The Psychedelic Furs - No One

Μελωδία, ερμηνεία, στίχοι, εικόνα, σαν κρυστάλλινη βροχή σε διψασμένη γη ένα πράμα...

Κομμάτι –κομματάρα- από τα λίγα, επίκαιρο και διαχρονικό συνάμα.

Ρε τις γούνες τις ψυχεδελικές τι σου είναι καμιά φορά...

in the mood

Top Down

Αν ήμουν απ’ το Πόρτλαντ (Όρεγκον γιου νόου) κι έπαιζα μουσική σ’ ένα κλασσικό power τρίο, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, οι δύο από τους οποίους διπλοθεσίτες που μοιράζονται τα φωνητικά, γυναικεία και ανδρικά, αν με ηχογραφούσε και μου έκανε παραγωγή ο ίδιος ο Θεός του τόπου, που για μας τους κοινούς θνητούς ακούει στο όνομα Fred Cole, αν συνέβαιναν όλ’ αυτά που λέτε, τι πιο φυσικό απ’ το ν’ αποτελούσα την καταλληλότερη επιλογή, ένα orphan drug ας πούμε, για τους αιώνια καταδικασμένους πάσχοντες από εκείνη την ανίατη αρρώστια, που οι γιατροί ονόμασαν Δεδμουνίαση... (και δεν θέλω γέλια, σεβαστείτε παρακαλώ, τους απανταχού ασθενείς).

bandcamp

Lord Buffalo

Κάτι απ’ το μούχρωμα των πρώιμων –του πρώτου δίσκου βασικά- Crippled Black Phoenix γεννημένων Αμερικάνων όμως, κάτι από την ευλαβική λύσσα του Eugene στα νιάτα του και on acid, κάτι από Roky Erickson ξαναγεννημένο χριστιανό, κάτι κιθάρες, κάτι ντέφια, κάτι βιολιά, κάτι σαν ψαλμωδίες για δεύτερα φωνητικά... κάτι στίχοι βγαλμένοι από μυαλό που από μόνο του είν’ ψυχεδελικό, κάτι από πάνω, κάτι από κάτω, κάτι υγρό και κάτι ξερό, κάτι από κει, κάτι από ‘δω, κάτι από αλλού, κάτι παλιό και κάτι τωρινό, κάτι καλό, και σκοτεινό...

https://lord-buffalo.bandcamp.com/

 

   

 

Cash Savage & The Last Drinks

Λοιπόν παιδιά, εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά...

Εδώ και πόση ώρα σβήνω τα τσιγάρα μου πάνω στο Tender Prey

ενώ το απόγευμα κρέμασα στο μπαλκόνι ως περιστεροδιώκτες τα CD των 16 Horsepower.

Χαϊδεύω ευλαβικά τους δίσκους των  Gun Club και όλη την ώρα κάνω προπόσεις και υποκλίσεις στην πιο ενδιαφέρουσα μετενσάρκωση του Jeffrey Lee Pierce που έχει ακουστεί από τη μέρα του θανάτου του. Και είναι και γυναίκα να με πάρει ο διάολος!

Με μια μπάντα πίσω της που σπέρνει και θερίζει ταυτοχρόνως.  

Μένω άφωνος κυρία μου...

Υ.Γ. Έγκυροι μουσικογραφιάδες άντε και γαμηθήτε δηλαδή, άμα είναι να μη μπορείτε να μου προτείνετε για κομμάτι της περσινής χρονιάς το Run With The Dogs και πρέπει να το ψάχνω και να το βρίσκω μόνος μου γέρος άνθρωπος, τι να σας κάνω?

https://cashsavage.bandcamp.com/

      

       

πως λέμε: "θα γίνει Τέξας εδώ μέσα"...

Πιο «αμερικάν(ι)α» και ανπλάγκντ δε γίνεται...

