The Ukiah Drag - In The Reaper’s Quarters

Wharf Cat Records

2014

Το ότι ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε μια παλιά Λουθηρανική εκκλησία υπό την επίβλεψη του Ben Greenberg (The Men και πολλά άλλα) θα μπορούσαμε να το προσπεράσουμε άφοβα, γιατί οι περίεργοι τόποι και οι γνωστοί παραγωγοί δεν εγγυώνται αυτόματα και ένα καλό αποτέλεσμα.

Το ίδιο εύκολα, αν και όχι δίχως να του δώσεις έστω μια ακρόαση, ας πούμε ότι προσπερνάς και τις συγκρίσεις με τους Gun Club και τους Birthday Party, έτσι που τις βλέπεις συχνά πυκνά ατάκτως ερριμμένες εδώ κι εκεί, σε σχετικά αλλά και άσχετα ονόματα.

Ας υποθέσουμε επίσης ότι δεν έχεις ακουστά τους Cult Ritual όπου διέπρεψαν παλιότερα δύο από τα μέλη των Ukiah Drag, αλλά και ότι από καθαρή ατυχία δεν έπεσες ποτέ πάνω στο μικρό αριστούργημα των American Snakeskin, εκείνο το δωδεκάϊντσο που κυκλοφόρησε το 2012, τιτλοφορούταν Turquoise For Hello, στην κιθάρα και τη φωνή ήταν ο Zack Arrington ή ZZ Ramirez πλέον με τους Drag, περιείχε ανάμεσα στα 5 όλα κι όλα τραγούδια του το θαμμένο πολύτιμο πετράδι του μέλλοντος με το όνομα Itching and Scratching,  και στο σύνολό του ήταν ένας δίσκος που θα νόμιζες ότι ερχόταν με δύναμη από την ένδοξη των 80’s δεκαετία του αμερικάνικου underground rock.

Παρόλα αυτά είναι πιθανό να πέτυχες κάπου πέρυσι, σαν μια απλή πληροφορία κοντά στις μυριάδες άλλες, μια αναφορά για την πρώτη κασέτα κι έπειτα EP των Ukiah Drag με τίτλο Jazz Mama Is Cryin, ή και το φετινό τους επτάϊντσο Death Trip και να μην έδωσες σημασία.

Τόσο το καλύτερο για σένα, μιας και όντας ανυποψίαστος αυτή η συνάντηση με θεριστή προμηνύεται αξέχαστη.

Οι Ukiah Drag φρόντισαν τα της υποδοχής με φωνές (και ουρλιαχτά), κιθάρες, μπάσα, τύμπανα και ένα όργανο να γλυκαίνει τη σφαγή σ’ αυτόν τον πρώτο τους δίσκο, που περιλαμβάνει έξι δικά τους κομμάτια συν μια εκ βάθρων ανακατασκευή στο Wait and See του Lee Hazlewood, που αν εξαιρέσουμε το επτάλεπτο Final Prayer όπου σπάνε νεύρα για να μη πω τίποτε άλλο, στα υπόλοιπα σέρνουν το βαλς των αρουραίων καλώντας μας να ακολουθήσουμε και εμείς με κινήσεις των χορευτών του Αγίου Βίτου, υπό τους ήχους αυτού του ανορθόδοξου και σίγουρα λάθος blues ή μήπως μετά-punk; ή proto-punk; ή λες να είναι ψυχεδελικό; αλλά τελικά ποιος νοιάζεται, παραληρήματος, που κλείνει με το αντάξιο ενός τέτοιου χαρακτηρισμού οκτάλεπτο έρπισμα και όχι άρπισμα, The Night Of The Immaculacy.

Για να παραφράσουμε έναν σύγχρονο (αγγλόφωνο) έλληνα φιλόσοφο εδώ έχουμε να κάνουμε με “satanic drag from inner space”, οπότε όλα τ’ άλλα δεν έχουν τη παραμικρή σημασία.

Πρώτη δημοσίευση στο mic.gr

soundcloud 

october's bright blue weather

O suns and skies and flowers of June,
        Count all your boasts together,
    Love loveth best of all the year
        October's bright blue weather. 

text: Από το ποίημα October's bright blue weather της Helen Hunt Jackson (1830-1885) μέσα από το: Jackson Helen. Poems. Boston: Roberts Brothers, 1893. 

music: Moffs – Another Day In The Sun, same title 7” single, Citadel records 1985.

  

Liar's Trial & The Church of Abject Sorrow

Η φοβερή διασκευή των Love & Death Suicide Club στο Tomorrow, You'll Be Diggin Your Own Hole των The Church of Abject Sorrow εκτός του ότι μ’ έκανε να ρίξω ακόμη μια ματιά στο πάντως και πάντα άδειο πορτοφόλι μου μήπως περισσεύουν τίποτα λεφτά να τ’ αρπάξω και να πάω να βγάλω έναν δίσκο στους Love & Suicide, η διασκευή αυτή έλεγα, μου υπενθύμισε να βάλω ν’ ακούσω ύστερα από καιρό το Blessed Sacrament, τον έναν και μοναδικό δίσκο των The Church of Abject Sorrow που αν θυμάμαι καλά –θυμάμαι, το τσέκαρα- τον είχα βάλει από τους πρώτους μέσα στην λίστα με τα καλύτερα του σωτηρίου έτους του 2010. Εκείνο τον καιρό τους είχα κάνει και μια παρουσίαση στο tranzistor, μάλλον λίγο καιρό πριν ανοίξω το μαγαζί (το orphan-drugs), όπου ενθουσιασμένος και ακούγοντας τον δίσκο ολονυχτίς έγραφα τα εξής:

The Church of Abject Sorrow

Blessed Sacrament

Vigilante Abortion Records

2010

«Ένας περιπλανώμενος αλκοολικός, αυτοαποκαλούμενος «αιδεσιμότατος», ο Reverend Eepie Acod, που έχει καταφέρει να αποτύχει ακόμη και στο να αυτοκτονήσει, μαζί με τους δύο μοναδικούς πιστούς της νεοϊδρυθείσας εκκλησίας του δεν είναι και τόσο υποσχόμενη παρέα πόσο μάλλον μπάντα έτσι?

