talking about Mark...(vol.1)

Από το 1983, στο οπισθόφυλλο του On The Right Track Now, ο Mark μας προειδοποιούσε για το τι μας περιμένει αλλά εμείς δεν τον ακούγαμε… 

Here is the first LP by the Vietnam Veterans. The 6 V.V.'s come from Nutopia. The country you should live in! They don't give a fuck about the name you'll fuckin' give to their music.That's just rock'n'roll for anybody, anywhere, at anytime. This is what rock'n'roll is when it's played by the right people. Not "musicians" but human beings.
The V.V.s are bored by most of the neo garage bands.
"Psychedelia ain't a fuckin' dance craze, FOLKS! It's a fuckin' way of life! Did you ever take a real trip in your fuckin' life? What do you believe in? You're just fuckin' squares, KIDS, just fuckin' TWISTERS!"
The Vietnam Veterans just don't care about styles. They'd be psychedelic even if they'd play tango. So now open your ears and minds! Here is the fuckin' ultimate lysergetic rock'n'roll band! Keep flashin' on. 

30 χρόνια μετά με μύριους αλαχαλάδες και ταμειμπαλάδες ολόγυρα, η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, πράγμα που δεν θα με πείραζε καθόλου, αρκεί να βρίσκαμε και τους ανάλογους Veterans…
Αυτούς δηλαδή που θα ακούγονταν ψυχεδελικοί ακόμη κι αν έπαιζαν τανγκό.

Όπως ήταν ψυχεδελικός ο Mark, όταν το 1988 με τους Vietnam Veterans, στην συλλογή The Days of Pearly Spencer διασκεύαζε το Be my Baby των Ronettes (ή του Phil Spector σωστότερα), παρακαλώντας την να γίνει το μωρό του, όπως ακριβώς θα το έκανε ο Roky Erickson σε μια ρομαντική βόλτα του κάτω απ' το σεληνόφως, με ένα θηλυκό ζόμπι.

Και όπως παρέμενε ψυχεδελικός 17 χρόνια μετά το 2005, στο Cloudy Draw των Gitanes, όπου για να μας διηγηθεί την κατάληξη της προηγούμενης παράκλησης, ρουφάει την τελευταία κουταλιά μιας ακόμη μανιταρόσουπας, και επιλέγει να διασκευάσει την Cher σε ένα τραγούδι του συζύγου της (κάτι ήξερε) Sonny Bono, που όλοι γνωρίζετε, και ίσως έχετε τραγουδήσει και αρκετές φορές το ρεφρέν του, που πάει κάπως έτσι: Bang Bang! my baby shot me down.

cut the crap

Ας υποθέσουνε ότι έρχεται εκείνη η ώρα η αποφράδα, που είσαι αναγκασμένος να αποχωριστείς τους δίσκους σου…πες ότι είναι η ανάγκη η μεγάλη και άλλος τρόπος δεν υπάρχει…θα κρατήσεις όμως, έτσι για το γαμώτο μερικούς…ειδικά από αγαπημένα συγκροτήματα, έστω έναν απ’ το καθένα, αυτόν που γουστάρεις πιο πολύ…
Ξεκινάς με βαριά καρδιά λοιπόν το ξεσκαρτάρισμα…
Από Clash ας πούμε…ούτε να το σκεφτείς δεύτερη φορά…London Calling και λοιποί εντάξει καλοί, αλλά σαν το Cut The Crap δεν έχει…Cave? Ασυζητητί το Nocturnama…τα υπόλοιπα και που τα είχες μήπως τα άκουγες και ποτέ? παλιός καλός κλασικός Neil Young? Μα φυσικά τον ογκόλιθο του Landing on the Water, και άσε τους άλλους να μιλάνε για Tonight’s is the night και Zuma, τόσα ξέρουν τόσα λένε…Έφτασες στα πιο σκληρά…Radio Birdman…ποιο Radios Appear και παπαριές? Κρατάς το Zeno Beach και καθάρισες…και από Social Distortion το Hard Times, μόνο του πήγε το χέρι εκεί, αφού πρώτα απέφυγε με βδελυγμία μετριότητες σαν το Prison Bound και το Somewhere between heaven and hell…
Για να μην τα πολυλογώ, όταν φτάσεις στους Nomads και ξεχωρίσεις απ’ τον σωρό των μελλοθάνατων το Solna, θα σηκωθεί συννεφάκι πάνω απ’ το κεφάλι για να σου θυμίσει το δελτίο τύπου της Alterground για την επικείμενη συναυλία του γκρουπ στις 9 Φλεβάρη στο Αν:

«Οι «πατεράδες» των The Hellacopters & The Hives, το συγκρότημα από το οποίο ξεκίνησαν όλα στο Garage-Punk, αυτοί που μοιράστηκαν τη σκηνή με τον Roky Erickson έρχονται στην Αθήνα για μία εκρηκτική συναυλία αλλά κι ένα επίσημο σούπερ-ντούπερ DJ Set με το ολοκαίνουριο αριστουργηματικό Solna να αποτελεί το καλύτερο άλμπουμ της 30χρονης καριέρας τους.» 