Ίσα που έριξα με το Κόλτ μου σε 3-4 άδεια κουτιά κονσέρβας φασολιών από τα 20 μέτρα, έφτυσα το ταμπάκο που μασούσα απ’ το μεσημέρι, τράβηξα μια γερή ρουφηξιά απ’ τη μπουκάλα με το ουίσκι που αγόρασα προχθές, όπως πάντα από την καλύβα του γέρου κάτω στον βάλτο κι έκατσα να γράψω αυτές τις γραμμές. 

Πάω τώρα να ρίξω μια ματιά στα άλογα που είναι ανήσυχα κι έπειτα να ετοιμάσω το βραδινό μου... μπέικον και φασόλια ξανά... το μόνο φαγητό που μπορεί να κρατήσει έναν άνδρα που την επόμενη μέρα από τα χαράματα έχει να ψάξει στο ποτάμι για χρυσό...

new year's wails

Αγαπητά μου ρεμάλια και ήρωες αναγνώστες ή ρεμάλια ήρωες που θα έλεγε και ο Τσιφόρος, που χαθήκατε? Καμία ντροπή, καμιά ευχή, κανέναν χαιρετισμό στους συντάκτες αυτού του βλογκ? Ας είναι... Εμείς ως υπεράνω πάντων ο αγών, σας ευχόμαστε ολόψυχα καλή χρονιά, και άμα την δείτε μη ξεχάσετε να μας γράψετε.

Λέγαμε να μην ετοιμάσουμε λίστα για την χρονιά που μας έφυγε για λόγους που δεν είναι του παρόντος, αλλά βλέποντας τις ειδεχθείς επιλογές και τις εγκληματικές απουσίες στις περισσότερες από αυτές που έπεσε το μάτι μας, ελπίζουμε εντός των ημερών να σας έχουμε έτοιμο ένα μιξτειπ με τραγούδια από άλμπουμ που φέρουν στην ούγια γραμμένο το 2016 και που φυσικά όπως πολύ καλά γνωρίζετε, Μόνο εμείς ξέρουμε να φτιάχνουμε.

Ως τότε έχετε τις ευχές μας είπαμε, αλλά πάρτε και ένα ορεκτικό από μια νέα αυστραλέζικη φωνή, που φαίνεται να κατέχει τα blues, έχει το ταιριαστό όνομα  Dan Howls και μόλις πριν από λίγους μήνες κυκλοφόρησε το πρώτο του EP με τον ακόμη πιο ταιριαστό τίτλο Howler!

Prince Of Wails το άσμα, και παραβαίνοντας τον κανόνα του να μη γίνονται αφιερώσεις από εδώ μέσα, θα ήθελα να το αφιερώσω στον φίλο μου τον Γιάννη που... θρηνεί αυτόν τον καιρό.

Για περισσότερο θρήνο εδώ: https://danhowls.bandcamp.com/

 

Sonic's day

14/9/1949 - 4/11/1994

http://orphan-drugs.blogspot.gr/2014/01/orphan-drugs20-sonics-rendezvous-band.html

Axe And The Oak - Electrocution

Για τους λεγάμενους είχα γράψει κάτι λίγα πριν λίγα χρόνια, οπότε ας μην επαναληφθώ όπως συνηθίζω...

Έφτασε ο καιρός και έβγαλαν τον πρώτο τους δίσκο, ο οποίος δεν είναι τόσο καλός όσο θα ήλπιζε κανείς, αλλά κι ούτε τόσο κακός ώστε να τον προσπεράσεις αβλεπί...

Ακούστε το New από το βιντεάκι, έπειτα προωθηθείτε στο bandcamp τους και βγάλτε συμπέρασμα μόνοι σας.

more orphan axes and oaks
bandcamp

RT N' The 44s

Καμιά φορά ξέρετε σκέφτομαι...

Τι ωραία θα ήταν να είχα μια φωνή, έτσι λιγάκι σαν του Johnny Cash, και 2-3 φίλους που να το λέει η καρδιά τους, να βγαίναμε μια γύρα και να μαζεύαμε από τα σκουπίδια κομμάτια κι αντικείμενα που θα τα κάναμε μουσικά όργανα.

