The Silver Skeleton Band - Snake Highs

Self Released
2013

Ακόμη και μια χιλιοειπωμένη ιστορία αν ειπωθεί από κάποιον που κατέχει αληθινά την τέχνη της αφήγησης μπορεί να σε κάνει να την απολαύσεις σαν να την άκουσες πρώτη φορά... περίπου.

Κάπως έτσι μέσα στον ορυμαγδό από μπάντες που έχουν πολύ ψυχεδελικά ονόματα, εξώφυλλα, όργανα (...μουσικά), χτενίσματα, ρούχα, μπότες, και ότι άλλο, μα όταν φτάνουμε στο ζητούμενο μουσικό μέρος της υπόθεσης, ακούγονται σαν να είναι βγαλμένες όλες από το ίδιο και το ίδιο, μετρίου ύψους και ποιότητας -για να τους χωράει κουτσά στραβά όλους- καλούπι, κάπως έτσι έλεγα, σκάει μια στο τόσο και κάποια μπάντα που μπορεί με την σειρά της να πλιατσικολογεί ανηλεώς μέχρι τελευταίου καντηλιού το αφύλακτο νεκροταφείο του rock and roll, μα το κάνει με τόσο γούστο και στυλ που σε κάνει να ξεχνάς το αποτρόπαιο του πράγματος και να αρχίζεις να κουνάς ρυθμικά τα πόδια σου πάνω σε κείνον τον παλιό, καλυμμένο από υγρασία και μούχλα τάφο. 

Τέτοιοι νέοι και ωραίοι τυμβωρύχοι είναι οι Καναδοί The Silver Skeleton Band, και η στοιχειωμένη ιστορία που μας εξιστορούν περνάει πρώτα από τα σαράντα κύματα του αγριεμένου ωκεανού, ακροβατώντας στην κόψη μιας σανίδας του surf που γλύφει με την λεπίδα της το τσουλούφι του Link Wray, συναντά -όπως κόσμος και κοσμάκης τελευταία- τους 13th Floor Elevators αλλά και τους Seeds και τους Calico Wall για το κυρίως μέρος της υπόθεσης, κάνει την έκπληξη εμφανίζοντας έναν μικρό άσσο από το μανίκι μουλιασμένο νύχτες χωρίς φεγγάρι στην heavy ψυχεδέλεια και το πρώιμο hard rock, ενώ οι κύριοι Cale και Reed δεν μένουν για μια ακόμη φορά παραπονεμένοι όπως επίσης φαντάζομαι ούτε ο Lux (ένας είναι ο Lux), για να τελειώσει μέσα σε μια καταιγίδα από ριπές βροχής, αστραπές, κεραυνούς και τριξίματα φερέτρων που ανοίγουν απειλητικά από δρακουλιάριδες των 80's εκδρομείς και αναβιωτές, σαν τους Gravedigger V, τους Fuzztones και βέβαια τους συμπατριώτες τους, αλήστου μνήμης The Worst (Greg Johnson RIP). Η χαρά του βουτηγμένου όταν ήταν μικρός μέσα στη χύτρα του γράσου γκαραζιέρη, και η λαχτάρα του τουρίστα περαστικού από τα μέρη μας χιπστερά δηλαδή...

Το όλο σκηνικό εκτυλίσσεται σε εννέα μέρη-κομμάτια, όπου συμμετέχουν τέσσερεις σκελετοί που παίζουν -καλά, πολύ καλά- όλα όσα θα ζητούσαμε και θα ονειρευόμασταν από δαύτους, μετά από τέτοια συστατική επιστολή, δίχως να φείδονται στις ξυραφιές της κιθάρας ούτε στο πάτημα του fuzz πεταλιού μα ούτε και σ' αυτό των πλήκτρων μιας επίμονης και ανατριχιαστικής farfisa. Τι άλλο να ζητήσει κανείς...

