σαν καρφιά σε όλο του το σώμα αφήσει να βγει μέσα από τα βάθη των φλεγόμενων σπλάχνων του, ερχόμενο από τα έγκατα του Χρόνου, για τελευταία φορά το πιο σπαρακτικό ουρλιαχτό του.

Ένα ούρλιασμα θρηνητικό και μακρόσυρτο, ένα τραγούδι του παλιού κόσμου, τραγούδι μιας άγριας φύσης αλλοτινών καιρών χαμένων, που η ηχώ του κάλυψε σαν μαύρο πυκνό σύννεφο τις βροντές των κεραυνών πετώντας από βουνό σε βουνό πάνω από την άσπρη φωτιά της καταχνιάς, ώσπου ο αντίλαλός του έσβησε αργά μέσα στου λυκόφωτος την καρτερική σιγή ταξιδεύοντας στο άπειρο.

Θα επιστρέφει όμως, όπως το κάνει πάντα, αρχαιότερο από τον πιο παλιό ανθρώπινο ήχο, θα πλανιέται στον άνεμο σαν απάντηση στη θλίψη και σάλπισμα για εκδίκηση, θα επιστρέφει όπως η πνοή και ο θυμός ακολουθώντας τον για ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του. Κι ακόμη παραπέρα.

Ένα ουρλιαχτό που οδηγεί πιστότερα και από φωτιά μέσα στη νύχτα όλους τους ανέστιους, τους άσωτους γιους που έχασαν τον δρόμο, και στο πέρασμά τους δεν αφήνουν παρά ένα σύθαμπο γαλαξία από ατέλειωτες οδύνες. 
Ένα αναμμένο δαδί στο σκοτάδι, ένα σινιάλο απ’ την άλλη όχθη που φωτίζει μέσα στο έρεβος. 
Τόσο πολύτιμο, σαν τον άνεμο που σφυρίζει τις νύχτες του χειμώνα, σχεδόν μυθικό.

Στην ψυχή λυσσάνε οι αέρηδες, μέσα στην καρδιά ο λύκος, οι λύκοι που γλιτώσανε απ’ το κυνήγι και κατεβαίνουνε στην πόλη λυσσασμένοι.

text: saunterer – Εκεί που ο λυκοκτόνος ανθίζει, εκδόσεις orphan drugs 2015.
music: Dhead Shaker – WhY part1 & part 2 (Wolves Howl Into My Heart), Concerto For A Dead Man, Digital Album 2013.

right guys choose wrong books, wrong songs, wrong...side

Είτε έτσι είτε αλλιώς, όμως, πάντα μ’ αρέσουν τα λάθος βιβλία. Κι οι λάθος ταινίες. Κι οι λάθος άνθρωποι.  Κι έχω μια κακιά συνήθεια ν’ αρχίζω ένα βιβλίο και να το διαβάζω τόσο ώσπου να βεβαιωθώ ότι θέλω να το διαβάσω κι ύστερα να το βάζω στην άκρη και να αρχίζω κανά δυο άλλα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όταν αισθάνομαι βαρύθυμος και μελαγχολικός, πράγμα που συμβαίνει πολύ συχνά, ξέρω πως έχω κάτι να διαβάσω αργά τη νύχτα, κι όχι εκείνο το φρικιαστικό άδειο συναίσθημα ότι δεν έχω κανέναν για να μιλήσω ή να μου μιλήσει.

text: Raymond Chandler – Ένας συγγραφέας αποκαλύπτει, μετάφραση Βαγγέλης Παραμπούκης, εκδόσεις Παρατηρητής 1988.

music: Το κομμάτι της χρονιάς για να μη πω της χιλιετηρίδας και γίνω ίσως λιγάκι υπερβολικός...
Levon J. Conlon – One More Bottle Of Plonk, Digital Release 2016. 

από την παρουσίαση του λυκοκτόνου: vol.2

photo by ranxerox

Δεύτερο μέρος από τα απομεινάρια της παρουσίασης του Λυκοκτόνου, με το κείμενο –όπως περίπου και πάλι, διαβάστηκε- από τον Νίκο aka Nick Chance, τη φωνή και το μπάσο δηλαδή των Hydes. 
Μαζί, εκεί στο τέλος της ανάρτησης και ένα βιντεάκι με τον ίδιο να τραγουδάει το City Lights των Flamin’ Groovies, ένα ανεκτίμητο για μένα δώρο στο κλείσιμο του πρώτου μέρους αυτής της βραδιάς. (Το Time ain’t nothing το κρατάς για την επόμενη φορά Νίκ, δεν θα ξεφύγεις έτσι εύκολα).

