Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2015

Returning To Shadow



Για τους Underground Youth η πολυμελής συντακτική ομάδα του orphan drugs έχει φροντίσει και έχει γράψει την πρώτη παρουσίαση του group επί ελληνικού ιστολογικού εδάφους πίσω στο καλοκαίρι του 2011 –για να ευλογήσουμε και τα μούσια μας- σας έχει μεταφέρει τις εντυπώσεις της από την πρώτη και δεύτερη συναυλιακή παρουσία τους στη Θεσσαλονίκη το 2012 και το 2014, και τέλος έχει συντάξει μια ωραία κριτική για το προπέρσινο The Perfect Enemy of God…

Για αυτό στην σχετική σύσκεψη που είχαμε με την ολομέλια (Reverend Sauntererius, Inspector Lee κ.τ.λ.) θεωρήσαμε σκόπιμο και αποφασίσαμε παμψηφεί να μην σας κουράσουμε επαναλαμβάνοντας το πόσο ωραίο γκρουπ είναι και πόσο μας αρέσουν η φωνή και η συνθέσεις του Dyer τα τύμπανα της Olya και όχι μόνο, τα εξώφυλλα και η αισθητική τους γενικά, όπως και κομμάτια σαν το Returning To Shadow από τον καινούργιο τους δίσκο με τίτλο Haunted που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες, λες και το είχαν σχεδιάσει έτσι ώστε να συνοδέψουν με τον ήχο τους την επιστροφή της βροχής και των σκιών του φθινοπώρου. 




Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2015

Τόποι λατρείας: μείον ένας, και δεν έχουν μείνει πολλοί…





Ο λόγος για το βιβλιοπωλείο του Ραγιά που έπειτα από αρκετούς μήνες εκποίησης κλείνει οριστικά αυτές τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη.
Για το βιβλιοπωλείο που δεν απέκτησε ποτέ την όψη σούπερ μάρκετ  των «μεγάλων» αλλά ούτε και μασκαρεύτηκε σε κακέκτυπη εκδοχή του παρισινού Shakespeare όπως συνηθίζουν τα τελευταία χρόνια σχεδόν όλα τα μικρότερα.

Ναι, ήταν μια ακόμη επιχείρηση που έπεσε έξω, μπορείς να πεις ότι δεν προσαρμόστηκε στις νέες απαιτήσεις, δεν το πάλεψε αρκετά, αλλά τουλάχιστον ποτέ δεν μας πούλησε αλυσίδες πολιτισμού για μεταξωτές κορδέλες όπως επιβάλουν τα μοντέρνα ήθη των περισσότερων βιβλιοπωλών, κι ούτε μας φλόμωσε κουλτουριάρικες μπαρούφες και μεγαλοστομίες όπως οι περισσότεροι «εναλλακτικοί χώροι» κι εκδότες, αυτοί που δεν πηγαίνουν ούτε στο περίπτερο να πάρουν τσιγάρα του μπάρμπα τους δίχως να απομυζήσουν κάποιο κέρδος.

Ένα βιβλιοπωλείο που όταν περνούσες την είσοδό του παλιότερα στη Τσιμισκή, και όταν κατέβαινες τα σκαλιά του μετά το 1993 στην Ερμού, ήταν σαν να βουτούσες  σε έναν ωκεανό τυπωμένου χαρτιού…τελευταία μαζί και σκόνης.
Έχοντας περάσει αμέτρητες ώρες της ζωής μου εκεί μέσα ψαχουλεύοντας τα ράφια του, έχοντας γεμίσει τα ράφια του σπιτιού μου κατά ογδόντα τουλάχιστον τοις εκατό με βιβλία που αγόρασα από εκεί, αφιερώνω αυτή τη μικρή ανάρτηση έτσι σαν ένα αντίο σε έναν προσωπικό τόπο λατρείας.

Υ.Γ. Η ιστορία πίσω στα 80’s λέει ότι όταν κάποιοι νεαροί διέρρηξαν νύχτα το βιβλιοπωλείο και σήκωσαν ένα κάρο βιβλία, την επόμενη μέρα ο ιδιοκτήτης κύριος Παναγιώτης Ραγιάς είπε ότι αφού έκλεψαν από τη δίψα τους να διαβάσουν, χαλάλι τους.
Ο μύθος θέλει επίσης τον έναν εκ των νεαρών λίγο αργότερα να γίνεται υπάλληλος του βιβλιοπωλείου όπου και παρέμεινε για πολλά χρόνια.
Αυτήν ήταν και η χρυσή για μένα εποχή του.


Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2015

μην είν' ο λυκοκτόνος...saunterοκτόνος?





Η πλάτη μου καμπούριασε

Μπρος το ΠιΣί όλη μέρα

Κάλιο να τράβαγα κουπί

Παν’ σε ρωμαϊκή γαλλέρα



Τα μάτια μου βαθούλωσαν

Το κορμί, σαν το κεράκι λιώνει

Και σαν ανοίγω το word

Κρύος ιδρώτας με παγώνει



Οι φίλοι με παράτησαν

Είμαι λέν σαν πρεζάκι έξω από σχολείο

Τι γύρευα ‘γω ο καψερός

Να βγάλω δεύτερο βιβλίο



Αϊντε μια υπομονή παιδιά

Το γαμημένο τώρα δα τελειώνει

Κι όταν θα έβγει μια βραδιά

Θα σνιφάρουμε μέχρι και τον ραφιών τη σκόνη





Χαμένο κρητικορεμπέτικο του Μέγα δασκάλου Ιωσήφ Σοντεράκη.