Of course all life is a process of breaking down...

Κάθε ζωή είναι, βέβαια, μια διαδικασία ραγίσματος, αλλά τα πλήγματα που αποτελούν τη δραματική πλευρά της υπόθεσης – τα μεγάλα ξαφνικά πλήγματα που έρχονται, η φαίνονται να έρχονται απ’ έξω-, εκείνα που θυμάται κανείς και καταριέται τον κόσμο, και σε στιγμές αδύναμες τα λέει στους φίλους του, δεν δείχνουν αμέσως τις συνέπειές τους. Υπάρχει ένα άλλο είδος πλήγματος, το οποίο έρχεται από μέσα μας και δεν το νιώθεις παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά για να κάνεις οτιδήποτε ώστε να το αντιμετωπίσεις, όταν συνειδητοποιείς οριστικά πως, από μια άποψη, δεν θα είσαι ποτέ πια το ίδιο καλά όπως πριν. Το πρώτο είδος ραγίσματος φαίνεται να γίνεται γρήγορα, το δεύτερο γίνεται σχεδόν χωρίς να το ξέρεις, αλλά συνειδητοποιείται πολύ ξαφνικά, είναι αλήθεια. 

text: F.S. Fitzgerald, από το βιβλίο “Το Ράγισμα”, μετάφραση Γιάννης Λάμψας, εκδόσεις Ροές 1995. 
music: Sunset Stories - Inner Spaces, από την συλλογή του Ράδιο Ουτοπία, Nobody's Gonna Fight For You, C60 1991.

                        

The Slickee Boys - Gotta Tell Me Why

Τι γύρευαν αυτά τα φρικιά και ανακατεύονταν με την αμερικάνικη punk σκηνή εκεί στα τέλη των ‘70’s και τις αρχές των 80’s? Μα με τις φάτσες που είχαν έδειχναν περισσότερο επικίνδυνοι και από την πιο άγρια ρέπλικα του Vicious. Τόσο επικίνδυνοι που θα μπορούσε να απορήσει κανείς σαν ακούσει την κολλητικά λιγωτική μελωδία του Gotta Tell Me Why. Περνάει μέσα από το αυτί και δεν ξαναβγαίνει ποτέ έξω, ούτε με λοβοτομή. Εσύ μπορεί να νομίζεις ότι έχεις ξεχάσει, αλλά αυτή είναι εκεί μέσα και περιμένει, με την παραμικρή ευκαιρία να παρουσιαστεί, και τότε δίχως να το καταλάβεις έχεις αρχίσει ήδη να σιγοτραγουδάς το ρεφρέν. Όπως συμβαίνει με όλα τα από γεννησιμιού τους κλασικά rock τραγούδια άλλωστε. 

Τους χαρακτήρισαν σαν Surf Psychedelic Punk μπάντα και νομίζω αυτά τα τρία συστατικά όντως είναι η βάσεις της μουσικής τους. Και αυτές βρισκόταν επιμελώς κρυμμένες που αλλού? Άντεργραουντ, πολύ φυσικά. Στο υπόγειο τους μεθυσμένοι από μπύρα πυρόξανθοι σέρφερς έχουν αφήσει ήδη τα μαλλιά τους να μακραίνουν στα πρότυπα των αλητήριων Εγγλέζων που είδαν στις φωτογραφίες, ενώ γενειοφόροι αραχνιασμένοι φρίκουλες μοιράζονται στοργικά το acid και τα τσιγάρα τους με όλα τα εκτός εαυτού αγριεμένα και σκονισμένα τέκνα του Iggy. Peace brothers and sisters.

Όλα αυτά όμως δεν θα έλεγαν τίποτα αν δεν υπήρχαν οι κιθάρες των Kane/Keith, και η φωνή του Noone να ισορροπούν ανάμεσα στην ωμή δύναμη και το καθαρό συναίσθημα. Τελικά είναι μόνο rock and roll…έστω λιγάκι αλλόκοτο. 

Από το τρίτο τους ΕΡ λοιπον…

myspace

I Don't Need You (To Set Me Free)

«Είναι τρομακτικό να βλέπεις στην τηλεόραση τα όσα διαδραματίζονται ή να διαβάζεις γι’ αυτά στις εφημερίδες. Νομίζω ότι είναι δικαιολογημένη η αντίδραση των Ελλήνων πολιτών».

Nick Cave από την συνέντευξη στην Σελάνα Βροντή (Εφημερίδα Καθημερινή)

Αφιερωμένο στους είκοσιδύο η τριάνταδύο (η πόσοι είναι δεν έχει σημασία, έτσι κι αλλιώς στο δύο καίγεσαι) ανησυχούντες και πολυγραφότατους, πνευματικούς ταγούς αυτής της έρμης χώρας, στα Καλά Εξαπατημένα Σκυλιά, στους κολλαριστούς ψαράδες, και στα ψάρια που επιμένουν ακόμη να τσιμπάνε. Σε όλο τα μακάβριο τσίρκο τους δηλαδή.

Ενστικτωδώς τελικά από μικροί γνωρίζαμε, και βάζαμε δίπλα στο μαξιλάρι τα ποιήματα τύπων σαν τον Cave, πετώντας παράλληλα στα σκουπίδια αυτά της…Κικής.