«Με το Χρήστο καταφέραμε να κάνουμε είκοσι χρόνια να γνωριστούμε. Έχοντας τόσο κοινά ακούσματα και αναγνώσματα, βλέποντας τις ίδιες ταινίες, τριγυρίζοντας προφανώς στα ίδια στέκια τα ίδια χρόνια, πηγαίνοντας στις ίδιες συναυλίες, έχοντας παρόμοιες απόψεις και κάνοντας παρόμοιες σκέψεις για τη ζωή, μέχρι που μέναμε στην ίδια γειτονιά, εκεί στο Διοικητήριο…. καταφέραμε να μην γνωριστούμε από το 1989 που ήρθα κι εγώ στη Θεσ/νίκη, γιατί ο Χρήστος ζούσε ήδη εδώ. Τελικά γνωριστήκαμε σε μια συναυλία του Phil Shoenfelt, στο Πείραμα, στη Βαλαωρίτου, εκεί στον 7^ο όροφο, το 2009. Και με το που γνωριστήκαμε, όχι ότι κάναμε παρέα, ότι βγαίναμε, τα λέγαμε, τα πίναμε και άλλες τέτοιες πολυτέλειες. Καλά που ο άνθρωπος νοίκιαζε ταινίες από το βίντεο κλαμπ που δούλευα τότε στην Αγ. Δημητρίου και τα λέγαμε εκεί, όταν περνούσε από τη δουλειά. Έστω κι έτσι η σχέση μας άνθισε, στην κυριολεξία. Δεν χρειάστηκε πολύ φροντίδα, σαν τον κάκτο. 

Παρόλο που σήμερα είμαστε εδώ για να παρουσιάσουμε το δεύτερο βιβλίο του, θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ και στο πρώτο, το Από τη λάθος πλευρά. Η Λάθος Πέυρά ήταν ένα σοκ για μένα. Δεν θα εκθειάσω τον Χρήστο τον μεγάλο συγγραφέα, κάτι που ακόμη κι αν είναι, δεν θα το πω εγώ, θα το πουν άλλοι φανς, πολλά χρόνια μετά, στα ψηφιακά οπισθόφυλλα των μελλοντικών αντίστοιχων Pebbles για την down down under the underground λογοτεχνία. Το μισό σοκ που μου προκάλεσε το βιβλίο του Χρήστου πάντως, οφειλόταν στο ίδιο το βιβλίο. Το άλλο μισό, είναι αλήθεια, οφειλόταν στην συγκυρία να με βρει σε μία έντονα συναισθηματική στιγμή της ζωής μου, στην οποία δεν χρειάζεται να αναφερθώ περισσότερο. Όπως και να ‘χει ήταν η Λάθος Πλευρά που βρέθηκε εκεί για να ολοκληρώσει μία συνολική εμπειρία που με ταρακούνησε με πολλούς τρόπους. 

Χαρακτηριστικό στο γράψιμο του Χρήστου είναι οι πάμπολλες αναφορές που κάνει στα έργα που αγαπάει. Τραγούδια, βιβλία, ταινίες. Οφειλές τις ονομάζει στη Λάθος Πλευρά, Θραύσματα στο Λυκοκτόνο, θραύσματα που όπως λέει ο ίδιος κουδούνιζαν στο κεφάλι του από την πρώτη στιγμή που τα άκουσε ή διάβασε. Κάποιες είναι ξεκάθαρες και συνειδητές, άλλες κρυμμένες ίσως ακόμη και υποσυνείδητες. Μια τεχνική κολάζ στην οποία έχουμε αναφερθεί στις συζητήσεις μας, αγαπημένη και των δυο μας, αγαπημένη και άλλων δημιουργών ακόμη και στη μουσική. Ο David Yohansen έχει δηλώσει λάτρης της “τεχνικής”, ο ίδιος ο  Johnny Thunders, ο οποίος παίζει το Pills του Bo Diddley (που έπαιζαν και οι ίδιοι οι Dolls), κάνει πως τραγουδάει το Too mach monkey business του Chuck Berry, το κάνει όμως Too mach junkie business. Άλλος δηλωμένος λάτρης της τεχνικής ο αγαπημένος και των δυο μας Jeremy Gluck.

