All My Sunken Ships (reprise)

Μιας που οι Last Drive στη συναυλία τους στιςΑναιρέσεις  μας θύμισαν τόσο ωραία τον Nikki Sudden, ψάχνοντας τον –ογκώδη- φάκελο με το αρχεία του Nikki (και τα σχετικά) θυμήθηκα πάλι εκείνο το φοβερό σιγνγκλάκι των Ghost Train όπου ο Dimi Dero παρέα με τον Freddy Lynxx και τον ίδιο τον Nikki Sudden δίνουν μια έξοχη εκτέλεση του All My Sunken Ships. 

Και επειδή την εποχή που είχα κάνει τη σχετική ανάρτηση ανέβαζα τα βίντεο κατευθείαν στη σελίδα του blog και όχι μέσω youtube, να μια καλή ευκαιρία να ανέβει αυτό το τραγούδι εκεί, και να σας παραπέμψω για τα υπόλοιπα στην παλιότερη ανάρτηση κάνοντας και οικονομία δυνάμεων στο γράψιμο, δόξα τω κονσέρβα υλικό!

http://orphan-drugs.blogspot.gr/2011/07/ghost-train-all-my-sunken-ships.html

Nikki Sudden - Play With Fire

Easy Action Records

2011

Στον λαβύρινθο της δισκογραφίας του Sudden, δεν υπάρχουν κακοί δίσκοι. Όλοι είναι καλοί, απλά μερικοί είναι καλύτεροι. Αυτό τουλάχιστον μπορούν να σας βεβαιώσουν οι φανατικοί (τόσο που μόνο στους «μεγάλους» αποβιώσαντες του rock περιμένει κανείς ότι υπάρχουν) ακροατές του.

Και δεν θα χρειαζόταν να σας δώσουν περισσότερες (και αντικειμενικές) εξηγήσεις για αυτό. Υπάρχουν μόνο όσοι αγαπούν τον Nikki και οι υπόλοιποι.

Εγώ το μόνο επιχείρημα που θα μπορούσε να προσθέσω είναι αυτό.

Ο Sudden από τους Swell Maps και τους Jacobites, μέχρι τα τραγούδια αυτού εδώ του μεταθανάτιου δίσκου, ήθελε μόνο να κάνει το κέφι του παίζοντας την μουσική που αγαπούσε. Το rock and roll. Τις λίγες στιγμές που βαριόταν η κουράζονταν, έτσι για αλλαγή, ξεκινούσε και έγραφε…πάλι για αυτό.

Κάθε μέρα, οδηγώ ένα παλιό αμάξι, και κάθε βράδυ παίζω σε ένα διαφορετικό μπαρ, και το πρωί όταν σηκώνομαι αναρωτιέμαι σε ποια πόλη ξύπνησα αυτή την φορά. Θα μπορούσε να το ‘χει τραγουδήσει αυτός.

Τους παλιούς και καινούργιους φίλους όμως που μοιράστηκε την σκηνή μαζί τους την περασμένη νύχτα δεν τους ξεχνούσε ποτέ. Και ήταν πάρα μα πάρα πολλοί. Αυτοί ήταν και είναι βασικά το κοινό του. Αυτοί και όσοι τους αρέσει ν’ ακούν κάτι τέτοια ξεπερασμένα  ρομαντικά παραμύθια με ήρωες σαν τον Sudden και τους φίλους του.

Μερικούς σαν τον Dave Kusworth, τον Captain Sensible, τον Phil Shoenfelt, τον Bruno Adams, τον Chris Hughes, τον Einar Stenseng,  τους βρίσκουμε σκορπισμένους και στις ηχογραφήσεις του Play With Fire. που είναι μια συλλογή από ακυκλοφόρητα demo της εποχής ανάμεσα στους δύο τελευταίους του δίσκους. Στις τελευταίες του μέρες δηλαδή.

But if I have to die here first I'm gonna make some noise λέει ο Iggy κάπου στο Kill City την μόνη διασκευή στο άλμπουμ, και αυτό κάνουν όλοι τους εδώ μέσα.

Στα τέλη του Μάρτη γύρω στις 26, εφτά χρόνια τώρα, το μικρό Bellman Bar, εκεί που κάθε βράδυ ένα ποτήρι κρασί περιμένει τον απόντα, γεμίζει από τέτοιες φιγούρες. Παίζουν, πίνουν και θυμούνται. Για όσους είμαστε μακριά υπάρχει το Play With Fire. Είναι εκεί στην γωνία και περιμένει όχι μόνο για τις τελευταίες μέρες του Μάρτη, αλλά κάθε βράδυ σαν το ποτήρι με το κρασί στο Bellman.

Ghost Train - All My Sunken Ships

Κυρίες δεσποινίδες και κύριοι! Μπορεί κάποτε να έχασα για λίγες ώρες δυστυχώς, την ονειρεμένη δουλειά του παρουσιαστή σε τσίρκο, και ακόμη να με πληγώνει αυτή η θύμηση, αλλά ποτέ δεν έπαψα να αποτελώ κομμάτι θέλω να πιστεύω, έστω και απειροελάχιστο, ένα μικρό σκατό που ταξιδεύει στον σωλήνα, του πιο αλλόκοτου τσίρκου της ιστορίας, του Rock and Roll. 
Με τα μηχανήματα και τα καλώδια του διαβόλου πια στην υπηρεσία μας – και στην υπηρεσία τους- μπορώ κι εγώ με περισσή χαρά  και υπερηφάνεια να σας παρουσιάσω τους αποψινούς μας καλεσμένους, που σε λίγο θα πάρουν την θέση τους στην σκηνή για να κάνουν το φανταστικό νούμερό τους.

