The Spectre's Revenge - I Told No Lies

Αυστραλέζικων mid-80’s το ανάγνωσμα και σήμερον.

Ο λόγος για το I Told No Lies των Spectre’s Revenge, μιας μπάντας που στο πέρασμά της από τη σκηνή (γρηγορότερη κι απ’ τη σκιά της) άφησε πίσω της ένα και μοναδικό single που βγήκε το 1985 σε παραγωγή του Lobby Loyde, στην ιστορική Au Go Go, το No Noon At Midnight με b-side το (I Wanna Be Like) Maynard G. Krebs, και μια κασέτα με τον τίτλο Thus Far… με πρόβες και αποσπάσματα από διάφορες συναυλίες μεταξύ του 1983 και ’85.

Από εκείνη την περίοδο (ή μήπως όχι?) θα πρέπει να είναι και το I Told No Lies που περιεχόταν στη συλλογή Swingin’ From The Treed – A Sydney Compilation της Au Go Go και πάλι, που βγήκε το 1988 και περιείχε εκτός από τους Spectre’s, ονόματα όπως οι Naked Lunch, οι Mushroom Planet, οι Eastern Dark, οι  Psychotic Turnbuckles και άλλα...ωραία πράματα δηλαδή.

Όπως ωραίο, πολύ ωραίο, είναι και το I Told No Lies, με μελωδία, στίχους, φωνή και κιθάρες που θα μπορούσαν να το καθιστήσουν εκτός από κλασσικό (στ’ αυτιά των απανταχού αντιποδο-πυροβολημένων) ακόμη και εμπορικά πετυχημένο, αν o Peter Simpson, κιθαρίστας, τραγουδιστής, συνθέτης και τελικά ηγέτης απ’ ότι φαίνεται της μπάντας, συνέχιζε να πιστεύει στο μέλλον αυτής, και δεν πήγαινε να αναζητήσει (και στο τέλος να βρει!) την (σχετική πάντα) επιτυχία μαζί με τους James Baker και Boris Sujdovic, σχηματίζοντας τους Dubrovnicks.

Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία….

της ροκαμπιλοπανκοψυχεδελοπόπης

Για τους Underground Youth, τους δίσκους, τα live και την Olya τα έχουμε πει εκατό φορές από εδώ μέσα, ας μην επαναλαμβανόμεθα λοιπόν....

Το Σαββατιάτικο live στην φτωχομάνα ξεκίνησε μεν κλασσικά σαν Ian Curtis on acid αλλά στη πορεία έσκασαν μύτη και ο Lux Interior μαζί με τον Alan Vega on γουατεβα και έγινε της ροκαμπιλοπανκοψυχεδελοπόπης....

Εμένα πάντως μου έμεινε η απορία για την απουσία των VIPS της γενιάς μου από το live, αυτούς που μπορείς να τους βρεις σε κάθε λαιβοπαπαριά αλλά στους συγκεκριμένους για ακόμη μια φορά ήταν άφαντοι... λες και κάθε μέρα μπορεί κανείς να δει τέτοια γκρουπ που το έχουμε πει ότι δεν παίζουν τίποτα καινούργιο, αλλά το κάνουν τίμια, με έμπνευση και με στυλ, και έχουν και την Olya να βαράει τα τύμπανα ρε παιδί μου, λίγο είναι αυτό?

Ας είναι....τα VIPS μάλλον κάνουν μαλάξεις στη ραγισμένη τους καρδιά να πάνε αύριο να δούνε indie κλάψα-καψούρα φάση, τους αγαπούληδες τους Tindersticks. 

Η φωτογραφία είναι του γνωστού γείτονα ranx xerox και το βιδεάκι από Αθήνα μεριά γιατί στην παρέα, ολονών τα χέρια προτίμησαν να κρατούν μπύρες και τσιγάρα αντί για κάμερα...

is this real?

-       Μα το μόνο που κάνω είναι να υπερασπίζω την κοινωνία απ’ τους εγκληματίες, είπε ο Νουρ ελ Ντιν. Τι σόι άνθρωποι είσθε λοιπόν! Ζείτε έξω απ’ την πραγματικότητα.

-       Η πραγματικότητα για την οποία μιλάς, είπε ο Γκόχαρ, είναι μια πραγματικότητα φτιαγμένη από προκαταλήψεις. Είν’ ένας εφιάλτης που επινοήθηκε από προκαταλήψεις. Είν’ ένας εφιάλτης που επινοήθηκε απ’ τους ανθρώπους.

-       Δεν υπάρχουν δύο πραγματικότητες, είπε ο Νουρ ελ Ντιν.

-       Ναι, είπε ο Γκόχαρ. Υπάρχει πρώτα-πρώτα η πραγματικότητα που γεννήθηκε απ’ την απάτη, μέσα στην οποία και χτυπιέσαι σαν το ψάρι στο δίχτυ.

-       Και ποια είναι η άλλη;

-       Η άλλη είναι μια χαμογελαστή πραγματικότητα, που αντανακλά την απλότητα της ζωής. Γιατί η ζωή είναι απλή, κύριε αξιωματικέ. Τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να ζήσει; Λίγο ψωμί φτάνει.

-       Και λίγο χασίς επίσης δάσκαλε! είπε ο Γιέγκεν.

-       Ας είναι, παιδί μου! Και λίγο χασίς επίσης.

-       Μα αυτό είναι άρνηση κάθε προόδου! ξεφώνισε ο Νουρ ελ Ντιν.

-       Πρέπει να διαλέξεις, είπε ο Γκόχαρ. Την πρόοδο ή την ειρήνη. Εμείς διαλέξαμε την ειρήνη.

-       Κι έτσι Εξοχότατε, σου χαρίζουμε την πρόοδο, είπε ο Γιέγκεν. Διασκέδασε καλά μαζί της. Σου ευχόμαστε καλή διασκέδαση.

text: Albert Cossery – Mendiants et orgueilleux, στα ελληνικά: Αλμπέρ Κοσερί «Ζητιάνοι και περήφανοι», μετάφραση Δήμητρα Ζορμπαλά, εκδόσεις Χατζηνικολή 1991.

music: Link Protrudi and the Jaymen – Surfin’ the Nile, Seduction LP, Music Maniac 1994.