Κάτι που μου αρέσει στο γράψιμο του Χρήστου είναι ο τρόπος που δεν απαρνείται τα βιώματά του και αναφέρεται συνολικά σε αυτά. Είναι φαν της μουσικής, οπαδάκι, όπως είχε πει κάποιος παλιός φίλος. Φαντάζομαι και ο Χρήστος, όπως άλλα οπαδάκια «αυτής» της μουσικής, σίγουρα εγώ, θα ονειρευόταν πως ζει στη Νέα Υόρκη ή κάπου εκεί, να τριγυρίζει ανάμεσα στους αγαπημένους τους μουσικούς. Στο μυαλό του μπορεί να ζει στη Νέα Υόρκη, το Παρίσι ή το Βερολίνο, στην πραγματικότητα όμως ζει στον τόπο που ζει, όπου το σκοτάδι μπορεί να γίνεται σκοτίδι, το Μάρτη υπάρχουν οι Χαιρετισμοί τις Παρασκευές και λίγο μετά έρχεται το Πάσχα. Στον τόπο του, όπου στην Κρήτη λένε μαντινάδες και του Χρήστου του αρέσει και κάνει το ίδιο καμιά φορά. 

Επίσης του αρέσει να διαβάζει ποίηση και να γράφει ποίηση συχνά ακόμα και όταν γράφει πεζό. Όπως όταν βάζει τα επίθετα μετά τα ουσιαστικά ή τα ρήματα στο τέλος της πρότασης. 

Του αρέσει να αυτοσαρκάζεται και να … αυτό-σαρκάζει τον κόσμο όλο.

photo by ranxerox

Οι ιστορίες του κατά κανόνα δεν είναι γραμμικές. Έχουν ένα χρόνο δικό τους. Στο Λυκοκτόνο η κινηματογραφική αρχή στο ιατρείο ακολουθείται από μια διαδρομή μέσα σε έναν κόσμο ψυχεδελικό, όπου μπλέκονται η πραγματικότητα όπως τη βιώνει ο Ιωσήφ, ο ήρωας της ιστορίας, το όνειρο, επιθυμίες κι έμμονες ιδέες, ευσεβείς πόθοι, φαντασιώσεις και παραισθήσεις. Μια διαδρομή που είναι γεμάτη εικόνες: ο ουρανός, το βουνό και φυσικά πάντα η θάλασσα. Και άλλες εικόνες όχι το ίδιο γαλήνιες, συχνά. Γιατί ο Ιωσήφ παρόλο που προφανώς του αρέσουν οι Νότιες Θάλασσες και οι ιστορίες για αυτές, όπως αρέσουν και στο Χρήστο, γεννήθηκε στη Λάθος Πλευρά, εκεί μεγάλωσε, εκεί ζει και τώρα. Αυτό που θα μπορούσε να γίνει ένα όμορφο ταξίδι, γίνεται ένα κακό τριπάκι. Όπως γίνεται προφανώς πάντα στη Λάθος Πλευρά. 

Ο Λυκοκτόνος δεν θα μπορούσε να μην είναι μια ιστορία από τη Λάθος Πλευρά, την οποία ο Χρήστος έχει βαλθεί να χαρτογραφήσει. Αυτό νοιώθω ότι κάνει ο Χρήστος με το γράψιμό του: την Ψυχογεωγραφία (για να κάνω και μια σύνδεση με τους Καταστασιακούς και τη φιλοσοφία τους) της Λάθος Πλευράς. Της Λάθος Πλευράς, όχι μόνο ως τόπου καταγωγής, διαμονής ή δυνάμει διαφυγής των χαρακτήρων στα βιβλία του, αλλά της Λάθος Πλευράς που κάθε αντι-ήρωας στις ιστορίες του, κουβαλάει μέσα του. 