Κι ύστερα να τα φορτώναμε, μαζί κι εμείς, μαζί κι ένα βαρέλι απόσταγμα απ’ το κρυφό, επάνω στο παλιό  το αγροτικό, και να πηγαίναμε μέσα από σκονισμένους δρόμους και χορταριασμένα μονοπάτια...

Every morning I drive this same old car and every night I play in a different bar…

Κι αν το LA μας πέφτει όντως λίγο μακριά, σίγουρα θα τα καταφέρναμε ως την Τιμισοάρα... να τριγυρνάμε μέρα νύχτα σαν την άδικη κατάρα... ώσπου να βαρεθούμε κι εκεί, και να κινήσουμε ξανά, τραγουδώντας πάντα πάνω στην ίδια τη γραμμή, που στο τέλος της μέρας οδηγεί, ευθεία στου τάφου την αμετάκλητη σιωπή.

Κόβοντας την πλάκα τώρα, ο RT και η παρέα του είναι από τους πιο καινούργιους στην μακριά λεπτή γραμμή της folk και country μουσικής που οι ρίζες τους χάνονται στους άγνωστους μουσικούς της υπαίθρου, του δρόμου και του χρόνου, και ακολούθησαν τραγουδοποιοί όπως ο Woody Guthrie o Townes Van Zandt, o Steve Young…

Τα τραγούδια τους, που οι ίδιοι, νομίζω εύστοχα, τα χαρακτηρίζουν Folk Noir και Country Blues, μου κρατούν συντροφιά εδώ κανέναν χρόνο τώρα, και όλο έλεγα να τους γράψω ένα ωραίο κείμενο έτσι τιμητικά και όλο το ανέβαλα, οπότε σήμερα που βρήκα χρόνο και διάθεση να ακούσω μουσική και ακούω εδώ και ώρες μια μικρή συλλογή που έχω φτιάξει με κομμάτια από όλους τους δίσκους τους, συν κάποια από τα προσωπικά του RT Valine, έφτασε η ώρα κι ας είναι το κείμενό μου για τα...χαντάκια του δρόμου.

bandcamp

         

  

Béatrice Demi MOndaine

Αδέρφια! Το ξέρω έχω χαθεί από προσώπου γης, κι είναι –παράξενο πόσο- πολλά τα τραγούδια και οι δίσκοι που δεν μοιράζομαι μαζί σας όλον αυτόν τον καιρό που ο ιστότοπος αυτός φυτοζωεί, για σοβαρότερους λόγους εκτός της βαρεμάρας, που δεν είναι όμως του παρόντος...

Για την Beatrice όμως, είμαι κάτι παραπάνω από πρόθυμος όχι μόνο να καθίσω να γράψω αυτές τις γραμμές ξεπερνώντας σαν αίλουρος όλα τα εμπόδια, αλλά θα ήμουν πρόθυμος λέω να υποστώ ότι κακουχία μπορεί να προέρθει από ένα χέρι που κρατά ένα ηλεκτρικό τρυπάνι, έναν τροχό, μια αλυσίδα, ένα μαστίγιο, οτιδήποτε από αυτού του είδους τα ευγενικά αντικείμενα τέλος πάντων.

