Witch Hats - Deliverance

In-Fidelity

2016

Επιστροφή, έπειτα από αρκετά χρόνια, για μια από τις αγαπημένες και σπουδαιότερες  αυστραλέζικες –και όχι μόνο- μπάντες της τελευταίας δεκαετίας.

Ο τρίτος τους αυτός δίσκος (δεν είναι τόσο τεμπέληδες, έχουν στο ενεργητικό τους και δύο φοβερά EP) μπορεί να ακούγεται υπερβολικά ήπιος και προβλέψιμος για τα κυβικά τους, και να υστερεί σαφώς στη σύγκριση με τους προηγούμενους (ειδικά με το άλμπουμ της χρονιάς του 2011, για να μην πούμε ολόκληρης της δεκαετίας, όπως ήταν το Pleasure Syndrome) δεν παύει πάντως να είναι ένας καλός δίσκος, ειδικά για την φτωχή δισκογραφικά, συγκομιδή της χρονιάς που διανύουμε (σαν παρηγοριά στον άρρωστο μου μοιάζει αυτό, α ρε Witch Hats τι μου κάνετε, και δεν μου κάνει καρδιά να σας τα πω χύμα, γιατί σας αγαπάω) που μπορεί να αποτελέσει μια πρώτης τάξεως εξέδρα κατάδυσης, για την απαραίτητη και επιβεβλημένη βουτιά προς τα έγκατα της δισκογραφίας τους.

bandcamp

Πρώτη δημοσίευση στη συλλογική στήλη του mic.gr: "Κάτι καλό να ακούσω".

Parading - Swallowing A Sunflower

Bird Love Records
2013

Δεν ξέρω τι μεσολάβησε και τα έσπασαν ο Tom Barry (κιθάρα) με τους Witch Hats αμέσως μετά την ηχογράφηση του Pleasure Syndrome των τελευταίων (ο καλύτερος και πιο ολοκληρωμένος δίσκος του γκρούπ και του 2011 ταυτόχρονα κατά την –πάντοτε- ταπεινή μου γνώμη), μπορεί απλά να ήθελε περισσότερο «χώρο» μιας και στους Parading αναλαμβάνει και τα φωνητικά, και υποψιάζομαι εξ ολοκλήρου την σύνθεση, αλλά ακούγοντας την ίδια μέρα τα τρία νέα κομμάτια των Witch Hats που υπάρχουν σαν bonus tracks στην ειδικά για την Κινέζικη περιοδεία τους φτιαγμένη συλλογή, και το δεύτερο άλμπουμ των Parading –είχε προηγηθεί το Parading του 2011– μου ήρθε στο μυαλό το γνωστό ρητό των αρχαίων ημών προγόνων «η ισχύς εν τη ενώση».
Δεν είναι ότι είναι άσχημα τα νέα τραγούδια των Hats, -το Animal ακούγεται σαν να έχει βγει μέσα από το Pleasure Syndrome, τα άλλα δύο όμως δυστυχώς όχι-, ούτε βέβαια το Swallowing a sunflower των Parading, απλά από τα πρώτα λείπει η κιθάρα του Barry, τόσο πολύ μάλιστα όσο θα έλειπε και από τις προσωπικές δουλειές του Rowland Howard -του οποίου άξιος, μουσικά, απόγονος είναι ο Barry- αν εκείνος έκανε την αποκοτιά να αφοσιωθεί μόνο στο τραγούδι, και όσο για τους Parading που υποτίθεται είναι αφιερωμένο το κείμενο, φαντάζομαι το Country Song (τραγουδάρα πάντως όπως και να 'χει) ή το Dreaming About Killing με την φωνή του Buscombe, και δεν μπορώ να συγχωρήσω κανέναν από τους δύο…