Φίλε Χρήστο, ελπίζω ο ζοφερός κόσμος που χαρτογραφείς με τόση γλαφυρότητα στις ιστορίες σου, όσο οικείος και να μας φαίνεται, να είναι στην πραγματικότητα δημιούργημά σου. Στην αντίθετη περίπτωση αναρωτιέμαι ποιος θα πληρώσει την εγγύηση* για να μας βγάλει έξω…

*Ο Stephen King αφιερώνει το Carrie στη σύντροφο της ζωής του την Tabitha. Η Tabitha είχε μαζέψει το Carrie από τα σκουπίδια όπου το πέταξε ο King μόλις το τελείωσε. Αφού το διάβασε τον έπεισε να το στείλει στον εκδότη του. Ο King λοιπόν αφιερώνει το Carrie στην Tabby, κάπως έτσι: This is for Tabby, who got me into it and then bailed me out.»

Παρασκευή 16 Οκτώβρη: Του λυκοκτόνου η πρώτη γρατζουνιά

Όσοι πιστοί, άγιοι  και αμαρτωλοί, ηλίθιοι και σοφοί, μυστικιστές και συνωμότες αλλά και απλοί, παλιοί και ίσως μελλοντικοί αναγνώστες, εθισμένοι στο γράσο του γκαράζ και του ψυχο-Μπίλι φίλοι, λάτρεις του τσαγιού και αμετανόητοι μπυροπότες… προσέλθετε.

Καλά θα είναι… πιστεύω.

Λέγε με Ιωσήφ

Λέγε με Ιωσήφ.

Γεννήθηκα μέσα στη θύελλα, άχαρος, κακοφτιαγμένος,

έργο στραβό εκείνης της απειροελάχιστης κακιάς στιγμής

που τρεμούλιασε του Αγγειοπλάστη το χέρι, ένα απλοϊκό

μυαλό που τίποτα δεν ξέρει.

Μια Δευτέρα μουντή, ουρλιαχτό ήταν το νανούρισμά

μου, μέλι η πρώτη γεύση του κόσμου γύρω μου. Γάλα λύκαινας

η δεύτερη. Αίμα αμέσως μετά.

Μεγάλωσα κει πέρα στα ψηλά βουνά, μόνο ο αητός ο

ήλιος κι ο ουρανός υπήρχαν από πάνω μου. Και μόνος κι

έρημος ο ίδιος ο Θεός.

Κι όμως το είχα σκοπό και έζησα ανάμεσά σας. Κατά τα

ανθρώπινα ήθη.

Πορεύθηκα ασθμαίνοντας στο σκοτάδι, θύτης και

θήραμα, κυνηγός και κυνηγημένος σαν αγρίμι, μα δίχως

αμφιβολία για τον προορισμό.

Τσιγκούνης στα λόγια και καρτερικός.

Προσπάθησα απ’ την αρχή, έψαξα πολύ και τελικά τα κατάφερα

έστω και μόνο στα όνειρά μου, βρήκα έναν τρόπο και

έβαλα φωτιά στον κόσμο.

Κράτησα γερά το πιστόλι στη χούφτα μου, έλαμπε

γυαλισμένο σαν μαύρη γάτα, κι έπαιξα ρουλέτα ρώσικη με

τον Ιορδάνη, ένιωσα θαυμάσια, σαν να παίζω στο σινεμά,

αλλά ξέρεις… ο επιλόχας δε χάνει ποτέ.

Με μια πιστολιά στο σκοτάδι, ανατίναξα το μυαλό μου

και νόμιζα ότι ανατίναξα το σύμπαν όλο.

Κι έπειτα σας γύρισα τη πλάτη και πήγα κι έγινα μες στη

νύχτα μια σκιά.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου του saunterer «Εκεί που ο λυκοκτόνος ανθίζει», εκδόσεις orphan drugs, 2015. 

είναι καιρός...για τον λυκοκτόνο ν' ανθίσει

                                                                                          

 
saunterer

Εκεί που ο λυκοκτόνος ανθίζει

σσ. 132, σχήμα 13 Χ 20,5 ε.

πειραματική χαρτόδετη έκδοση,

σε 220 αριθμημένα αντίτυπα.