Και δε λέω, την μπάντα που φέρει το (ψευδ) όνομά της, Demi Mondaine, και τρέχει εδώ και μια δεκαετία μαζί με τον κιθαρίστα Mystic Gordon, μας τη συστήνει ακόμη και ο Iggy Pop, και είναι χάρμα οφθαλμών και ώτων, αλλά είναι η συνεργασία της με τον γνωστό ελπίζω στους αναγνώστες του orphan drugs κύριο κύριο Dimi Dero, στο Orange Beach του 2013 και βέβαια το περσινό The Color Book που μας κάνει –ναι ναι και σας που διαβάζετε, είμαι σίγουρος- να συνωστιζόμαστε μπροστά στην σκηνή για να δεχτούμε πρώτοι την γλυκιά διάτρηση του τρυπανιού της Beatrice... Δείτε το δεύτερο βίντεο παρακάτω και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Εντάξει, χωρίς πλάκα τώρα, η ζημιά έχει γίνει –και θα γίνει και σε σας, είμαι επίσης απόλυτα σίγουρος- από το πρώτο στη σειρά βίντεο, απλά μετά και το δεύτερο (δύο ΦΟΒΕΡΑ τραγούδια όπου και η Beatrice και ο Dero δίνουν ρέστα) δεν υπάρχει επιστροφή... αν υπήρχε δηλαδή έπειτα από την οπτικοακουστική πανδαισία του Paris sous la Neige…

Με τιμή και ειλικρινά δικός σας αναγνώστες μου, ειλικρινά δικός σου Beatrice, σας χαιρετώ και χάνομαι στα στενά τραγουδώντας γαλλικά… Α Παγιιιιιιι καντ αν αμουγ φλεργιιιιιιι...

satisfaction guaranteed

Infinity Broke

Όλα 90’s θυμίζουν εδώ μέσα, από Afghan Whigs μέχρι Neil Young (εκείνης της εποχής), μα πάνω από όλους, τους ξακουστούς στα μέρη τους - εκεί στης Αυστραλίας την ολόμαυρη ράχη- Bluebottle Kiss.

Και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν δύο από τα μέλη τους, ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης και συνθέτης τους Jamie Hutchings, αλλά και ο Jared Harrison οδηγούν την -ξέφρενη- κούρσα και στους Infinity Broke.

Στη σελίδα τους λένε κάτι και για Kraut και τέτοια αλλά εσείς μη ψαρώνετε, κρατήστε μόνο το αγνό (άλλης εποχής) indie πάθος που βγάζουν τα φωνητικά οι κιθάρες και τα μπασοτύμπανα σε κομμάτια όπως το Famine Of Words και Only The Desert Grows (το τελευταίο συνουσιάζεται και βιαιοπραγεί ταυτοχρόνως όπως έλεγε και η δασκάλα μου στο πιάνο όταν ήμουν μικρός...ιντιντ σας λέω).

bandcamp

Witch Hats - Deliverance

In-Fidelity

2016

Επιστροφή, έπειτα από αρκετά χρόνια, για μια από τις αγαπημένες και σπουδαιότερες  αυστραλέζικες –και όχι μόνο- μπάντες της τελευταίας δεκαετίας.

Ο τρίτος τους αυτός δίσκος (δεν είναι τόσο τεμπέληδες, έχουν στο ενεργητικό τους και δύο φοβερά EP) μπορεί να ακούγεται υπερβολικά ήπιος και προβλέψιμος για τα κυβικά τους, και να υστερεί σαφώς στη σύγκριση με τους προηγούμενους (ειδικά με το άλμπουμ της χρονιάς του 2011, για να μην πούμε ολόκληρης της δεκαετίας, όπως ήταν το Pleasure Syndrome) δεν παύει πάντως να είναι ένας καλός δίσκος, ειδικά για την φτωχή δισκογραφικά, συγκομιδή της χρονιάς που διανύουμε (σαν παρηγοριά στον άρρωστο μου μοιάζει αυτό, α ρε Witch Hats τι μου κάνετε, και δεν μου κάνει καρδιά να σας τα πω χύμα, γιατί σας αγαπάω) που μπορεί να αποτελέσει μια πρώτης τάξεως εξέδρα κατάδυσης, για την απαραίτητη και επιβεβλημένη βουτιά προς τα έγκατα της δισκογραφίας τους.

bandcamp

Πρώτη δημοσίευση στη συλλογική στήλη του mic.gr: "Κάτι καλό να ακούσω".

