Divine Horsemen - Kiss Tomorrow Goodbye

Dig that crazy grave

And find a victim

And kill the killer

Inside my heart

Ένα τραγούδι που ακούγεται σαν να ξέφυγε μέσα από τις σκιές των σελίδων κάποιας νουβέλας του Jim Thompson.

Όπως και το εξώφυλλο του Snake Handler δια χειρός Robert Williams, όπως και το ζευγάρι της Julie Christensen και του Chris Desjardins μαζί με τους υπόλοιπους Horsemen στην φωτογραφία του οπισθόφυλλου.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή…Στα 1987 οπότε και κυκλοφορεί ο δίσκος, ο Chris D. έχει ήδη γράψει πίσω του δύο δίσκους με τους Divine Horsemen, άλλους 4 με την πρώτη του μπάντα τους τρομερούς, όνομα και πράμα Flesh Eaters, έχει κάνει με παρέα την παραγωγή στο ντεμπούτο των Gun Club (μιλάμε για το Fire of Love), και μόνος του, στο Days of Wine and Roses των Dream Syndicate, στο Gravity Talks των Green on Red, και στο ομώνυμο πρώτο LP των Lazy Cowgirls, και πάλι με εκλεκτή παρέα τη μίξη του Walk Αmong Us των Misfits, και του What We Do is Secret των Germs, είχε δει τυπωμένο το πρώτο του βιβλίο το Double Snake Bourbon, συμμετάσχει σαν ηθοποιός μαζί με άλλους αρουραίους της ερήμου σαν τον David Alvin, τον John Doe, την Texacala Jones, και τους Green on Red, κάτω από τον καυτό ήλιο της συνορογραμμης του Μεξικού στην ταινία Border Radio, και άλλα πολλά παρόμοια και ωραία πράγματα καμωμένα με νότες, λέξεις και εικόνες από αυτό το ανήσυχο και παραγνωρισμένο τέκνο εκείνης της απρόβλεπτης και για αυτό αξεπέραστης undreground Αμερικανικής σκηνής των 80’s...αλλά νομίζω αυτά είναι αρκετά για την ώρα.

Πάμε πίσω στο τραγούδι τώρα, που ξεκινάει σαν παλιό νανούρισμα για να εξελιχθεί σε ένα επικών (όπως λέμε επικό γουέστερν) διαστάσεων ντουέτο που ακολουθεί τα χνάρια και το χυμένο κρασί στην άμμο τραγουδιών σαν Summer Wine, με την φωνή βαθιά του Desjardins και την φωνή της Αμερικής της Christensen, να ακομπανιάρονται από τις κιθάρες της οργής, και να τελειώσει με τον λυγμό της φυσαρμόνικας η του κογιότ ανάμεσα στους κάκτους στο δειλινό της ερήμου.
Ο μόνος λόγος για να μη το ακούμε μέρα νύχτα σε  «ειδικά» και μη ραδιόφωνα είναι…ας μας τα πούνε οι ίδιοι όμως μέσα από τους στίχους του τραγουδιού:

The underground’s

A big business lie

Pie in the sky

My deep blue goodbye

σκέψεις ενός ληστού

Εἰς τὴν κοινωνίαν ὑπάρχουσι λησταί νόμιμοι·  λησταί-τοκογλύφοι, λησταί-ἔμποροι, λησταί-χρυσοχόοι, λησταί-ἐνάρετοι, λησταί-εὐσεβεῖς, καὶ πλῆθος ἄλλων. Οἱ λησταί-τοκογλύφοι πρέπει νὰ διχοτομηθῶσι διὰ πρίωνος, οἱ λησταί-ἔμποροι νὰ ἀνασκολοπιθῶσιν, οἱ λησταί-χρυσοχόοι νὰ εἰσβληθῶσιν ἐντὸς λουτροῦ ἐκ μολύβδου ἀναλελυμένου, οἱ λησταί-ἐνάρετοι νὰ κρεμασθῶσι, καὶ οἱ λησταί-εὐσεβεῖς νὰ σταυρωθῶσιν.

Ἡ πρόοδος τῶν τεχνῶν εἶναι δεῖγμα τῆς διαφθορᾶς τοῦ αἰῶνος τούτου·  διότι ἴνα προάγωνται αἳ τέχναι ἀπαιτεῖται κατανάλωσις, ἡ δὲ κατανάλωσις ὑποθέτει ἀναγκας·  ὁ ἐνάρετος, ἀληθῶς πεπολιτισμένος ἄνθρωπος εἶναι ὀλιγαρκής·  ὁ διεφθαρμένος ἔχει ἀναγκας·  ἑπομένως ἡ τῶν τεχνῶν πρόοδος εἶναι δεῖγμα προφανέστατον τῆς διαφθορᾶς τοῦ ἀνθρώπου.  

