when the levee breaks

Η ιστορία του τραγουδιού ξεκινάει στις πλημμυρισμένες όχθες του Μισσισιπή εκεί γύρω στα 1929. Η μεγάλη πλημμυρά δύο χρόνια πριν ήταν ακόμη στο μυαλό του ζεύγους Kansas Joy McCoy  και Memphis Minnie που το έγραψαν και το τραγούδησαν.

Θα περάσουν όμως άλλα σαράντα δύο χρόνια για να το πάρουν οι Led Zeppelin και να το αποδώσουν πίσω σαν αυτό που όλοι ξέρουμε. Ένα βαρύ δολοφονικό και κλασσικό blues rock τραγούδι, που όπως και όλο το rock and roll κοιτάει πρώτα πίσω στις μαύρες ρίζες του για να προχωρήσει προς τα μπρος.

Από τότε όλο και κάποιος πατάει σ’ αυτή την εκτέλεση και το ερμηνεύει. Όπως οι Left Lane Cruiser με τον James Leg (Black Diamond Heavies) και τον Harmonica Shah, στον καινούργιο τους (αποτελούμενο αποκλειστικά από blues διασκευές, συν μια του Hendrix και μια των Stones) δίσκο Painkillers, που μπορεί να μην πηγαίνουν ούτε σπιθαμή μπροστά, αλλά αυτό δεν κάνει την ακρόαση της δικής τους ειλικρινούς και…καμπανάτης εκδοχής του When the levee breaks λιγότερο απολαυστική…

Την μακρύ-μαλλί-πράσο περούκα μου, την καμπάνα μου και…ένα μακρύ καρότο παρακαλώ…έχει και Nightstalker live στην πόλη το βράδυ, ώρα να ετοιμάζομαι σιγά σιγά…

αλητεία...

Σήμερα θα θυμηθούμε δύο σχετικά άγνωστες κυκλοφορίες όπου εμπλέκεται ο μεγάλος αλητάμπουρας της Αυστραλίας, Dave Thomas.
Για τους Bored! δεν θα πω πολλά, όσοι τους γνωρίζετε και τους γουστάρετε ξέρετε γιατί ακριβώς συμβαίνει αυτό, με μια μπάντα που έχει πάρει το όνομα της από τον ομώνυμο δίσκο των Destroy All Monsters, και τον ήχο της από όλους τους σκληρούς του Detroit, αλλά και τους σκληρούς συμπατριώτες τους (από Coloured Balls μέχρι Saints), από βαριά μέταλλα (όπως Black Sabbath), αμερικάνικο punk (από Johnny Thunders μέχρι Misfits και Wipers), και ακούγεται σαν μια πιο μεταλλική εκδοχή των Cosmic Psychos ή των Mono Men...
Οι υπόλοιποι να μια καλή ευκαιρία να τους ανακαλύψετε, μιας και εδώ θα τους ακούσουμε στην μοναδική απ’ όσο γνωρίζω μέχρι τώρα διασκευή στο πιο...αλητεία κομμάτι στην ιστορία του rock and roll…Το My Pal των God, από ένα δυσεύρετο επτάιντσο που είχε βγει το 1991 στην Ισπανική Munster.
Οι Tiger by the Tail τώρα, ήταν ένα βραχύβιο σχήμα με ηγέτη τον Thomas, που κυκλοφόρησαν έναν –ομότιτλο- δίσκο το 2006, και παρά τα χρόνια που είχαν κιόλας περάσει, συνέχιζαν τα σκληρά στο ίδιο βιολί, απλά εδώ η ατμόσφαιρα είναι πιο ψυχεδελική, ενώ δεν λείπει ο απόηχος του grunge, όπως και κάποιες αναφορές –κυρίως στα φωνητικά- στην παρανοϊκή μανία των Pixies.
Το Natural Enemy με τις σαρωτικές κιθάρες και την λυσσασμένη ερμηνεία (όπως και το My Pal) είναι ένα τραγούδι για αυτούς που...πως να το πω…γι’ αυτούς που νιώθουν…
Παίξτε τα δυνατά!

The Process - I Burn / Religion

Self Release
2012

Αυτό το σινγκλάκι έπεσε στα…ψηφιακά μου χέρια, μέσα στο κατακαλόκαιρο και μπορώ να πω ότι όποτε το άκουγα εκείνες τις απαίσιες μέρες, και το έκανα συχνά, κατάφερνε να με δροσίσει περισσότερο και από παγωμένη μπύρα.
Είχαμε πει κάτι ψιλά για τους Process αρκετό καιρό πριν, οπότε εδώ ας αρκεστούμε στα βασικά. Αυστραλοί με τον ντραμερ των Sailors & Swine και Machine στη σύνθεσή τους (γενικά μπάντες με υπόγειες διαδρομές μεταξύ τους οι τρεις τους), και ειδικά τώρα που έμειναν τρεις από πέντε που ήταν, κοιτούν και ακούν όλο και περισσότερο προς Αγγλία μεριά, και ως εκ τούτου δεν είναι από αυτούς τους συμπατριώτες τους που θα έκαναν τα πάντα σε υπερθετικό βαθμό για να γίνει εδώ μέσα του γκαράζ το κάγκελο, αλλά αντιθέτως δείχνουν και μάλλον είναι σεμνοί, πολύ μελαγχολικοί, με μια έμφυτη τάση προς το μαύρο (το χρώμα ρεμάλια!), τα σκοτάδια, τις βροχές και τις ομίχλες, ευαίσθητα παιδιά στο δικό τους mood όπως (καμιά φορά) είμαστε και ‘μεις…διάολε…
Αυτήν εδώ αν δεν κάνω λάθος θα πρέπει να είναι η δεύτερη επίσημη και με την βούλα κυκλοφορία τους μετά το επίσης single The City του 2008 –τεμπέληδες, μετράνε ήδη οκτώ συναπτά έτη σαν μπαντα- και είναι προάγγελος του πρώτου τους μεγάλου δίσκου…
Α! Πίσω από την κονσόλα έχουν τον Lindsay Gravina και τον Rob Long, ενώ το εξώφυλλο και γενικά απ’ ότι έχω δει, ο γραφίστας τους παίρνει εύσημα…αυτά. 

bandcamp