Tony Cohen RIP

4/6/1957 - 2/8/2017

Για όσους αναρωτιούνται «ποιος είναι αυτός;» ας κάνουν έναν κόπο να ρίξουν μια ματιά σε ότι βινύλια ή CD έχουν από ονόματα όπως οι Boys Next Door, Birthday Party, Nick Cave & The Bad Seeds, Beast Of Bourbon, The Johnnys, Spencer P. Jones, The Go-Betweens, Pel Mel, The Saints, The Moodists, Crime & The City Solution, Once Upon A Time, Cruel Sea, Mick Harvey, Paul Kelly, Kim Salmon, Hugo Race, Devastations, Blackeyed Susans, Tex Perkins, Louis Tillett, These Immortal Souls, και γενικά σε ότι αυστραλέζικο υπάρχει στο σπίτι, αλλά ακόμη και σε δισκάρες σαν το I Knew Jeffrey Lee της γνωστής συμμορίας, το Kiss You Kidnapped Charabanc των Sudden και Howard, ή το πρώτο 7ιντσο του Phil Shoenfelt, (ας ρίξουν και μια ματιά και στην πρώτη νουβέλα του τελευταίου, το Junkie Love όπου ο Cohen εμφανίζεται ανάμεσα στις σκόνες και τις γραμμές με παρατσούκλι), ας τα κάνουν όλα αυτά, ε κι εκεί κάπου στα credits του παραγωγού, του τεχνικού και όλες του ήχου τις καλές δουλειές, θα ανακαλύψουν το όνομα του εκλιπόντος...

Tony Cohen… ίσως να μη φαίνεται τόσο ή και καθόλου «βαρύ» αν το συγκρίνεις με τον παραπάνω «τρομακτικό» κατάλογο, αλλά τελικά δεν θέλει και πολύ σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του αυστραλέζικου rock and roll και όχι μόνο... θα της λείψει σίγουρα πολύ αυτής της ιστορίας, θα λείψει ακόμη περισσότερο και στους ανθρώπους της... σε όσους από αυτούς είναι ακόμη εδώ τέλος πάντων, γιατί αρκετούς θα τους συναντήσει στο μέρος όπου βρίσκεται από σήμερα κι αυτός. 

Υ.Γ. Για όσους βαριούνται να ψάχνουν (ή δεν έχουν δίσκους να ψάξουν) ο παρακάτω κατάλογος του discogs πιστεύω κάνει τη δουλειά...

https://www.discogs.com/artist/115046-Tony-Cohen?page=1

Στη Μαγγελανία

Η νύχτα άρχιζε να πέφτει προς τα ανατολικά αλλά η αντίθετη πλευρά του ορίζοντα εξακολουθούσε να φωτίζεται ακόμη από τις τελευταίες ηλιαχτίδες που αναδύονταν στη γραμμή του ουρανού και της θάλασσας. Μεγάλα σύννεφα αναμαλλιασμένα από τον αέρα, κουρέλια καταχνιάς που παρασύρονταν από τη φουρτούνα περνούσαν με ταχύτητα τυφώνα.

Μπροστά στα μάτια του, δεν υπήρχε τίποτε άλλο από την απέραντη έκταση της θάλασσας, απ’ όπου δεν αναδυόταν κανένας σκόπελος...

...όμως, τι είχε έρθει να κάνει εκεί αυτός ο άνθρωπος με το τόσο βαθιά ταραγμένο πνεύμα; Τον βασάνιζε άραγε εδώ και κάμποσο καιρό η ιδέα να θέσει τέρμα στη ζωή του;… Όσο δεν θα ‘χανε κάτω από τα πόδια του τη γη εκείνη που απεχθανόταν, σκεφτόταν άραγε να προχωρήσει ακάθεκτος αλλά με την θέληση να ψάξει τον θάνατο στα κύματα που έσπαγαν στο ακραίο σημείο της;

Δεν είχε παρά να ριχτεί από το ακρωτήριο πάνω. Στα βαθιά εκείνα νερά, ούτε καν θα προσέκρουε σε κάποιον υποβρύχιο βράχο και το σώμα του θα γινόταν βορά των δύο ωκεανών.

Ναι! Αυτό είχε αποφασίσει, τώρα που είχε στερηθεί το τελευταίο του καταφύγιο πάνω στη μαγγελανική γη.

«Ούτε Θεός ούτε αφέντης!», αναφώνησε την ύστατη εκείνη ώρα.

text: Ιούλιος Βερν – Στη Μαγγελανία (1909), μετάφραση Χρήστος Γεμελιάρης, εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες 2017.
music: OISEAUX-TEMPÊTE – Feu Aux Frontières, AL-'AN ! الآن (And your night is your shadow — a fairy-tale piece of land to make our dreams) LP, Subrosa 2017. 

the only song that matters

 

orphan rowland 

sleep alone in the wrong side