Πέμπτη 6 Μαρτίου 2014

τι έχει το έρμο και ψοφάει;



Δεκατρία χρόνια πριν, οι BRMC βγάλανε τον πρώτο τους δίσκο, ένα καλό άλμπουμ, που όμως όπως και στη περίπτωση των White Stripes και πόσο μάλλον της μεγάλης απάτης των Strokes, δεν ήταν και να τραβάς τα βυζία σου…
Πράμα που κάνανε όμως πολλοί εκείνη την εποχή και έπειτα, με όλους αυτούς τους τύπους, λες και δεν είχαν ξανακούσει μια ζόρικη κιθάρα και ένα καλό ριφάκι, και βλέπανε για πρώτη φορά πόσες πόζες μπορεί να πάρει ένας μαυροντυμένος ροκ σταρ πάνω σε μια σκηνή…
Ο δεύτερος δίσκος των λεγάμενων, των BRMC ντε, μου φάνηκε από τότε μια βλακεία και αυτές τις μέρες που τον ξανάκουσα το μόνο που συμπλήρωσα ήταν το «και μισή»…δίπλα στη βλακεία…
Το Howl, μια καλή αμερικανιά, και από κει και πέρα μέχρι σήμερα δίπλα σε ένα-δύο αξιοπρεπή κομμάτια χώνουν και άλλα δεκαριά ανεμομαζώματα και βγαίνει καινούργιος δίσκος και γίνεται η δουλειά…
Το μόνο που μου έλειπε για να τα συνδέσω όλα αυτά ήταν η ζωντανή εμπειρία, μια εμπειρία που απ’ ότι διάβαζα συχνά πυκνά σε διάφορες έγκυρες σελίδες που οι γραφιάδες τους περιφέρονται μεταξύ Λονδίνου και Νιου Γιορκ ήταν πολλά παραπάνω από το απόλυτο κουλ, ήταν εμπειρία ζωής αξεπέραστη…
Τώρα το πώς κάποια τόσο περπατημένα άτομα μπορούν και βλέπουν έτσι την εμφάνιση μιας μέτριας κολεγιακού ροκ –με λίγο πιο σκληρές κιθάρες όμως, ιδανικές για ένα έξαλλο φοιτητικό σαββατοκύριακο- είναι κάτι που δεν μπορώ να δώσω απάντηση…ο λόγος από ένα σημείο και μετά περνά στην επιστήμη, που ύστερα από πολυετείς έρευνες ίσως μας απαντήσει τι αμαρτίες πληρώναμε τα προηγούμενα χρόνια εμείς οι ταπεινοί και μας φορέσανε με το στανιό για «μεγάλες μπάντες» τους προαναφερθέντες, ή κάτι βαρετούς μέχρι θανάτου «σοβαρούς μουσικούς» σαν τους Mogwai (οι BRMC ήταν η χειρότερη συναυλία που έχω πάει τα τελευταία χρόνια μετά από αυτούς), ή ακόμη και κάτι νυσταλέους σαλιάριδες σαν τους Tindersticks…

Τέλος…απάντηση δεν έλαβα φυσικά χθες βράδυ και στο μέγα ερώτημα «τι έχει αυτό το έρμο το rock and roll και ψοφάει»…μόνο αιτιάσεις μπορώ να κάνω, και μια από αυτές είναι «αν οι μεγάλες μπάντες του είναι σαν αυτούς που είδα χθες βράδυ, τι να κάνει το καημένο…καλύτερα έξι μέτρα κάτω απ’ το χώμα».

Και επειδή με πόνεσε το 25άευρο –αλλά και το 4άευρο η μπύρα Άλφα ρε πούστη μου-, και συγχύστηκα μ’ αυτά που είδα, και ακόμη έχω στο χέρι την σφραγίδα του θηρίου της detox που τόλμησα να πάω για κατούρημα, λέω να παραθέσω ένα κομμάτι μιας συναυλίας που το έχω ποστάρει και παλιότερα, και όπου αυτοί που παραβρέθηκαν σίγουρα δεν θα είχαν μετά το πέρας της  την απορία Whatever happened to my rock 'n' roll…


Τρίτη 4 Μαρτίου 2014

we rode this dream, remember?


