Union Carbide Productions - Ring My Bell

Καμιά φορά έτσι μες στις μαύρες σκέψεις που με ζώνουν σαν φίδια πιάνω και ψάχνω δίσκους και αρχεία για κάτι αληθινά δυνατό, να κλοτσάει που λένε…κάτι να γρατζουνίσει και να χαράξει βαθιά σαν τρελαμένη γάτα, να κάψει στο τέλος κανένα γούφερ ρε παιδί μου, κι ας μην έχω λεφτά να το αλλάξω…δε με νοιάζει, και παλιά μπορούσα να το πάω με καμένο γούφερ για μήνες μέχρι να μαζέψω τα απαραίτητα λεφτά…ήταν εκείνες οι εποχές που κάποιοι προσπαθούν να με πείσουν ότι μου έτρεχαν τα φράγκα απ’ τα μπατζάκια, και τώρα πρέπει να δώσω πίσω τα χρωστούμενα…αλλά γάμα τους αυτούς τώρα…και πάντα βασικά…την πρώτη τέτοια φθορά ξένης ιδιοκτησίας, καμένου γούφερ δηλαδή, μου την προξένησε τα παλιά τα χρόνια η ακρόαση στη διαπασών του Funhouse, (θα πρέπει να ήταν στο 1970 στο σημείο που ο Iggy τραγουδάει κάτι για ένα Radio Burnin’, όπου οι Radio Birdman μπέρδεψαν το Burnin’ με το Birdman (εφευ)βρίσκοντας το όνομά τους) που είχα μόλις τότε είχα ανακαλύψει, και ομολογώ την είχα πολύ ευχαριστηθεί… κυλιόμουν σε ελεεινή και έξαλλη κατάσταση στο πάτωμα, σε κάποια φάση νομίζω το έγλειφα κιόλας…ο δίσκος συνέχισε για μήνες να κάνει τούμπα στο πικ απ, με το γούφερ να γρυλίζει, και μένα να μη μου καίγεται καρφί…μη σου πω ότι το γούσταρα και περισσότερο…απόψε ως τώρα μετά την ακρόαση του Raw Power (βαθύ φιλοσοφικό ερώτημα που κάνει κύκλους και επανέρχεται με τα χρόνια: ποιο είναι τελικά το αγαπημένο μου Stooges album, το Funhouse ή το Raw Power? για σήμερα ψηφίζω το δεύτερο…) τα ηχεία κρατάνε γερά…αλλά και να μην κρατήσουν στην συνέχεια δεν τρέχει τίποτα…σημασία είχε και έχει που οι Union Carbide Productions (για αυτονών το όνομα καλύτερα ας μη πούμε την ιστορία) στο Ring My Bell από το In the Air Tonight (1987), πιάνουν το νήμα από εκεί που το άφησαν οι Stooges και για τέσσερα παρά κάτι λεπτά με κιθάρες (βάλε κι άλλο wah wah μαν, μη το λυπάσαι) μπάσο, ντραμς, ντέφι, φωνή, πιάνο και σαξόφωνο σε ρόλο βαριοπούλας, κατεδαφίζουν χωρίς οίκτο ότι αποτελεί αυτό που λέμε εξωτερικό περιβάλλον, για να μπορέσουν να με μπάσουν στα γρήγορα και στα κλεφτά στην δική τους Grooveyard. Και είναι ωραία εκεί μέσα! Μπορείς να ρωτήσεις και τους Hellacopters να σου πουν άμα θες…κάπου εκεί γύρω ψάχνοντας ανακάλυψαν τον ήχο τους. 

lots of it nothing!

Monday, nothing
Tuesday, nothing
Wednesday and Thursday nothing
Friday, for a change
a little more nothing
Saturday once more nothing

Sunday nothing
Monday nothing
Tuesday and Wednesday nothing
Thursday, for a change
a little more nothing
Friday once more nothing

Montik gornisht,
Dinstik Gornisht
Midwoch an Donnerstik gornisht
Fritik, far a noveneh gornisht pikveleh
Shabas nach a mool gornisht

Lunes nada
Martes nada
Miercoles y Jueves nada
Viernes, por cambia
un poco mas nada
Sabado otra vez nada

January nothing
February nothing
March and April nothing
May and June
a lot more nothing
July nothing

'29 nothing
'32 nothing
'39, '45 nothing
1965 a whole lot of nothing
1966 nothing

reading nothing
writing nothing
even arithmetic nothing
geography, philosophy, history, nothing
social anthropology a lot of nothing

oh, Village Voice nothing
New Yorker nothing
Sing Out and Folkways nothing
Harry Smith and Allen Ginsberg
nothing, nothing, nothing

poetry nothing
music nothing
painting and dancing nothing
The world's great books
a great set of nothing
Audy and Foudy nothing

fucking nothing
sucking nothing
flesh and sex nothing
Church and Times Square
all a lot of nothing
nothing, nothing, nothing

Stevenson nothing
Humphrey nothing
Averell Harriman nothing
John Stuart Mill nil, nil
Franklin Delano nothing

Karlos Marx nothing
Engels nothing
Bakunin and Kropotkin nothing
Leon Trotsky lots of nothing
Stalin less than nothing

nothing nothing nothing nothing
lots and lots of nothing
nothing nothing nothing nothing nothing
lots of it
nothing!
Not a God damn thing 

 

mother of earth

Κλασική μουσική για σήμερα, χωρίς πολλά λόγια, και τι χρειάζονται αυτά όταν συναντιούνται δυο μεγάλα κι αθάνατα πνεύματα? 
Gun Club και Jeffrey Lee Pierce στο Mother of Earth ντυμένο με ένα καταπληκτικό ταινιάκι (μπράβο στον τύπο που το έφτιαξε), και αμέσως μετά το ίδιο τραγούδι ξεγυμνωμένο, μόνο (?) με 6 χορδές και την φωνή του Rowland S. Howard, λίγο καιρό πριν την κάνει κι αυτός να συναντήσει τον Jeffrey Lee και τους άλλους…