Ὁ ἄνθρωπος λοιπὸν ἀγάπα τὴν ἀπομόνωσιν·  καὶ εἰς μάτην κραυγάζουσιν οἱ ὀπαδοὶ τῆς κοινωνίας ὅτι εἶναι φύσει κοινωνικὸν ζῶον.

Ἠμεις θέλομεν πάντοτε πολεμεῖ τὴν κοινωνίαν·  διότι αὐτὴ πάντοτε μίσει καὶ κατατρέχει τὴν γενναιότητα. Τὶς μέγας ἀνὴρ ἐμεινεν αὐγευστος κοινωνικῶν πικριῶν;  διατί;  διότι εἶναι αἰσχρὰ ἡ κοινωνία·  διότι εἶναι χαμερπὴς ὁ κοινωνικός ἄνθρωπος καὶ φθόνει τὸν ὑπὲρ τὴν γῆν ὑψούμενον. 

text: Μερικές από τις Σκέψεις ενός ληστού (ή Η καταδίκη της κοινωνίας) του Δημήτριου Κ. Παπαρηγόπουλου, (πρώτη δημοσίευση 1861), προλεγόμενα Λεωνίδας Χρηστάκης, Εκδόσεις Γαβριηλίδη 1989.

music: Viarosa – Beggars and Thieves, από το Send For The Sea CD, Pronoia Records 2008. 

image: Ο John Dillinger νεκρός. 

Hoodlum Shouts - Young Man Old Man

Poison City/HelloSquare Recordings

2012

Τελευταία ακούω από φίλους και διαβάζω σε αρκετούς ότι δεν ψάχνουν για καινούργιους δίσκους, αλλά ακούνε τους παλιούς. Αυτό κάνω κι εγώ…κυρίως… 

Δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι κανείς μας δεν έχει όρεξη και διάθεση, αλλά μάλλον δεν είναι μόνο αυτό.

Το Young Man Old Man είναι ένας παλιός δίσκος, κι ας κυκλοφόρησε λίγες βδομάδες πριν. Είναι παλιός γιατί ακούγεται σαν αυτούς που λες ότι δεν πρόκειται να βγουν ξανά. Μπορεί να είναι και ιδέα μου μέσα στην παραζάλη του πυρετού.

Δεν ξέρω αν στο σύνολό του είναι τελικά τόσο καλός για να αντέξει στον χρόνο, ούτε αν θα βρει τον δρόμο του έστω και υπόγεια στην ιστορία. 
Ούτε θέλω να ξέρω σε ποιο είδος ανήκει. Και  τους πάλαι ποτέ Yo, που μου θυμίζει φορές η φωνή του Sam Leyshon (κάποιες άλλες θυμίζει Jello Biafra) ακόμη αταξινόμητους τους έχω στο ράφι.

Θα μπορούσες να του κολλήσεις ένα στίκερ που να γράφει folk punk, doom country, η και desert punk, φέρνοντας στο νου όμως το αχανές κόκκινο της Αυστραλέζικης ερήμου, και ξεχνώντας τις περισσότερες νότες που έμαθες από τους Αμερικανούς ερημίτες (μη ξεχνάς όμως την όψη της γιγαντιαίας άμμου και τα τραγούδια της κοιλάδας της βροχής).

Εμένα μου αρκεί  αυτές τις παράξενες ζεστές μέρες που πέρασα κρυωμένος μέσα ήταν μιας πρώτης τάξης συντροφιά. Και πάει καιρός που ένας καινούργιος δίσκος στρογγυλοκάθισε απέναντι να μου κάνει παρέα δίχως να βαρεθώ από χιλιοειπωμένες άκομψα ειπωμένες ιστορίες.

Αρκεί που από το πρώτο άκουσμα τραγούδια σαν το 4000km, το Wapengo (Ness), το Old Man, το A man called Possum ή το The Last of Them φωνάζουν μαρτυρώντας την αξία τους, σαν να τα γδέρνουν.

Που οι ιστορίες του δεν πετάγονται μαζί με τις σπίθες γύρω απ’ την φωτιά, είναι η ίδια η φωτιά…ή μάλλον οι φωνές αυτών που καίγονται, αντί (η μέχρι) να κάτσουν ήσυχα να σκουριάσουν.

bandcamp