ISBN 978-618-82160-0-6

εκδόσεις orphan drugs

Θεσσαλονίκη 2015.  

www.orphan-drugs.blogspot.com

 
                   

Τόποι και τρόποι διανομής:

Ι) Βιβλιοπωλείο Το Κεντρί

Δημητρίου Γούναρη 22

τηλ. 2310275349

Θεσσαλονίκη

II) Δισκοπωλείο Λωτός

Σκρα 7

Θεσσαλονίκη

(και για την υπόλοιπη Ελλάδα, μέσω ηλεκτρονικής παραγγελίας

στο: www.lotus.gr)

ΙΙI) Με παραγγελία κατευθείαν από τον συγγραφέα, επικοινωνώντας στο email:

sauntererscape@gmail.com

Κάτι σαν δελτίο τύπου:

Ένα καλειδοσκοπικό, υπαρξιακό ταξίδι στο εσώτερο διάστημα των δύο ηρώων του βιβλίου, μα και στον κόσμο που τους περιβάλει εκεί έξω, με πολλές εισόδους αλλά μόνο μια νομοτελειακή έξοδο… ή μήπως το ανάποδο;

Η πορεία προς αναζήτηση της ελευθερίας και… ενός τρόπου να βάλουν στον κόσμο φωτιά, του Ιωσήφ και του Θωμά, τα βήματα των οποίων ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες, προχωρούν ενάντια στην παράνοια της ημέρας, τέμνονται για ένα κλάσμα της αιωνιότητας, για να χαθούν στην ομίχλη του καιρού και να ξανασμίξουν μέσα στο λυκόφως, στο σύνορο του ολέθρου. Όπου και το προσπερνούν.

Ένα trash and roll παραληρηματικό τραγούδι νοτισμένο από τους λυσεργικούς ατμούς μιας Κραμπικής (όπως Cramps) ψυχεδελικής ζούγκλας που απλώνεται απέραντη έξω από το παράθυρο… στο κέντρο της πόλης.

Ένα λουδίτικο ψυχωτικό μανιφέστο γραμμένο υπό το φως της παλιάς πυράς, για όλους τους ονειροπόλους, αγίους  και αμαρτωλούς, ηλίθιους και σοφούς, μυστικιστές και συνωμότες που βαδίζουν ενάντια στον σύγχρονο κόσμο.

Μια οραματική, αποκαλυπτική προφητεία ερχόμενη με τον άνεμο βαθιά μέσα απ’ την έρημο, που φτάνει καβάλα σ’ ένα κόκκο σκόνης μέχρι τη μεγάλη κόκκινη νύχτα των ουραγών.

Ένα τρισάγιο, μια ελεγεία, ένα ρέκβιεμ για τους απόντες φίλους, τις σκιές των ονείρων μας, για όλους τους νεκρούς μας, σε μια ποιητική συλλογή μεταμφιεσμένη σε μυθιστόρημα.

Στο τέλος ένα μάτσο στοιχειωμένες σελίδες, μια γρατζουνιά, ένα ουρλιαχτό που ανάμεσα στα ερείπια μένει και επιμένει να θυμίζει… εκεί που ο λυκοκτόνος ανθίζει.

O saunterer ζει ανάμεσά σας και αυτό είναι το δεύτερό του βιβλίο.

Έχει προηγηθεί το «Από τη λάθος πλευρά», εκδόσεις Απόπειρα 2014.

μην είν' ο λυκοκτόνος...saunterοκτόνος?

Η πλάτη μου καμπούριασε

Μπρος το ΠιΣί όλη μέρα

Κάλιο να τράβαγα κουπί

Παν’ σε ρωμαϊκή γαλλέρα

Τα μάτια μου βαθούλωσαν

Το κορμί, σαν το κεράκι λιώνει

Και σαν ανοίγω το word

Κρύος ιδρώτας με παγώνει

Οι φίλοι με παράτησαν

Είμαι λέν σαν πρεζάκι έξω από σχολείο

Τι γύρευα ‘γω ο καψερός

Να βγάλω δεύτερο βιβλίο

Αϊντε μια υπομονή παιδιά

Το γαμημένο τώρα δα τελειώνει

Κι όταν θα έβγει μια βραδιά

Θα σνιφάρουμε μέχρι και τον ραφιών τη σκόνη

Χαμένο κρητικορεμπέτικο του Μέγα δασκάλου Ιωσήφ Σοντεράκη.