Α, βέβαια, είναι παλιό συνήθειο

«Δίνω ένα δείπνο απόψε», του είπε ο Μύατ στα Γερμανικά, «και ήθελα να παίξεις για μένα, θα σου δώσω πενήντα παράδες».

«Εβδομηνταπέντε, εξοχότατε».

Ο Μύατ βιαζόταν· ήθελε να βρει την Κοράλ. «Καλά εβδομηνταπέντε».

«Κάτι ονειροπόλο, μελαγχολικό, που να φέρνει δάκρυα εξοχότατε».

«Όχι βέβαια. Θέλω κάτι ανάλαφρο και χαρούμενο».

«Α, μάλιστα, φυσικά. Τότε αυτό είμαι πιο ακριβό».

«Τι εννοείς; Γιατί είναι πιο ακριβό;».

Η εξοχότητά του φυσικά, δεν ήταν απ’ τα λημέρια τους. Δεν ήξερε. Ήταν συνήθειο του τόπου, τα χαρούμενα τραγούδια να χρεώνονται περισσότερο, απ’ τα λυπητερά. Α, βέβαια, είναι παλιό συνήθειο. Ενάμιση δηνάριο; - Ξαφνικά, παρά την ανυπομονησία και την αγωνία του, τον κατέλαβε η χαρά του παζαρέματος. Το ποσό δεν ήταν σπουδαίο, αλλά δεν ήθελε να υποχωρήσει. «Εβδομηνταπέντε παράδες. Ούτε έναν παραπάνω».

Ο άντρας του χαμογέλασε πλατιά: Αυτός ο ξένος του άρεσε πολύ. « Ένα δηνάριο και τριάντα παράδες. Η τελευταία μου λέξη εξοχότατε. Θα ντροπιάσω το επάγγελμα αν δεχτώ λιγότερα». 

Η μυρωδιά μπαγιάτικου ψωμιού και ξινισμένου κρασιού δεν ενοχλούσε πια τον Μύατ: ήταν η μυρωδιά των προγονικών αγορών. 

Αυτή ήταν η καθαρή ποίηση του εμπορίου: το κέρδος και η χασούρα, ελάχιστα μέτραγαν σε μια συναλλαγή με παράδες όπου ο κάθε παράς άξιζε λιγότερο κι από ένα φαρδίνι. Μπήκε λίγο πιο μέσα στο διαμέρισμα αλλά δεν έκατσε. «Ογδόντα παράδες».

«Εξοχότατε πρέπει να ζήσει κανείς. Ένα δηνάρι κι εικοσιπέντε. Ντροπή να πάρω λιγότερα».

Ο Μύατ πρόσφερε στον άνδρα τσιγάρο. «Ένα ποτήρι ρακί, εξοχότατε;». Ο Μύατ έγνεψε και πήρε το χοντρό, ραγισμένο ποτήρι χωρίς να συχαίνεται. «Ογδονταπέντε παράδες. Άμα σου κάνει». 

Καπνίζοντας και πίνοντας παρέα, με πλήρη κατανόηση, άρχισαν να αγριεύουν ο ένας με τον άλλο.

«Με προσβάλλετε, εξοχότατε. Εγώ είμαι μουσικός».

.......

«Ενενήντα παράδες».

«Ένα δηνάριο».

Ο Μύατ έσβησε το τσιγάρο του. Αρκετά είχε παίξει αυτό το παιχνίδι. 
«Ένα δηνάριο, λοιπόν. Απόψε στις εννιά».

text: Graham Greene – Orient Express, στα ελληνικά: Οριάν Εξπρές, μετάφραση Γιάννα Μυράτ, εκδόσεις Νεφέλη 1987. 
music: Lost Walks – Always Been Cold, from “Wolf, Woman, Man”, Digital Album 2017.

bible belt sinners

«Λίγο κονιάκ με τον καφέ σας;»
«Όχι, ευχαριστώ»
«Δεν σας πειράζει αν εμείς...»
«Καθόλου. Δεν μπορώ να κοιμηθώ με το κονιάκ, αυτό ειν΄ όλο και πρέπει να σηκωθώ στις

έξι».
«Για ποιο λόγο;»
«Για να προσευχηθώ. Το συνηθίζει κανείς».
«Φοβάμαι πως δεν μπόρεσα ποτέ να προσευχηθώ πολύ, από τότε που ήμουν μικρός.» είπε
ο Χένρυ. «Προσευχόμουνα για να προβιβαστώ στη Δεύτερη».
«Και προβιβαστήκατε;»
«Προβιβάστηκα και στη Τρίτη. Αυτό το είδος της προσευχής δεν λέει τίποτα, Πάτερ, έτσι δεν είναι;».
«Κάθε είδος είναι καλύτερο από το τίποτα. Είναι πάντως μια αναγνώριση της δύναμης του
Θεού και αποτελεί ένα είδος δοξολογίας, υποθέτω».
Δεν τον είχα ακούσει να λέει τόσα πολλά μαζεμένα από την ώρα που καθίσαμε στο
τραπέζι.
«Εγώ θα’ λεγα πως είναι περισσότερο σαν να χτυπάμε ξύλο ή ν’ αποφεύγουμε τους
αρμούς πατώντας στις πλάκες του πεζοδρομίου, - σ’ αυτήν την ηλικία τουλάχιστον». 
«Α, λίγες προλήψεις δε με βρίσκουν αντίθετο. Κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι ο
κόσμος μας δεν είναι το παν». Με στραβοκοίταξε και συνέχισε, «Θα μπορούσαν να είναι η
απαρχή της σοφίας». 

text: Graham Greene – The End Of The Affair, στα ελληνικά «Το τέλος μιας υπόθεσης», μετάφραση Μαρλένα Γεωργιάδη, Οι εκδόσεις των φίλων 1980. 

music: Bible Belt Sinners – Pistol Packing Preacher, Sunday Best CD, Self Release 2014.   

(Εδώ σε live εκτέλεση, για να απολαύσουμε πλήρως, ηχητικά και οπτικά όλο το μεγαλείο της Miss Molly Simms).

I got nothing, I’m nobody, but I'm on my own side

«Διαλέγετε την πλευρά σας μια για πάντα. Φυσικά, μπορεί να ‘ναι λάθος πλευρά. Μόνον η Ιστορία μπορεί να το πει αυτό».

image: Μια από τις προτάσεις εξωφύλλου που απορρίφθηκε, του θρυλικού πια βιβλίου, saunterer – Από τη λάθος πλευρά.    
text: Graham Greene – The Confidential Agent, στα ελληνικά Ο πράκτορας, μετάφραση Ελένη Δεληγιάννη, εκδόσεις Ζαχαρόπουλος, 1989. 
music: Caustic Real – Nobody 
(Μια μπάντα που ακόμη κι αν την εγκατέλειψε ο μπασίστας της έχει την μεγάλη τύχη να έχει στις τάξεις της έναν εξαιρετικά ταλαντούχο συνθέτη-κιθαρίστα-τραγουδιστή, τον Αστέριο Λέκκα, και έναν εκ των δύο καλύτερων ντράμερ των τελευταίων τριάντα και βάλε χρόνων του ελληνικού rock κατά την πολύ ταπεινή μου άποψη πάντα, και αφού δεν είναι ο Άτμας των Mushrooms και (πρώιμων) Blackmail, δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Κώστα Καρκάλη, των Γκούλαγκ και Ziggy Was. Μη τους χάσετε live!)