Πριν λίγες μέρες είχα να ψηφιακό δείπνο σε γνωστό στέκι του διαδικτύου, με τον αξιότιμο κύριο Raggedy Man…Το μενού περιελάμβανε φίδι ξιδάτο, κατσαρίδες στην άλμη (με αλάτι Νεπάλ), ενώ από το σκοτεινό κελάρι ανασύραμε ουκ ολίγες μποτίλιες κόκκινου κρασιού Τασμανίας, νεομένο της ξακουστής χρονιάς του 2114.
Είπαμε πολλά και διάφορα, υπήρξαν συγκινητικές εξομολογήσεις και συνταρακτικές αποκαλύψεις, η κουβέντα όμως που σφηνώθηκε στο μυαλό μου και δε λέει να βγει, είχε να κάνει με τα…χωράφια…
Πέρα από τα μυστικά της καταπολέμησης της μουχρίτσας και του δάκου που πηγαίνουν από στόμα σε στόμα και άρα…δεν δύναμαι να σας αποκαλύψω, έγινε λόγος και για το καινούργιο τραγούδι των The You And What Army Faction, το We Rode This Dream, Remember? που η μοίρα του είναι να αποτελέσει κομμάτι του επόμενου δίσκου των Faction με τον τίτλο GLUM. 
O Raggedy, το προλόγισε λέγοντας μου ότι σ’ αυτό έχουν μπει στα δικά μου τα χωράφια, και ευτυχώς την ώρα που όπλιζα το δίκαννο για να διώξω τους θρασύτατους καταπατητές, ξεκίνησαν τα γρονθοκοπήματα στα τύμπανα και στο στομάχι, μπήκε το μπάσο φέρνοντας και όλο του το άγχος μαζί, έσκασε μύτη και η κοφτερή του σκοταδιού κιθάρα, μαζί με την από κάπου εδώ κάτω την ακούω φωνή, και λύθηκε η παρεξήγησης…
Και ειλικρινά δεν είναι μόνο για αυτό το μπάσταρδο τέκνο-κομμάτι του Howard που χτυπάω το κεφάλι μου για το ότι δεν έδωσα στους Faction την πρέπουσα προσοχή από την αρχή-αρχή…
Είναι κάτι που το παθαίνω από παλιά, και δυστυχώς συχνά, ν’ ακούω μπάντες και τραγούδια κοιμώμενος όρθιος, και ονειρευόμενος τους…Αντίποδες, μέχρι μια προτροπή ή η…κατάλληλη στιγμή να μου ανοίξουν τα μάτια και να μου αποδείξουν το πόσο γαμηστερές αυτές –οι μπάντες- είναι, και το πόσο απαράδεκτος είμαι εγώ ώρες ώρες, να κοιμάμαι τον ύπνο του δικαίου την στιγμή μάλιστα που το πράμα συμβαίνει δίπλα μου. 



Κυριακή 2 Μαρτίου 2014

Gallon Drunk - The Soul of the Hour

Clouds Hill
2014

Έχω βγει έξω στο μπαλκόνι, οι περισσότεροι γείτονες απουσιάζουν, θα έχουν  εκδράμει να υψώσουν τον χάρτινο αετό, αλλά αυτό ποσώς με ενοχλεί…ίσα ίσα μάλλον θα τον γλυτώσω τον ζουρλομανδύα και σήμερα…

Κρατάω στο χέρι την πανύψηλη μαγκούρα που έφερα πριν χρόνια από τα βουνά της λεβεντομάνας Κρήτης, φοράω μια γαλάζια ρόμπα, μου πέφτει τόσο μεγάλη που στέκεται πάνω μου σαν χιτώνας…οι σαγιονάρες μου πλατσουρίζουν στα νερά της βροχής που πέφτει από δεν θυμάμαι πότε…

Ένας προφήτης στην αστική (πολύ τρέντικο αυτό ε? έτσι για κερδίσω και τους αναγνώστες των φρι πρες ναουμ) στην αστική –έλεγα- έρημο…

Ένας δικαιωμένος προφήτης…μόλις κατέβηκα από τον στύλο, όπου για αιώνες ισορροπούσα στο ένα μου πόδι, η ανάσα μου μυρίζει ακρίδα, την βασική μου δηλαδή τροφή, τα μαλλιά μου ξασπρισμένα από τον ήλιο τον αέρα και τη βροχή, το δέρμα μου σκληρό σαν του ερπετού, και στ’ αυτιά μου κουδουνίζει η μουσική του θεού…του rock and roll…

Σας μιλώ αδέρφια! Σας καλώ αδέρφια! Όσο είναι καιρός ακόμη, και δεν υπάρχει αρκετός…μόνο πέντε δευτερόλεπτα…μόνο πέντε…για ν’ αφουγκραστείτε την φωτιά που πλησιάζει…να ψάξετε στον θολό από την σκόνη ορίζοντα το σημείο της εξόδου…να νιώσετε την ψυχή της ώρας…και την ταχύτητα του φόβου…

Αδέρφια και αδερφές!!! Σας είχα προειδοποιήσει…δεν μπορείτε να δικαιολογηθείτε ότι αυτός ο δίσκος ήρθε σαν τον κλέφτη μέσα στη νύχτα όπως θα έρθει, να είσαστε σίγουροι, ο Κύριος…ο καιρός γαρ εγγύς…μαζί με τον καιρό, ήρθε τελικά και το άσπρο φορτηγό…με τη σειρήνα του αναμμένη…κάποιος γείτονας φαίνεται, δεν θα πετάξει αετό …κραδαίνω απειλητικά την μαγκούρα μου, ανοίγω την ρόμπα και τους τα δείχνω, κάνω ό,τι μπορώ, μα δεν θα κρατήσω για πολύ…οι τύποι με τις άσπρες ρόμπες θα με πάρουν, αφού όμως πρώτα πάρουν τα τρία μου...το The Soul of the Hour είναι στην πρώτη τριάδα…το νου σας εσείς!