All My Sunken Ships (reprise)

Μιας που οι Last Drive στη συναυλία τους στιςΑναιρέσεις  μας θύμισαν τόσο ωραία τον Nikki Sudden, ψάχνοντας τον –ογκώδη- φάκελο με το αρχεία του Nikki (και τα σχετικά) θυμήθηκα πάλι εκείνο το φοβερό σιγνγκλάκι των Ghost Train όπου ο Dimi Dero παρέα με τον Freddy Lynxx και τον ίδιο τον Nikki Sudden δίνουν μια έξοχη εκτέλεση του All My Sunken Ships. 

Και επειδή την εποχή που είχα κάνει τη σχετική ανάρτηση ανέβαζα τα βίντεο κατευθείαν στη σελίδα του blog και όχι μέσω youtube, να μια καλή ευκαιρία να ανέβει αυτό το τραγούδι εκεί, και να σας παραπέμψω για τα υπόλοιπα στην παλιότερη ανάρτηση κάνοντας και οικονομία δυνάμεων στο γράψιμο, δόξα τω κονσέρβα υλικό!

http://orphan-drugs.blogspot.gr/2011/07/ghost-train-all-my-sunken-ships.html

The Decline!

Αν και τα τραγούδια τους ήταν τόσο ωραία όσο τα εξώφυλλα και τα μπλουζάκια τους, ε τότε σίγουρα θα τους κατέτασσα ανάμεσα στις αγαπημένες μου νέες μπάντες. 

Πάντως δε μπορώ να πω, το «παράνομο» rock and country roll τους είναι συμπαθητικό, μαζί και ο τραγουδιστής έτσι που ακούγεται σαν να είναι ο Mike Ness μεθυσμένος από κόκκινο κρασί αντί για γουίσκι, και γεννημένος στη Γαλλία.

Όσο για το μπλουζάκι, αν και έχω πάψει να φοράω τισέρτια συγκροτημάτων, το συγκεκριμένο θα το τιμούσα άνετα… κι ας προτιμούσα το σκίτσο της γάτας διαφορετικό… αυτό είναι λεπτομέρεια μπρος στην αδιαφιλονίκητη αλήθεια και σοφία του motto. 

bandcamp 

THE BEVELs

Ένας από τους λόγους, ο βασικότερος μάλλον, που συνέχεια αναβάλω να κλείσω τούτο το blog, είναι το ότι θα πάψω να μοιράζομαι με λίγο περισσότερους ανθρώπους απ’ ότι ο στενός φιλικός κύκλος που δεν χάνω ευκαιρία να του τα πρήξω με τις καινούργιες μου μουσικές αγάπες, θα πάψω να μοιράζομαι έλεγα,  τον ενθουσιασμό που με κυριεύει –όλο και λιγότερες φορές όσο περνάει ο καιρός- στο πρώτο άκουσμα συγκροτημάτων όπως οι The Bevels.

Ένα Garage Punk συγκρότημα με όλη τη σημασία αυτών των δύο λέξεων –γιατί κι αυτές, οι λέξεις, έχουν χάσει πια το νόημά τους έτσι επιπόλαια που τις ξερνάμε απ’ το στόμα μας κάθε τρεις και λίγο- που ιδρώνει τις Dead Moon φανέλες του γρατζουνώντας και ουρλιάζοντας πάνω στους πανάρχαιους γρασοποτισμένους ύμνους της μεγάλης υγρής κρύπτης.

Και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, όταν στη σύνθεσή, του έχοντας μάλιστα αναλάβει και τα φωνητικά εκτός από το μπάσο βρίσκουμε τον Σάκη Γιάντση, μπασίστα του καλύτερα κρυμμένου γκαραζοθυσαυρού της χώρας, τους θρυλικούς –τουλάχιστον στο δικό μου, και μερικών άλλων που ξέρω, μυαλό-  και αδικοχαμένους Unknown Passage.

