the less the people understand the more afraid they’ll be

…περνούσε ώρες αγρύπνιας στην αιώρα καθώς αναρωτιόταν πως διάβολο θα ξεφύγω ξανά από τον πρεσβευτή Φίσερ που μου πρότεινε να ανακοινώσει ότι ενέσκηψε μια επιδημία κίτρινου πυρετού για να δικαιολογήσει την απόβαση των πεζοναυτών σύμφωνα με τη συνθήκη αμοιβαίας βοήθειας για τόσα χρόνια όσα χρειάζονταν για να αναζωογονηθεί η ετοιμοθάνατη πατρίδα κι εκείνος απάντησε αμέσως πως ούτε να το σκεφτείτε, γοητευμένος από το γεγονός πως ξαναζούσε από την αρχή τα πρώτα χρόνια του καθεστώτος του όταν είχε επωφεληθεί από ένα παρόμοιο μέσο για να αναλάβει τις εξαιρετικές εξουσίες του στρατιωτικού νόμου μπροστά στη σοβαρή απειλή μιας πολιτικής ανταρσίας, είχε αναγγείλει την κατάσταση επιδημίας με διάταγμα, ύψωσε την κίτρινη σημαία στο κοντάρι του φάρου, το λιμάνι έκλεισε, καταργήθηκαν οι Κυριακές, απαγορεύτηκε να θρηνούν δημόσια τους νεκρούς και να παίζουν μουσική που να τους θυμίζει και εκχωρήθηκαν αρμοδιότητες στις Ένοπλες Δυνάμεις για να φροντίσουν για την εκτέλεση του Διατάγματος και να φροντίσουν για τους αρρώστους σύμφωνα με τη θέλησή τους, έτσι που οι στρατιώτες με ταινίες του Υγειονομικού εκτελούσαν δημόσια ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης, σημάδευαν με κόκκινο κύκλο τις πόρτες των σπιτιών όσων δεν συμβιβάζονταν με το καθεστώς, σφράγιζαν στο μέτωπο μ’ ένα σίδερο για γελάδες τους απλούς παραβάτες, τις αντρογυναίκες και τους γυναικωτούς, ενώ μια υγειονομική αποστολή προσκαλεσμένη επειγόντως από την κυβέρνηση με τη μεσολάβηση του πρεσβευτή Μίτσελ ανέλαβε να προφυλάξει από τη μόλυνση τους ενοίκους του προεδρικού μεγάρου, μάζευαν από χάμω τα κακά των εφταμηνίτικων για να τα αναλύσουν με μεγεθυντικούς φακούς, έριχναν απολυμαντικές παστίλιες μες τις κανάτες, τάιζαν με σκουλήκια τα ζώα στα επιστημονικά τους εργαστήρια, κι εκείνος τους έλεγε, σκασμένος στα γέλια, με τη βοήθεια του διερμηνέα,  πως μην είστε τόσο ηλίθιοι μίστερες, εδώ δεν έχει άλλη επιδημία από σας, αλλά εκείνοι επέμεναν πως, ναι, είχαν διαταγές πως υπάρχει, έφτιαξαν ένα σιρόπι με προληπτικές δυνατότητες, πηχτό και πράσινο, με το οποίο βερνίκωναν όλο το σώμα των επισκεπτών, χωρίς καμιά διάκριση, από τους πιο κοινούς ως τους πιο επιφανείς, τους υποχρέωναν να μένουν σε απόσταση στις ακροάσεις, εκείνοι όρθιοι στο κατώφλι κι εκείνος καθισμένος στο βάθος όπου έφτανε η φωνή τους, αλλά όχι και η ανάσα τους, συζητώντας θορυβωδώς με αριστοκρατικούς γυμνούς που χειρονομούσαν με το ένα χέρι, εξοχότατε, και με το άλλο έκρυβαν το αδύναμο πασαλειμμένο πουλάκι τους και όλα αυτά για να προφυλάξουν από τη μόλυνση αυτόν που είχε συλλάβει στον εκνευρισμό της αϋπνίας του ως και τις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες της ψευτοσυμφοράς, που είχε εφεύρει γήινα ψέματα κι είχε διαδώσει αποκαλυπτικά προγνωστικά σύμφωνα με το κριτήριο του πως ο κόσμος θα φοβάται περισσότερο όσο λιγότερα καταλαβαίνει και μόλις που ανοιγόκλεισε τα μάτια του όταν ένας από τους υπασπιστές του, χλωμός από το φόβο του, στάθηκε κλαρίνο μπροστά του με την είδηση, στρατηγέ μου, η επιδημία θερίζει τους πολίτες...