Για τα garage δεδομένα, ειδικά αν συνυπολογίσουμε και την εποχή που θυμίζει τον Καίσαρα, ο δίσκος πλησιάζει βαθμολογικά το 9, με άλλα λόγια είναι αριστούργημα του είδους, αλλά επειδή υποψιάζομαι ότι τους περισσότερους αναγνώστες του mic δεν τους ενθουσιάζουν τα γρασόλουτρα ούτε και τα μακάβρια πάρτι θα του βάλω και μια γενική βαθμολογία που θα είναι το: 7

Πρώτη δημοσίευση στο mic.gr

bandcamp 

R.I.P Randy Alvey

Έστω και καθυστερημένα, ένα αντίο στον Randy Alvey που πέθανε στις 17 του Μάρτη φέτος, έχοντας το προνόμιο (?) να ανήκει στους ελάχιστους που έχουν σημαδέψει την -υπόγεια έστω- ιστορία του rock and roll με το μοναδικό single που κυκλοφόρησε ποτέ η μπάντα του.
Ήταν στα 1969 όταν σε ένα καφέ του Texas όπου είχαν την βάση τους οι Randy Alvey & Green Fuz ηχογράφησαν το Green Fuz με b-side το There is a land για να χαθούν έπειτα στην λήθη, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Ώσπου…το 1979 το Green Fuz συμπεριλαμβάνεται στο δεύτερο μέρος τις σειράς των Peebles, για να ακολουθήσει μετά από δύο χρόνια η διασκευή των Cramps στο Psychedelic Jungle μέσα από το οποίο εγώ και πολλοί νομίζω άλλοι, πρωτακούσαμε αυτό το υπέροχο τραγούδι.
Ακολούθησαν πολλές ακόμη διασκευές, με πιο αγαπημένη και πετυχημένη όμως κατά την ταπεινή μου –πάντα- άποψη αυτή των «δικών μας» Melting Ashes που επιλέγω να συνοδέψει το πρωτότυπο…

ritual howls

Πέρυσι τέτοια εποχή ωρυόμουνα σαν αυστηρός σκοτεινιασμένος πάστορας που περιγράφει την επικείμενη για του αμαρτωλούς αιώνια κόλαση, πάνω στον άμβωνα, και έσκιζα τα ιμάτια μου σαν τρελός προφήτης, για να επιστήσω την προσοχή σας μη τυχόν και παραλείψετε από τις λίστες στο τέλος της χρονιάς το πρώτο και ομώνυμο άλμπουμ των Ritual Howls.
Φέτος, πάλι σ’ αυτές τις μέρες του «Άγιου Σεπτέμβρη» έχοντας παρόμοιο σκοπό αλλά διαφορετικό ηπιότερο τρόπο πιστεύω, αφού ακόμη ένας χρόνος φωλιάζει στη φιλόξενη γι’ αυτόν καμπούρα μου, το μόνο που έχω να γράψω για την ώρα είναι η προτροπή να ακούσετε στο soundcloud, τα 4 (από τα 9 συνολικά) τραγούδια του νέου τους δίσκου που τιτλοφορείται Turkish Leather και αναμένεται να κυκλοφορήσει στο τέλος του μήνα από την Felte, να τα ακούσετε λοιπόν προσεκτικά, το velvetικό τουρκοgoth του ομώνυμου τραγουδιού (ιδανικό να προηγείται ή να ακολουθεί ενός…Turkenblues σε κάποια συλλογή), το ρομαντικό -με την ποιητική την έννοια-  βιομηχανικό…πορνό του Taste of You, καθώς, και τα 2 κλασσικά για τα στάνταρ τους μετα-πανκ μυσταγωγικά ουρλιαχτά Zemmoa και I’d Rather Not, και να έχετε τον νου σας και στο τέλος του Σεπτέμβρη που θα βγει ο δίσκος, αλλά και στο τέλος του Δεκέμβρη που θα κάνετε τον απολογισμό…για αυτούς ειδικά που φάνηκαν απρόσεκτοι πέρυσι, το δις εξαμαρτήν λένε…

soundcloud