bandcamp

Witch Hats - Pleasure Syndrome

Longtime Listener

2011

Ξεκινάω που λέτε να ακούσω τον δίσκο μου ‘ρχεται κατακούτελα το The Bounty πρώτο-πρώτο κομμάτι…Ένα τραγούδι σαν κι αυτό που παρακαλούσα να έρθει φέτος τότε που έγραφα για το Take You Home των Devastations. Ένα τραγούδι από τους Sunnyboys through a scuzz filter όπως το περιγράφει και το Mess and Noise. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σε έναν γέρο άνθρωπο που φυσιολογικά όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και περισσότερο ευσυγκίνητος, ακολουθούν το Another Worthless Body Sold, και το Mahoney σταγόνες κι αυτά βγαλμένες από την ίδια δολοφονική συνθετική φλέβα των Witch Hats, σφίγγοντας ακόμη περισσότερο αυτόν τον κόμπο στον λαιμό. 
Θα μπορούσα να αρχίσω τις αναλύσεις για το πόσο διαφορετικοί ακούγονται σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ τους, αυτό είχε φανεί άλλωστε και από το πρώτο single το Hear Martin. Όμως δεν έχει νόημα, είναι μόνο που το σκοτάδι των Birthday Party το διασχίζουν πια μερικές χρυσές ακτίνες του ήλιου των Sunnyboys. Είναι μόνο που απ’ την αρχή οι Witch Hats σου δίνουν να καταλάβεις ότι αυτό που ακούς είναι δισκάρα. 
Και έτσι θα πάει μέχρι το τέλος, με 10 παθιασμένα barbed wired kisses, τέτοια που νόμιζες ότι σου δίνονταν μόνο στους δίσκους που έβγαιναν τα χρόνια της μουσικά πιο ωραίας δεκαετίας. Τα 80’s εννοώ όχι τα 60’s. 
Τελικά νομίζω δεν θέλω πολλά για να αγαπήσω έναν δίσκο…Μια φωνή που να τα λέει ωραία και ας σε μελαγχολεί (η μήπως αυτό είναι το ζητούμενο?) σαν αυτή του Kris Buscombe, έναν κιθαρίστα που να γουστάρει πολύ την κιθάρα του και να γεμίζει τον ήχο με νότες γεννημένες από αυτόν τον έρωτα, όπως ο Tom Barry, τον ρυθμό να τους ακολουθεί πιστά, και μερικά τραγούδια σαν κι αυτά εδώ μέσα στο Pleasure Syndrome… 
Άντε και έναν γνώστη της κονσόλας με μπόλικη φαντασία σαν τον Casey Rice, όχι να βάλει μια τάξη εδώ μέσα όπως είχα γράψει στο προηγούμενο κειμενάκι για αυτούς, αλλά να βάλει την υπογραφή του όπως θα το έκανε εκεί έξω κατουρώντας απλά στο φρεσκοστρωμένο χιόνι. Αν όλα αυτά τα προϊδεάζει ιδανικά το εξώφυλλο ακόμη καλύτερα. 
Αυτό είναι όλο, έτσι καταλαβαίνω εγώ ο φτωχός τους δίσκους της χρονιάς, και τα τραγούδια που θα κουβαλάω σαν μαύρη μαϊμού στην πλάτη μου για πάντα.

soundcloud 

Witch Hats

Για τους Witch Hats, μια από τις πιο δυνατές μπάντες τριγύρω αυτή την στιγμή, είχαμε πει λίγα πράγματα πριν καιρό στην παρουσίαση των Parading, μα αυτοί την ίδια στιγμή φαίνεται πως ετοίμαζαν το δεύτερο μεγάλο τους χτύπημα, ύστερα από το εκτός ελέγχου Celluloid Soul στην Z-Man records το 2008. Είχε προηγηθεί το EP Wound of a Little Horse το 2006 στην In-Fidelity, και ακολούθησε Solarium Down the Causeway το 2009 επίσης EP πάλι στη Z-Man. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα κάνουν και δυο θορυβώδεις  διασκευές, στο The She των Breeders (Gigantic: a tribute to Kim Deal, και στο Revolution των Spacemen 3 (b-side στο Hellhole 7”). 
Με το φάντασμα του Howard να τους ακολουθεί σαν σκιά σε κάθε τους βήμα εκεί στην Μελβούρνη απ’ όπου είναι η βάση τους, και να μπλέκει ανάμεσα στις χορδές των κιθάρων τους, δεν θα μπορούσαν να λείπουν από της επιλογές του orphan drugs. 
Το πρώτο single (με όλη την πάλαι ποτέ σημασία της λέξης) της νέας τους δουλειάς Pleasure Syndrome που αναμένεται τους επόμενους μήνες (και έχει πάρει προκαταβολικά θέση δίπλα στους Le Corbeau) είναι το Hear Martin και ακούγεται αρκετά διαφορετικό από τα μέχρι τώρα δεδομένα τους. Όχι τόσο για τα πλήκτρα που οδηγούν παιχνιδιάρικα τον ρυθμό, όσο για την τάξη που μοιάζει να έχει μπει μέσω της παραγωγής στις αφηνιασμένες κιθάρες τους. Έτοιμοι για το μεγάλο βήμα? Μακάρι, αυτούς κι αν τους αξίζει… 
Ας βρέξει το λοιπόν.