Άσε που είναι να φοβάται κανείς με όλους αυτούς τους παλαβούς ορεσιβίους   Αμερικανούς που βλέπουν στ’ αλήθεια το τέλος των ημερών να ζυγώνει και γυαλίζει το μάτι τους.

Επειδή όμως από την εποχή του Reverend Horton Heat έχω μια αδυναμία σε όλους τους Reverends, επειδή το Sackcloth and ashes είναι και για μένα δίσκος ναυαγίου σε έρημο νησί κι έτσι, επειδή το αγαπημένο μου κομμάτι από Godspeed είναι αυτό που ξεκινάει με τον τρελοπροφήτη  που τα χώνει, το East Hastings, και επειδή μικρός πρέπει να ‘μουνα τόσο βαρεμένος που την έβρισκα διαβάζοντας την Αποκάλυψη του Ιωάννη μετά το σχολείο, αντί των μαθημάτων της τετάρτης δημοτικού, τους κυνηγάω – η με κυνηγάνε- κάτι τέτοιους δίσκους.

Σαν κι αυτόν που θα μπορούσε να ‘χει γράψει παλιότερα ο Mike Ness αν διάβαζε τα βράδια της φυλακής την Βίβλο, η ακόμη και ο Van Zandt αν προσπαθούσε έτσι να την παλέψει με τα δαιμόνια που τον κυνηγούσαν, όπως ακριβώς ξεκίνησαν κάτι παιδιά που κάποτε χτυπούσαν τατουάζ των GBH για να καλύπτουν τις τρύπες στα χέρια τους, και τώρα ησυχάζουν στο Όρος.

Αντ’ αυτών ο κλήρος πέφτει στον αιδεσιμότατο Eepie Acod, που έρχεται με την γοερή γεμάτη γρέζι φωνή του, να θρηνήσει έκπτωτους αγγέλους και έρωτες, να απειλήσει θεούς και δαίμονες, και να ψυχανεμιστεί στην παράνοια του δρόμου τις εσχατιές του χρόνου.

Και με το Black Moon να είναι μαζί με το 3 shades of black του Hank Williams III τα καλύτερα καμπόικα κομμάτια που άκουσα τα τελευταία χρόνια, το Parasite μια επιτομή ανάμεσα στους Builders and the butchers και τους…Explosions in the sky(^%$&^&^$^#$^**()@!), τις Munlyκες θανατερές  γκοθοαμερικανιές των Irony of faith και Waitin’ for the world to end, δεν τα καταφέρνει καθόλου άσχημα σ’ αυτά τα δέκα κομμάτια του Blessed Sacrament.

Καλός ο αιδεσιμότατος…»

Αυτές τις μέρες που τους έψαξα ξανά ανακάλυψα ότι ο…τέως αιδεσιμότατος υπογράφει πλέον με το κανονικό του όνομα σαν Bryan Kroes, έχει μαζί του πάντα τον έτερο κιθαρίστα των Abject Sorrow τον Chris Johnson, είχε και τον ντραμερ τους αλλά του έφυγε και πήρε άλλον ενώ πρόσθεσε και μπασίστα και…εγένετο  Liar’s Trial,

 Η νέα του μπάντα δηλαδή, που πέρυσι κυκλοφόρησε και το πρώτο της CD με τίτλο Cowboys from Hell όπου τα τέσσερα από τα επτά συνολικά κομμάτια είναι…διασκευές σε κομμάτια του Blessed Sacrament…τι διασκευές όμως…κάντε ένα κόπο και ακούστε το Black Moon και το Parasite (αλλά και τα καινούργια σαν το Heavy Stone) που έτσι κι αλλιώς κομματάρες ήταν, και μετά αποφασίστε αν άξιζε να αφήσει πίσω το παπαδιλίκι ο αγαπητός Bryan, να κόψει λίγο την ταχύτητα όχι όμως και το ποτό, να αρχίσει να τραγουδάει λιγότερο οργισμένα (όχι πάντα, ο πάνκης μέσα του είναι ακόμη ζωντανός) και περισσότερο όμως θλιμμένα, και τελικά…να με ξανακάνει να ακούω τα τραγούδια του συνεχόμενα και να μην θέλω ούτε να δω ξανά ζωντανό τον Eugene την άλλη βδομάδα, ούτε να ακούσω τίποτε άλλο απ’ αυτά τα πολύ western αμερικάνικα γιατί θα μου φανεί πολύ λίγο μετά από τις μεθυσμένες ελεγείες τούτων εδώ των  desperados…

This band is just as comfortable pounding out anthems to a basement of charged street punks as it is wailing that lonesome sound to a honky-tonk full of good ol' boys. Liar's Trial could be the other thing what made Milwaukee famous...if the whiskey don't kill em

listen to the Liar's Trial