Béatrice Demi MOndaine

Αδέρφια! Το ξέρω έχω χαθεί από προσώπου γης, κι είναι –παράξενο πόσο- πολλά τα τραγούδια και οι δίσκοι που δεν μοιράζομαι μαζί σας όλον αυτόν τον καιρό που ο ιστότοπος αυτός φυτοζωεί, για σοβαρότερους λόγους εκτός της βαρεμάρας, που δεν είναι όμως του παρόντος...

Για την Beatrice όμως, είμαι κάτι παραπάνω από πρόθυμος όχι μόνο να καθίσω να γράψω αυτές τις γραμμές ξεπερνώντας σαν αίλουρος όλα τα εμπόδια, αλλά θα ήμουν πρόθυμος λέω να υποστώ ότι κακουχία μπορεί να προέρθει από ένα χέρι που κρατά ένα ηλεκτρικό τρυπάνι, έναν τροχό, μια αλυσίδα, ένα μαστίγιο, οτιδήποτε από αυτού του είδους τα ευγενικά αντικείμενα τέλος πάντων.

Και δε λέω, την μπάντα που φέρει το (ψευδ) όνομά της, Demi Mondaine, και τρέχει εδώ και μια δεκαετία μαζί με τον κιθαρίστα Mystic Gordon, μας τη συστήνει ακόμη και ο Iggy Pop, και είναι χάρμα οφθαλμών και ώτων, αλλά είναι η συνεργασία της με τον γνωστό ελπίζω στους αναγνώστες του orphan drugs κύριο κύριο Dimi Dero, στο Orange Beach του 2013 και βέβαια το περσινό The Color Book που μας κάνει –ναι ναι και σας που διαβάζετε, είμαι σίγουρος- να συνωστιζόμαστε μπροστά στην σκηνή για να δεχτούμε πρώτοι την γλυκιά διάτρηση του τρυπανιού της Beatrice... Δείτε το δεύτερο βίντεο παρακάτω και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Εντάξει, χωρίς πλάκα τώρα, η ζημιά έχει γίνει –και θα γίνει και σε σας, είμαι επίσης απόλυτα σίγουρος- από το πρώτο στη σειρά βίντεο, απλά μετά και το δεύτερο (δύο ΦΟΒΕΡΑ τραγούδια όπου και η Beatrice και ο Dero δίνουν ρέστα) δεν υπάρχει επιστροφή... αν υπήρχε δηλαδή έπειτα από την οπτικοακουστική πανδαισία του Paris sous la Neige…

Με τιμή και ειλικρινά δικός σας αναγνώστες μου, ειλικρινά δικός σου Beatrice, σας χαιρετώ και χάνομαι στα στενά τραγουδώντας γαλλικά… Α Παγιιιιιιι καντ αν αμουγ φλεργιιιιιιι...

satisfaction guaranteed

All My Sunken Ships (reprise)

Μιας που οι Last Drive στη συναυλία τους στιςΑναιρέσεις  μας θύμισαν τόσο ωραία τον Nikki Sudden, ψάχνοντας τον –ογκώδη- φάκελο με το αρχεία του Nikki (και τα σχετικά) θυμήθηκα πάλι εκείνο το φοβερό σιγνγκλάκι των Ghost Train όπου ο Dimi Dero παρέα με τον Freddy Lynxx και τον ίδιο τον Nikki Sudden δίνουν μια έξοχη εκτέλεση του All My Sunken Ships. 