Τύμπανα του σπηλαιανθρώπου, μονομανές παίξιμο στις κιθάρες και το μπάσο, εκτροχιασμένα πωρωμένα και ναΐφ φωνητικά, απολαυστικά, βάλσαμο για τη βασανισμένη γκαραζοψυχή μας ουρλιαχτά, ο παράδεισος επί της γης για τους φονταμενταλιστές πιστούς της Εκκλησίας του Γκαράζ.

Garage, Garage, Garage, το γράφω ξανά και ξανά να το ευχαριστηθώ αφού τελευταία η επαφή μου με τα νέα ανάλογα σχήματα, με είχε κάνει να χασμουριέμαι στο άκουσμα αυτής της λέξης.

Πωρώθηκα τώρα...κάτι τέτοιες μπάντες με κάνουν ακόμη να υπερασπίζομαι με νύχια και με δόντια μπρος στον ιεροεξεταστή εαυτό μου, το ότι πέρασα πολλά από τα χρόνια μου ακούγοντας πέρα από τα πουλιά, τις κόρνες των αυτοκινήτων και τις φωνές των ανθρώπων, αποκλειστικά αυτό το ταλαιπωρημένο μουσικό είδος που ονομάζεται Garage Punk.

Ας αφήσω όμως πίσω για την ώρα τη γεροντική μίρλα…

Από τα μοναδικά άγρια και όμορφα βάθη της δυτικομακεδονικής γης, το Αμύνταιο και τις πόλεις και τα χωριά της ευρύτερης περιοχής, εκεί που κάποια βράδια οι ασθενείς της Garage Disease ιδρώνουν πάνω και κάτω από σκηνές μπαρ με ονόματα όπως “Στου Θωμά», «Ψύλλος», «Μανδρακούκος», οι Bevels…σύντομα με τον πρώτο τους δίσκο στα ράφια από το Magnetic Fidelity  Studio. 

Shane Warren Hicks - Acoustic Versions

Τσιγκούνικη η συνεισφορά μου αυτό τον μήνα θα έλεγε κανείς, μιας που η πρότασή μου σχετικά με το κάτι καλό που θ’ ακούσετε, έχει να κάνει με ένα ψηφιακό EP τεσσάρων τραγουδιών, και σαν να μην έφτανε αυτό, στα λιγοστά τραγούδια του θα ακούσει κανείς μόνο φωνή και ακουστική κιθάρα.

«Μόνο» έγραψα; Όταν έχουμε να κάνουμε με την ειλικρινή loner ερμηνεία και τη βραχνή φωνή των (Αυστραλών, τι άλλο;) Blackwater Fever* τα λιτά αυτά συστατικά αποδεικνύονται υπέραρκετά για λειψά δέκα λεπτά εγγυημένης και σκονισμένης απόλαυσης στα μονοπάτια που χάραξε ο Townes Van Zandt. 

 

* Όσοι αγνοείτε ακόμη τους Blackwater Fever, τόσο το χειρότερο για σας… θα πρότεινα να ξεκινήσετε την ακρόαση των δίσκων τους με τη σειρά που τους κυκλοφόρησαν από το 2006 κι έπειτα, και (αν σας λέει κάτι η λέξη Blues) θα αποζημειωθείτε πλουσιοπάροχα.

bandcamp

Πρώτη δημοσίευση στη συλλογική στήλη του mic.gr : "Κάτι καλό να ακούσω".

bible belt sinners

«Λίγο κονιάκ με τον καφέ σας;»
«Όχι, ευχαριστώ»
«Δεν σας πειράζει αν εμείς...»
«Καθόλου. Δεν μπορώ να κοιμηθώ με το κονιάκ, αυτό ειν΄ όλο και πρέπει να σηκωθώ στις