Σοβαρά τώρα…ρε παιδιά της Alterground…είπαμε διαφημιστικό είναι αλλά μη το γαμάτε τελείως…όλοι γύρω μας ψέματα και παπαριές λένε, και πάνε να μας κοροϊδέψουν, μη το κάνουμε και μεταξύ μας…αφού όσοι είναι να πάνε θα πάνε…κι όχι για το Solna φυσικά…και ‘μεις από εδώ πάνω έχουμε αρχίσει οικονομίες για να κατέβουμε…αλλά ειλικρινά θα ήθελα να ξέρω αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που ακούει τους Nomads και κάθεται να συζητήσει σοβαρά για το αν το Solna είναι το καλύτερο άλμπουμ της 30χρονης καριέρας τους…θα ‘θελα να τον γνωρίσω…τα Where The Wolf Bane Blooms, Temptation Pays Double, Hardware, All Wrecked Up, Sonically Speaking, Powerstrip, ήταν απλά η προθέρμανση ας πούμε, για να φτάσουμε με το Solna στην αποκορύφωση…cut the crap…

Τέλος πάντων…ας θυμηθούμε επί της ευκαιρίας –αν το έχετε προσέξει ποτέ δεν χάνω ευκαιρία να θυμηθώ τους Nomads- ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, των Nomads και γενικά, με έναν τίτλο μεγάλη αλήθεια, και όλα αυτά βέβαια από τον παλιό κακό καιρό…Knowledge comes with death's release…ω ναι!

lonesome place

Τη μέρα που ο σερίφης έφερε τον Γκούντγουιν στην πόλη, στη φυλακή ήταν κλεισμένος ένας νέγρος δολοφόνος που είχε σκοτώσει τη γυναίκα του· της είχε κόψει το λαιμό με ξυράφι κι εκείνη, με το κεφάλι της να κρέμεται ολοένα και περισσότερο προς τα πίσω και με τον αφρισμένο της λαιμό να ξερνά αιμάτινο πίδακα, είχε κατορθώσει παρόλα αυτά να πεταχτεί έξω από την πόρτα της καλύβας και να κάμει άλλες έξι ή επτά δρασκελιές στο ήσυχο, φεγγαρόλουστο σοκάκι.
Αυτός ο νέγρος έγερνε στο παράθυρο τα βράδια και τραγουδούσε. Κάτω από το παράθυρο, στα κάγκελα του περίβολου, μετά το βραδινό φαγητό μαζεύονταν μερικοί νέγροι –με νοικοκυρεμένα, σκιτζήδικα κοστούμια, με ποτισμένες από τον ιδρώτα φόρμες και με τους ώμους τους ν’ ακουμπάν ο ένας τον άλλον- κι ένωναν τις φωνές τους με του δολοφόνου, τραγουδώντας νέγρικα θρησκευτικά τραγούδια, ενώ οι λευκοί στην αρχή βράδυναν τα βήματά τους και μετά σταματούσαν τελείως μες στο σκοτάδι το θολερό, το σχεδόν καλοκαιριάτικο, για ν’ ακούσουν εκείνους, που ήταν βέβαιοι  ότι θα πεθάνουν, και εκείνον που ήταν κιόλας νεκρός, να τραγουδούν για τις αιώνιες μονές και τον αποσταμό τους· ή ίσως, στις παύσεις ανάμεσα στα τραγούδια, για ν’ ακούσουν εκείνη την πλούσια, ανείπωτη φωνή που αναδυόταν από το έρεβος των πτυχών του ίσκιου που έριχνε η καρυδιά, η επονομαζόμενη και ουράνια, σκεπάζοντας σαν δίχτυ το φανοστάτη το γωνιακό, να ολολύζει με συντριβή: «Τέσσερεις μερούλς ακόμ! Και ύστερις θα φαν τον πιο καλό βαρύτονο στο Βόρειο Μισισίπι!»
Πότε πότε τον έβλεπες να γέρνει στο παράθυρο και κατά την διάρκεια της μέρας, τραγουδώντας μονάχος του τότε, ενώ σε λίγο άρχιζαν να σκαλώνουν στα κάγκελα διάφοροι γαβριάδες και νεγράκια που κουβαλούσαν καλάθια για θελήματα· και οι λευκοί, αραδιασμένοι σε σεζλόνγκ μπροστά στο βρώμικο από μηχανέλαια, ντουβάρι του αντικριστού γκαράζ αφουκραζόταν με τις μασέλες τους ασάλευτες. «Μια μέρ’ ακόμ! Και ύστερις ξεγράψτε της πουτάνας το παιδί. Χε χε· θέση δεν έχ’ για σένα στον Παράδεισο! Χε χε· μήτε στην κόλαση δεν έχει θέσ’ για σένα; Χε χε· θέση δεν έχ’ για σένα στη φυλάκα!» 

image: Από την ταινία του Charles Laughton, The Night of the Hunter (1955) 
text: William Faulkner – Sanctuary (1931), στα ελληνικά: Άδυτο, μετάφραση Τάσος
Δαρβέρης-Κώστας Νικολαϊδης, εκδόσεις Μέδουσα, 1993.
music: Rykarda Parasol – Lonesome Place, Our Hearts First Meet CD, Three Ring Records,
2006.