Και επειδή την εποχή που είχα κάνει τη σχετική ανάρτηση ανέβαζα τα βίντεο κατευθείαν στη σελίδα του blog και όχι μέσω youtube, να μια καλή ευκαιρία να ανέβει αυτό το τραγούδι εκεί, και να σας παραπέμψω για τα υπόλοιπα στην παλιότερη ανάρτηση κάνοντας και οικονομία δυνάμεων στο γράψιμο, δόξα τω κονσέρβα υλικό!

http://orphan-drugs.blogspot.gr/2011/07/ghost-train-all-my-sunken-ships.html

Tex Napalm & Dimi Dero - Sticky Singers

Beast Records

2009

Η αλλιώς Prayers on …Desire  όπως θα μπορούσαν να βαφτίσουν το πρώτο τέκνο αυτής της άνομης σύμπραξης, του Γαλλογερμανικού (για να διορθώσω μια παλιότερη αναφορά) συνδικάτου του εγκλήματος,  των κυρίων Tex Napalm και Dimi Dero δηλαδή.

Γιατί αν το Sticky Singers παραπέμπει ευθεία στην αξεπέραστη γοητεία και αλητεία εκείνου του δίσκου των Stones, και μαζί με την διασκευή στο Honky Tonk Women φανερώνουν πριν καν ακούσεις τον δίσκο το μισό πρόσωπό του, η εναλλακτική πρόταση για τα βαφτίσια, σαν μια παρόμοια αναφορά στους Birthday Party θα έριχνε φως και στο υπόλοιπο σκοτεινό μισό που υπερισχύει φυσικά .

Του ανθρώπου πρώτα η ψυχή του βγαίνει και μετά το χούϊ λέγανε οι παλιοί, και ο Tex Napalm είτε με τους Motorcyclo Sadisto, είτε με τους Iron Cobra Orchestra, είτε με όποιους άλλους επικινδύνους τύπους κάνει παρέα και παίζει, όπως εδώ με τον Dimi Dero που χτυπάει τα ντραμς, αφήνει το θηρίο ελεύθερο μέσα στο στούντιο να ματώσει τις χορδές και να ξεσκίσει τα τύμπανα, υπακούοντας πάντα στις προσταγές της βραχνής φωνής του αφέντη του.Φαζαρισμένες κιθάρες αλλά και φωνητικά σε σημείο να αναρωτιέσαι ποιο από τα δύο θα σου κάψει πρώτο τελικά τα ηχεία, βαθιά τύμπανα, garage blues and roll βρωμιά, και μια ομιχλώδη υγρή αίσθηση που σε βυθίζει στην ατμόσφαιρα ενός σκοτεινού αστικού bayou.

Τα δύο πρώτα του δίσκου Much much more και Civilized man σε αρπάζουν κατευθείαν και σε ταρακουνάνε δυνατά, ξεβουλώνοντας τα αυτιά σου από κάθε indie μαλακία που άκουσες τον τελευταίο καιρό, τα Walk on fire και Sympathy for the Wanker κοφτερά σαν σαγόνια αλιγάτορα του bayou που λέγαμε πριν, και το Gone to long το καλύτερο κομμάτι του Sticky Singers, από αυτά που τα κουβαλάς μαζί σου στις επόμενες σελίδες, και για πάντα.Heavy Blues ίδιας κλάσης με το Man that never was των παρομοίου…υγρού κλήματος, Murdering Tripping Blues που άκουσα καθυστερημένα αυτές τις μέρες. Και τα δύο στην σειρά παίζουν επαναληπτικά εδώ και μέρες. 
Η συνέχεια…στα αυλάκια του δίσκου μιας και μιλάμε για LP. 

Tex Napalm & Dimi Dero, the sticky singers, lovers of the bayou

tender prayers on fire.