έξι».
«Για ποιο λόγο;»
«Για να προσευχηθώ. Το συνηθίζει κανείς».
«Φοβάμαι πως δεν μπόρεσα ποτέ να προσευχηθώ πολύ, από τότε που ήμουν μικρός.» είπε
ο Χένρυ. «Προσευχόμουνα για να προβιβαστώ στη Δεύτερη».
«Και προβιβαστήκατε;»
«Προβιβάστηκα και στη Τρίτη. Αυτό το είδος της προσευχής δεν λέει τίποτα, Πάτερ, έτσι δεν είναι;».
«Κάθε είδος είναι καλύτερο από το τίποτα. Είναι πάντως μια αναγνώριση της δύναμης του
Θεού και αποτελεί ένα είδος δοξολογίας, υποθέτω».
Δεν τον είχα ακούσει να λέει τόσα πολλά μαζεμένα από την ώρα που καθίσαμε στο
τραπέζι.
«Εγώ θα’ λεγα πως είναι περισσότερο σαν να χτυπάμε ξύλο ή ν’ αποφεύγουμε τους
αρμούς πατώντας στις πλάκες του πεζοδρομίου, - σ’ αυτήν την ηλικία τουλάχιστον». 
«Α, λίγες προλήψεις δε με βρίσκουν αντίθετο. Κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι ο
κόσμος μας δεν είναι το παν». Με στραβοκοίταξε και συνέχισε, «Θα μπορούσαν να είναι η
απαρχή της σοφίας». 

text: Graham Greene – The End Of The Affair, στα ελληνικά «Το τέλος μιας υπόθεσης», μετάφραση Μαρλένα Γεωργιάδη, Οι εκδόσεις των φίλων 1980. 

music: Bible Belt Sinners – Pistol Packing Preacher, Sunday Best CD, Self Release 2014.   

(Εδώ σε live εκτέλεση, για να απολαύσουμε πλήρως, ηχητικά και οπτικά όλο το μεγαλείο της Miss Molly Simms).

Dealer

Επειδή την ερχόμενη βδομάδα ενδέχεται να εντρυφήσουμε στο θρησκευτικό rock, ας βάλουμε σήμερα ν’ ακούσουμε λίγο πιο δυνατά απ’ ότι συνήθως, αυτούς του αλιτήριους από το Nelson της British Columbia να πούμε, που παίζουν απλά rock, το λες και punk rock, με το heavy rock μάλλον είσαι πιο κοντά στην αλήθεια, οι ίδιοι πάντως το συστήνουν σαν...ShitRock, εμένα τουλάχιστον μου θυμίζουν τον ήχο του Detroit και όλους τους αγαπημένους ακόλουθους, αλλά όπως και να το πεις η ουσία είναι ότι βαβουριάζουν ωραία...στη πρώτη τους κυκλοφορία που ήταν ένα επίσης EP με τρία κομμάτια παιγμένα ζωντανά, διασκευάζουν ζόρικα και το Prowler των...ξέρετε ποιών.

bandcamp

straight from the heat island

Εδώ και κανέναν μήνα η καλή μας Poison City Records έχει ανεβάσει στο soundcloud το Heat Island, το πρώτο δείγμα του ομότιτλου άλμπουμ των Κανμπεριανών Hoodlum Shouts που αναμένεται να βγει στις 20 Μαΐου, ενώ αυτές τις μέρες έσκασε μύτη σε άλλο site ακόμη ένα κομμάτι του δίσκου, το Twin Cities.

Εγώ, από την –πάντα λάθος- πλευρά μου, έλεγα να γράψω ότι έχω να πω όταν ακούσω ολόκληρο τον δίσκο, αλλά πρώτον είμαι ανυπόμονος και δεύτερον κάτι άλλα θέματα που έχω πρόχειρα στην κάβα θέλουν λίγη δουλειά ακόμη, και είμαι αυτές τις μέρες κουρασμένος και μαζί βαριέμαι οπότε...αφού σας έφερα τα καλά νέα, σας αφήνω προς το παρόν με τις νότες του Heat Island και τις λέξεις που είχα γράψει πριν τέσσερα χρόνια –πότε πέρασαν αλήθεια- για την πρόσφατη τότε κυκλοφορία τους, το επικό Young Man Old Man...στον σύνδεσμο ακριβώς από κάτω.

old orphan hoodlum shouts