 

text: Gabriel Garcia Marques – Το Φθινόπωρο του Πατριάρχη, μετάφραση Κλαίτη Σωτηριάδου-Μπαράχας, εκδόσεις Νέα Σύνορα-Λιβάνη 1984.

music: Devils Teeth – People On Earth, Suki Yaki Hot! LP, Triple Eye Industries 2018.

 

 

Pirate Utopias

 

Κάποια εποχή, ο Έστον πληροφορήθηκε ότι ο Ιάκωβος Α’ της Αγγλίας του πρόσφερε αμνηστία. «Γιατί να υπακούσω στις διαταγές ενός βασιλιά», αναρωτήθηκε, «όταν εγώ ο ίδιος είμαι κάτι σαν βασιλιάς;».

Αυτή η ευφυολογία μας θυμίζει πολυάριθμες συνομιλίες που διασώθηκαν στη Γενική Ιστορία των Πειρατών του Ντιφόου και υπαινίσσονται την ύπαρξη μιας πειρατικής «ιδεολογίας» (αν αυτός ο όρος δεν καταλήγει να ακούγεται κάπως υπερβολικός), ενός είδους πρωτο-ατομικιστικής/αναρχικής στάσης, πάντως μη φιλοσοφικής, που φαίνεται ότι ενέπνευσε τους πιο ευφυείς και ταξικά συνειδητοποιημένους πειρατές και κουρσάρους. Ο Ντιφόου αφηγείται ότι κάποιος πειρατής ονόματι καπετάν Μπέλαμι εκφώνησε το εξής λογύδριο στον καπετάνιο ενός εμπορικού πλοίου που είχε αιχμαλωτίσει.

Ο καπετάνιος του εμπορικού πλοίου είχε μόλις απορρίψει την πρόσκληση των πειρατών να ενωθεί μαζί τους:

 

«Λυπάμαι που δε σ’ αφήνουν να πάρεις πίσω το σλέπι σου, γιατί εγώ το ᾽χω βάρος να αδικήσω κάποιον, όταν δεν είναι για το συμφέρον μου· στο διάολο το σλέπι, πρέπει να το φουντάρουμε, κι αυτό να σου γίνει μάθημα.

Κι αν εσύ είσαι ένα μουλωχτό κουτάβι, το ίδιο είναι κι όλοι εκείνοι που θέλουν να σκύβουν το κεφάλι και αφήνουνε να τους κυβερνούν νόμοι που έφτιαξαν οι πλούσιοι για τη δική τους ασφάλεια γιατί τα φοβισμένα κουταβάκια δεν έχουν το κουράγιο να υπερασπιστούν ό,τι τους παίρνουν με μπαμπεσιά· αλλά στο διάολο να πάτε όλοι· στο διάολο να πάτε, για ένα τσούρμο κατεργάρικα καθάρματα, κι εσύ μαζί που τους υπηρετείς, για ένα μάτσο κουφιοκέφαλους με την καρδιά μιας κότας.