Dimi Dero Inc - Cremation Day in the Court of Miracles

Beast Records

2010

Απ’ όλους τους δίσκους που κατά καιρούς ανακατεύεται αυτός ο Γάλλος, αυτοί που έχω ακούσει λιγότερο νομίζω είναι οι προσωπικοί του. Για το σινγκλάκι των Ghost Train με τον Sudden τα λέγαμε μια άλλη φορά από εδώ, η διασκευή του στο Sleep Alone του Howard για το tribute της Stagger records η καλύτερη του δίσκου, το Sticky Singers με τον Tex Napalm στις κορυφές Μυλοποτάμου του 2009, το ίδιο και ο δίσκος των Youpi Youpi Yeah πέρυσι. 
Εδώ που τα λέμε και το Cremation Day in the Court of Miracles εκεί δίπλα το είχα, αλλά όπως συμβαίνει και με όλα τα αλμπουμ των Dimi Dero Inc όταν έρθει η ώρα να διαλέξω κομμάτια για κάποια συλλογή κοντοστέκομαι συνοφρυωμένος. 
Όχι πως δεν υπάρχουν πολύ ωραία δείγματα σκοτεινού κιθαριστικού rock and roll από αυτό που αρέσκονται να διδάσκουν μετά την 24^η ώρα στις μικρές σκηνές του Σύδνεϊ και της Μελβούρνης οι μέντορές τους, (ο γραφικός κι έτσι) και όπου συχνά πυκνά μεταβαίνουν και αυτοί για μια γρήγορη μα ουσιαστική επανάληψη. 
Τα Euterpe, The Dentist, Behind The Stars, Sinner Saint και The Painter μαρτυρούν το αληθές. 
Όταν φτάνει η ώρα όμως να την βγούνε στα ίσα, όχι σε κάποιον καγκουρογκουρού – μη ζητάμε πολλά τέτοιους καιρούς- μα σε έναν ομογάλακτο συμμαθητή τους όπως ο Tex Napalm, τα πράγματα αρχίζουν να ξεθωριάζουν λίγο. 
Ναι οι κιθάρες βουίζουν σαν μελίσσι στα αυτιά, και η φωνή που δεν μπορεί να κρύψει την γαλλική καταγωγή όταν τραγουδάει αγγλικά ακούγεται φίνα.
Ο Rob Younger τους έχει κάνει μια στιβαρή και με όγκο παραγωγή όπως τους αρμόζει, και ο Gareth Liddiard λέει ότι είναι η αγαπημένη του ευρωπαϊκή μπάντα μετά τους Neubauten. 
Τέλος αυτοί οι τύποι θα μπορούσαν να είναι οι σκιές που είχε δει ο Dee Dee Ramone να γλιστρούν μέσα στο σκοτάδι των στενών της μητρόπολης, όταν σκέφτηκε και έγραψε τον στίχο Cool Cats Strolling After Dark για το All Is Quiet On The Eastern Front. 

Όλα αυτά μαζί όμως, δεν τους απαλλάσσουν – ίσα, ίσα μάλλον τους υποχρεώνουν- από το να γράφουν καλύτερες συνθέσεις. 
Αυστηρό το τελευταίο ε? Χωρίς παρεξήγηση Ντιμίτρι, ξέρεις πόσο σε εκτιμώ, ίσως να φταίει ότι κάθισα και έγραψα για τον δίσκο σου έναν χρόνο σχεδόν μετά την κυκλοφορία του.
Αλλά αν και συ ρε μαν την επόμενη φορά μας δώσεις 5-6 τραγούδια επιπέδου Behind the Stars και You Abandoned Yourself (αυτήν την κομματάρα ντε, που είχες στον προηγούμενο δίσκο) δεν θα μπορώ να  κάνω αλλιώς από το να κάθομαι το ίδιο βράδυ που θα τα’ ακούσω, να πίνω, να παραληρώ, και να γράφω. 
Ως τότε και αφού εμπέδωσα το Cremation Day, λέω να βάλω να ξανακούσω τον δικό σου ηλεκτρικό στροβιλισμό πάνω στο ρέκβιεμ των αστεριών που ραντίζουν όλους τους ουρανούς που θα έλεγε και ο καταραμένος ποιητής…το Sleep Alone.

myspace 

I don't need religion...i 've got this

Autoluminescent - Rowland S. Howard (2011) - Official Trailer

Australian Theatrical Release: Oct 27, 2011

Εμείς εδώ ψάχνουμε ε…κι άμα βρούμε το λέμε και στον συνάνθρωπό μας.