Πρώτος, πρώτος ας ανέβει παρακαλώ ο ένας εκ τον δύο special guest για σήμερα, ο παριζιάνος αλητόγατος Freddy Lynxx, μια από τις πλέον άξιες ρέπλικες του Keith Richards που περπάτησαν ποτέ σ’ αυτή την γη, ηγέτης κάποτε των βαπτισμένων από τον Johnny Thunders Jet Boys, και περιστασιακός θαμώνας σκηνών και στούντιο όπου σύχναζαν τύποι σαν τον προαναφερθέντα νονό, τον Jeff Dahl, τους Vibrators και λοιπά και λοιπά. Απόψε, και μόνο για σας, θα βρεθεί πίσω από το μπάσο. 
Δεύτερος και τρίτος ας ακολουθήσουν παρακαλώ οι κύριοι, κύριοι P.Sandman στα τύμπανα, και Patrick Abdesselam στις κιθάρες, αγνώστων λοιπών στοιχείων αμφότεροι οπότε όσο κι αν το θέλω δεν θα μακρηγορήσω για δαύτους. 
Στην φωνή και στην ακουστική κιθάρα να περάσει ο Dimitri Derot που με την μετέπειτα υπογραφή σαν Dimi Dero σας τον έχω ήδη συστήσει παλιότερα, στην πρώτη ίσως ηχογράφησή του. Αν και γάλλος θα μας τραγουδήσει αυτό το υπέροχο άσμα στα αγγλικά, αλλά οι γαλλόφιλοι ας μην δυσανασχετούν! 
Τελευταίος και καλύτερος έρχεται ο άνθρωπος που εγώ ο ταπεινός θα πρέπει να είμαι από τους ελάχιστους ανθρώπους που δεν έτυχε να τζαμάρει μαζί του, ο πολυμήχανος και συγχωρεμένος πια Last Bandit, ο Nikki Sudden, που εκτός από την παραγωγή αυτού εδώ του επτάϊντσου με τα δύο τραγούδια, αναλαμβάνει να μας πει λίγα γαλλικά σχετικά με το…Where the Rivers End στο τέλος του All my Sunken Ships. (Την ίδια χρονιά, το 1996 μια λίγο διαφορετική –και όχι τόσο πετυχημένη- εκδοχή του τραγουδιού που συνυπογράφει με τους Ghost Train, είχε φροντίσει να συμπεριλάβει και στον δίσκο του Seven Lives Later, όπου σε κάποια κομμάτια βρίσκουμε και τον Freddy Lynxx στην κιθάρα)

Από το All My Sunken Ships λοιπόν, το 45αρι στην Sucksex records, η πρώτη πλευρά, το ομώνυμο κομμάτι, απολαύστε ανεύθυνα, καληνύχτα.

Jacobites - Where the Rivers End

«Νιώθω πως το να έχεις περάσει τα παιδικά σου χρόνια δίπλα στο μεγάλο ποτάμι έχει κάτι που δεν μπορεί να μεταδοθεί σε όσους δεν το έζησαν» έγραφε ο Elliot.

Και από την άλλη πώς να περιγράψει και να μεταδώσει με λόγια κανείς, τα συναισθήματα που του προκαλεί κάθε φορά (και είναι εκατοντάδες) το άκουσμα αυτού του τραγουδιού…

Αδύνατο και άπιαστο σαν όλα τα ωραία, σαν τις τελευταίες ανταύγειες του λυκόφωτος που σβήνουν χορεύοντας πάνω στα νερά του ποταμού όπως αυτός ρέει, λίγο πριν το νομοτελειακό τέλος του.

Υ.Γ. Αυτό ναι, είναι ένα κομμάτι που θα μπορούσε να κονταροχτυπηθεί με το Sleep Alone του Howard για τον τίτλο του «ωραιότερου rock and roll τραγουδιού».

Υ.Γ.2 Τι φάτσες είν’ αυτές στο εξώφυλλο ρε? Άνετα ο γραφίστας τις έβαζε πρώτες μούρες να κοσμούν τα εξώφυλλα επανεκδόσεων βιβλίων με τίτλους όπως Junky, The Man with the Golden Arm, Junkie Love και λοιπών ηθικοπλαστικών αναγνωσμάτων.

(Τα παραπάνω έτσι και σαν προσεχώς για το Playing with fire το «καινούργιο» του Nikki στην Easy Action, που επιτέλους βρήκα και μαζεύω  τα απαραίτητα για να το ακούσω όπως πρέπει πριν αποπειραθώ να γράψω κάτι για αυτό)

Στο τέλος ο Stefan και οι Big Sleep κοιτώντας μια εκείνη και μια το ποτάμι, αρχίζουν να στροβιλίζονται στην μέση μιας ηλεκτρικής καταιγίδας σαν και αυτή που συχνά πυκνά εξαπέλυαν ο Neil Young με τους Crazy Horse για να μην σκουριάσουν ποτέ - καλύτερα να καούν!- ενώνουν στο μυαλό τους όλα τα μεγάλα ποτάμια το κόσμου σε ένα τεράστιο δέλτα και αφήνουν την μανία του ουρανού να ξεσπάσει πάνω σε κεφάλια και νερό. Ορφικό μυστήριο κανονικά…

Big Sleep – Where the Rivers End