Μας εξευτελίζουν οι παλιάνθρωποι και μια μονάχα διαφορά έχουν από μας: εκείνοι ληστεύουν τους φτωχούς με την κάλυψη του νόμου, μα την αλήθεια, κι εμείς διαγουμίζουμε τους πλούσιους με την προστασία του δικού μας θάρρους. Δεν είναι καλύτερο να γίνεις ένας από μας, αντί να τρέχεις πίσω από αυτούς τους αλήτες, να τους γυρεύεις δουλειά;».

 

Όταν ο καπετάνιος απάντησε ότι η συνείδησή του δεν του επέτρεπε να παραβιάσει τους όρκους του Θεού και των ανθρώπων, ο πειρατής Μπέλαμι συνέχισε ως εξής:

 

«Εσύ είσαι παλιάνθρωπος με συνείδηση διαβόλου κι εγώ είμαι ελεύθερος πρίγκιπας κι έχω τόση εξουσία να κηρύξω τον πόλεμο σ’ ολόκληρο τον κόσμο, όση κι ένας με εκατό καράβια στο πέλαγο και με 100.000 άνδρες στρατό στη στεριά – και να τι μου λέει η συνείδησή μου: ούτε κουβέντα δε θέλω με τέτοια κλαψιάρικα κουτάβια, που αφήνουν τους ανώτερους να τους κλοτσάνε εδώ κι εκεί στο κατάστρωμα, επειδή έτσι τους αρέσει».

 

text: Peter Lamborn Wilson (Hakim Bey) – “Πειρατικές ουτοπίες, Μαυριτανοί κουρσάροι και Ευρωπαίοι αποστάτες”, μετάφραση Ιουλία Ραλλίδη, εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2009. 

music: Gulaab – Ikarus, Ritt Durch Den Hades LP, Merlins Nose Records, 2014.

Buffoons of Sapienstan

 

 

Από εκεί κινήσαμε για τη Λίμνη  με τις Μαϊμούδες. Σ’ αυτά τα βουνά οι μαϊμούδες είναι απειράριθμες. Είναι μαύρες με μακριές ουρές και τα αρσενικά έχουν μούσι σαν τους άνδρες.

Ο Σεϊχ Οθμάν κι οι γιοί του αλλά και άλλοι μου είπαν ότι αυτές οι μαϊμούδες έχουν έναν αρχηγό που τον υπακούν σαν να ήταν βασιλιάς.

Αυτή δε η μαϊμού δένει  στο κεφάλι της μια ταινία καμωμένη από φύλλα και ακουμπά σε ένα μπαστούνι.

Δεξιά και αριστερά της υπάρχουν τέσσερις μαϊμούδες, που κουβαλάνε ραβδιά. Όταν η μαϊμού αρχηγός καθίσει κάτω, οι τέσσερις μαϊμούδες στέκονται πίσω του, και τα θηλυκά του και τα μικρά του έρχονται και κάθονται μπροστά του κάθε μέρα.

Οι άλλες μαϊμούδες έρχονται και κάθονται σε μια απόσταση από αυτόν, όπου μια από τις τέσσερις μαϊμούδες τους απευθύνει το λόγο και όλες οι μαϊμούδες αποσύρονται.

Κατόπιν η κάθε μια μαϊμού φέρνει μια μπανάνα ή ένα λεμόνι ή κάποιο άλλο φρούτο το οποίο τρώνε ο αρχηγός τα μικρά και οι τέσσερις μαϊμούδες.

Ένας από τους τέσσερις Γιόγκι μου είπε ότι είχε δει τις τέσσερις μαϊμούδες παρουσία του αρχηγού τους να δέρνουν μια μαϊμού με ραβδιά και μετά να της τραβούν τη γούνα.

 

text: Ιμπν Μπατούτα – Ταξίδια στην Ασία και την Αφρική 1325-1354, μετάφραση Σίσσυ Σιαφάκα, εκδόσεις Στοχαστής 2000.

music: United Balls – Pogo in Togo, Pogo in Togo LP, Jupiter Records 1981.