Ghost Pictures 

Ghost Train - All My Sunken Ships

Κυρίες δεσποινίδες και κύριοι! Μπορεί κάποτε να έχασα για λίγες ώρες δυστυχώς, την ονειρεμένη δουλειά του παρουσιαστή σε τσίρκο, και ακόμη να με πληγώνει αυτή η θύμηση, αλλά ποτέ δεν έπαψα να αποτελώ κομμάτι θέλω να πιστεύω, έστω και απειροελάχιστο, ένα μικρό σκατό που ταξιδεύει στον σωλήνα, του πιο αλλόκοτου τσίρκου της ιστορίας, του Rock and Roll. 
Με τα μηχανήματα και τα καλώδια του διαβόλου πια στην υπηρεσία μας – και στην υπηρεσία τους- μπορώ κι εγώ με περισσή χαρά  και υπερηφάνεια να σας παρουσιάσω τους αποψινούς μας καλεσμένους, που σε λίγο θα πάρουν την θέση τους στην σκηνή για να κάνουν το φανταστικό νούμερό τους.

Πρώτος, πρώτος ας ανέβει παρακαλώ ο ένας εκ τον δύο special guest για σήμερα, ο παριζιάνος αλητόγατος Freddy Lynxx, μια από τις πλέον άξιες ρέπλικες του Keith Richards που περπάτησαν ποτέ σ’ αυτή την γη, ηγέτης κάποτε των βαπτισμένων από τον Johnny Thunders Jet Boys, και περιστασιακός θαμώνας σκηνών και στούντιο όπου σύχναζαν τύποι σαν τον προαναφερθέντα νονό, τον Jeff Dahl, τους Vibrators και λοιπά και λοιπά. Απόψε, και μόνο για σας, θα βρεθεί πίσω από το μπάσο. 
Δεύτερος και τρίτος ας ακολουθήσουν παρακαλώ οι κύριοι, κύριοι P.Sandman στα τύμπανα, και Patrick Abdesselam στις κιθάρες, αγνώστων λοιπών στοιχείων αμφότεροι οπότε όσο κι αν το θέλω δεν θα μακρηγορήσω για δαύτους. 
Στην φωνή και στην ακουστική κιθάρα να περάσει ο Dimitri Derot που με την μετέπειτα υπογραφή σαν Dimi Dero σας τον έχω ήδη συστήσει παλιότερα, στην πρώτη ίσως ηχογράφησή του. Αν και γάλλος θα μας τραγουδήσει αυτό το υπέροχο άσμα στα αγγλικά, αλλά οι γαλλόφιλοι ας μην δυσανασχετούν! 
Τελευταίος και καλύτερος έρχεται ο άνθρωπος που εγώ ο ταπεινός θα πρέπει να είμαι από τους ελάχιστους ανθρώπους που δεν έτυχε να τζαμάρει μαζί του, ο πολυμήχανος και συγχωρεμένος πια Last Bandit, ο Nikki Sudden, που εκτός από την παραγωγή αυτού εδώ του επτάϊντσου με τα δύο τραγούδια, αναλαμβάνει να μας πει λίγα γαλλικά σχετικά με το…Where the Rivers End στο τέλος του All my Sunken Ships. (Την ίδια χρονιά, το 1996 μια λίγο διαφορετική –και όχι τόσο πετυχημένη- εκδοχή του τραγουδιού που συνυπογράφει με τους Ghost Train, είχε φροντίσει να συμπεριλάβει και στον δίσκο του Seven Lives Later, όπου σε κάποια κομμάτια βρίσκουμε και τον Freddy Lynxx στην κιθάρα)

Από το All My Sunken Ships λοιπόν, το 45αρι στην Sucksex records, η πρώτη πλευρά, το ομώνυμο κομμάτι, απολαύστε ανεύθυνα, καληνύχτα.

