Pierced Arrows - Keep Pushin’/ Little Did I Know (7” vinyl)

Tobstone 
2011

Ο Fred, κρυμμένος πίσω από διάφορα ονόματα, από τους Lords ίσα με τους Pierced Arrows, κοντεύει να κλείσει 50 χρόνια που γράφει το ίδιο πάνω κάτω, θυμωμένο, θλιμμένο, άγριο και τραχύ σαν την φύση του Όρεγκον τραγούδι, κι εγώ έχω βάλει πλώρη να κλείσω τα μισά απ’ αυτά ακούγοντας το.
Από την πλευρά μου Fred (και αγαπητή Toody), όπως έχω δηλώσει πολλάκις, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος, ενώπιον του αξιοσέβαστου ακροατηρίου, θέλω να ξέρετε ότι δεν πρόκειται να βαρεθώ ποτέ, ακόμη και μέσα απ’ τη μαύρη τρύπα Keep Pushin’ θα ουρλιάζω και θα τρομάζω τους απ’ έξω…το ίδιο επιθυμώ και για εσάς… 

homepage 

Dead Moon - Too Many People 7"

Mississippi Records

2012

Όχι δεν είμαι ενθουσιασμένος απ’ αυτή την κυκλοφορία. Ακούω εδώ και μέρες τα τέσσερα τραγούδια, 2 ακυκλοφόρητα ως σήμερα, τα Don’t Hate Me και I’ll Follow You, και τα Too Many People και Claim To Fame παρμένα μέσα από την ανατριχιαστική με τις μνήμες που ξυπνάει συλλογή, 13 Off My Hook, κοντά τους χώνω και κλασικά και αγαπημένα που έχω καιρό να ακούσω σαν το Clouds of Dawn το Ill of the Dead, το Say Isn’t So ή το Ricochet και την έχω καταβρεί. Στις διακοπές ένα από τα cd είχε μέσα το On The Move των Pierced Arrows και όποτε έπαιζε πιάναμε για χιλιοστή φορά ενθουσιασμένοι να λέμε ότι δεν υπάρχουν πιο πορωτικά κομμάτια από αυτά που γράφει και τραγουδάει το ζεύγος Fred και Toody Cole, και δώστου να συνοδεύουμε χορωδιακά με τις άτσαλες φωνές μας: We are on the move, oh yeahhhh, we are on the move!

Σε ένα κείμενο για τον Sage που είχα γράψει είχα πει ότι το αγαπημένο μου συγκρότημα τότε τώρα και για πάντα είναι οι Wipers. Ε αν μπορούσα να κολλήσω ακόμη ένα εκεί δίπλα και πάνω στον θρόνο θα ήταν οι Dead Moon, αλλά ξαναλέω δεν πήδηξα απ’ την χαρά μου για αυτό το σινγκλάκι. 

Όχι γιατί το Don’t Hate Me δεν γαμεί όπως μόνο ένα τραγούδι αυτής της μπάντας μπορεί να κάνει, ούτε φυσικά γιατί βγήκε στην λατρευτή Mississippi Records. Λέω να το πάρω και σε βινύλιο, άμα μου περισσέψουν τίποτα ψιλά, να το βάλω καινούργιο και άθικτο δίπλα στα άλλα τα ταλαιπωρημένα που λάμπουν όμως από την πολύ χρήση. 

Απλά λέω να αφήσω του διθυράμβους σε κάτι τύπους που ρωτούσαν αν σε κάτι τέτοια live σαν των Dead Moon μαζεύονται αρκετές γκόμενες, ή σε κάτι άλλους που γουστάρουν να πουλάνε μούρη ακόμη κι αν χρειαστεί στην ανάγκη να βάψουν με γράσο τα λεπτεπίλεπτα και τόσο ιντελεκτουελ χεράκια τους…Μαζέψτε τα σάλια σας ρε, συνεχίστε να πλέκετε το σεμεδάκι και το εγκώμιο της κουλτούρας και της πρωτοπορίας, κι αφήστε τα γκαράζ στην βρώμα, την φασαρία τους, και τους παρωχημένους, κολλημένους, ντεμοντέ θαμώνες.

Όσο για μένα, αλλά και πολλούς από σας εκεί έξω: Κι όταν πεθάνω, νεκρό φεγγάρι θέλω να έχω στον τάφο μου επάνω.