myspace

Witch Hats 'Hear Martin' from Aimée-Lee X Curran on Vimeo.

Parading

Ένας καλός λόγος για να ψάξει κάποιος να βρει (και μετά να το σφυρίξει και από εδώ) το ντεμπούτο των Αυστραλών Parading (πέρα από το ότι απλά είναι…Αυστραλοί) είναι ότι αυτό αποτελεί την έκτη μόλις κυκλοφορία της καλής Z-Man Records. Μια ματιά στις προηγούμενες μπορεί να πείσει ακόμη και τον πιο δύσπιστο για το καλό γούστο του Lou Ridsdale που την κινεί. Η Αυστραλέζικη έκδοση του Broken του Mark Steiner πρώτη-πρώτη στον κατάλογο με δεύτερη το Nothin’ των Mother and Father, τα πιο φτυστά μπάσταρδα του Cobain που έχω ακούσει, και ο μόνος λόγος που δεν τους είχα βάλει στα καλύτερα του ’09 είναι ότι… κατάφερα να βρω τον δίσκο λίγους μήνες αργότερα. Όπως και το τρίτο νούμερο του καταλόγου το Solarium Down the Causeway των Witch Hats (τα πιο ζόρικα μπάσταρδα του Howard με την σειρά τους, αν και η λέξη έχει χάσει την σημασία της απ' την πολύ χρήση, αυτοί κυριολεκτικά τα σπάνε!!!) και κάπου εδώ φτάνουμε στον δεύτερο καλό λόγο για να ψάξει κανείς να βρει τον δίσκο των Parading.

Δεν είναι άλλος από την σύνθεσή τους, που περιλαμβάνει τον Thomas Barry  των Witch Hats στην κιθάρα και τα φωνητικά, τον Mark Nelson από τους Stabs (λίγα λόγια από τον frank εδώ) στο μπάσο, και τον Tom Coleman στα ντραμς, δίχως συστατικές επιστολές αυτός αλλά δεν πειράζει καθαρίζουν οι προηγούμενοι.

Από τα τρία κομμάτια που ακούω στο myspace συμπεραίνω ότι οι τρεις Parading έχουν αραιώσει λίγο τις επισκέψεις στους βάλτους και τα τέρατά τους (Scientists, Birthday Party και τα λοιπά, και τα λοιπά γραφικός έχω καταντήσει) χάριν παρόμοιας υγρασίας και σκοτεινιάς τόπων μεν, πλην όμως τα εκεί τέρατα που τους κάνουν παρέα ακούνε σε ονόματα όπως Spacemen 3 η και Sonic Youth…και τα λοιπά επίσης. (Για να μη πούμε ξανά ότι βασικά όλα αυτά καταλήγουν στους Velvet’s).

Το Where are you taking us? (γιατί μήπως ξέρει κανείς απ’ τους Parading να μας πει που μας πάει αυτό στα επτάμιση λεπτά του?) τους χρίζει βασικούς και αναντικατάστατους στην Ελπίδων και περιμένω να ακούσω ολόκληρο το CD για να τους προωθήσω πάραυτα στην Ανδρών.

Βιντεάκι η έστω Mp3 από Parading προς το παρόν δεν παίζει, κι έτσι έλεγα να βάλω το Fucking with Atmosphere των Witch Hats, αλλά έπεσα πάνω στο Pepperman από το πρώτο τους EP (παραγωγή του Phill Calvert ντράμερ των Birthday Party και όχι μόνο) σε μια φοβερή εκτέλεση ζωντανά στην Νέα Υόρκη…

Parading

Witch Hats

The Stabs