Youpi Youpi Yeah... - ST

Stagger records

2010

Το καταλαβαίνω, δεν έχουν το καταλληλότερο όνομα για να γίνουν η επόμενη αγαπημένη μπάντα, και ο ομώνυμος τίτλος του δίσκου θα μπορούσε να τους στερήσει οποιαδήποτε προοπτική να παλέψουν έστω τον αγώνα. 
Το ότι είναι Γάλλοι επίσης, και γράφουν στη μητρική τους γλώσσα, τους καταδικάζει σχεδόν από τα αποδυτήρια.

Το όνομα της εταιρίας όμως από την οποία κυκλοφορεί ο δίσκος, της Stagger records δηλαδή, με τον μικροσκοπικό αλλά πολύ καλό κατάλογο της, και τον Mark Steiner να τον υπογράφει, εξασφαλίζει για αρχή ένα πρώτο άκουσμα. Και μια προσεκτικότερη ματιά στην σύνθεσή τους την ώρα που ξεκινάει η μουσική προσθέτει στην περιέργεια την ανυπομονησία.

Δίπλα στα άγνωστα –σε μένα- ονόματα της Delphine 13 και του Do Caillierez,  βρίσκονται ο Joe Hell των Oberkampf στην φωνή, ο Jean Zundel κάποτε στο μπάσο των Dazibao πλέον στην κιθάρα των Youpi Youpi Yeah, και o Dimi Dero που το πρόσφατο Sticky Singers με τον Tex Napalm παρουσιάστηκε πριν λίγους μήνες από εδώ (και αυτές τις μέρες κυκλοφορεί τον τρίτο προσωπικό του δίσκο σε παραγωγή του Rob Younger). Μαζί τους σε ένα από καλύτερα κομμάτια του δίσκου, το Cette existence n’ existe pas, και ο Warren Ellis με το βιολί του.

Ωραία παρέα είναι τα παιδιά έτσι όπως μαζευτήκαν, και δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση αν το στούντιο που ηχογράφησαν τα 10 τραγούδια του δίσκου ήταν ένα υπόγειο κάπου στη St.Denis, που γέμιζε μετά τα μεσάνυχτα από τις πόρνες και τους μικροεγκληματίες της γειτονιάς. Γιατί αυτά τα σκοτεινά επικίνδυνα Παριζιάνικα blues, μόνο σε τέτοια μέρη και παρέα με τέτοιους ανθρώπους θα μπορούσαν να γραφτούν. Σαν ένα γαλλικό film noir, μια περιπλάνηση στην νυχτερινή μεγαλούπολη και τους κακόφημους δρόμους της.

Η πόλη μοιάζει να στοιχειώνει τον δίσκο όπως έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν από το Idiot μέχρι το From her to eternity. Η ακόμη και πρόσφατα στο ομώνυμο των Νέοϋορκέζων Woman. Τα παραπάνω ονόματα θα μπορούσαν να μας δώσουν και το στίγμα της μουσικής τους, αν δεν το έκανε καλύτερα νομίζω η εικόνα του Jacques Brel με το τσιγάρο στο χέρι και μια αυστραλέζικη rock μπάντα πίσω του.

Το ομώνυμο εισαγωγικό κομμάτι θα μπορούσε να παιχτεί με επιτυχία στο ραδιόφωνο, το Aller plus loin θα γίνονταν ένα από τα αγαπημένα τραγούδια της παρέας του La Heine αν αυτοί γούσταραν rock ‘n’ roll, και για το Cette existence n’ existe pas θα ‘δινε  πολλά ο Ellis να το έχει μεταφρασμένο στο Grinderman 2.

Όσο για το Je reste coi και την υποβόσκουσα απειλή του, γνωρίζοντας ότι αποτελεί το κορυφαίο τραγούδι εδώ μέσα, σου χαμογελάει σαρδόνια και αυτάρεσκα όπως καμιά φορά έκανε ο Jacques Mesrine.

myspace

Πρώτη δημοσίευση: εδώ