Ritual Howls - Self Titled LP

Urinal Cake Records
2013

Αν και είναι γνωστό τοις πάσι ότι κάποτε διέκοψα τις –πανάκριβες- σπουδές μου στη ψυχολογία, σε γνωστό Ολλανδικό πανεπιστήμιο για να μπαρκάρω με μια σκούνα στη βόρεια θάλασσα και να ψαρεύω τόνους, και από εκεί το κύμα με πήγε στο Νιού Γιόρκ όπου έπλενα πιάτα σε ελληνικό εστιατόριο, και μετά βρέθηκα εργάτης σε αυτοκινητοβιομηχανία στο Ντιτρόιτ, κι έπειτα…αλλά επανέρχομαι στην ψυχολογία, γιατί αυτές μου οι σπουδές αγαπητοί μου αναγνώστες –μαζί με το κληρονομικό χάρισμα είν’ αλήθεια- μπορούν να εξηγήσουν ότι σας έχω ψυχολογήσει τόσο καλά που ξέρω ότι σας  αρέσουν τα πρωτοβρόχια που πιάσαν και πέφτουν έξω, τα φύλλα που πέφτουν, το φθινόπωρο γενικά είναι η εποχή σας δεν μπορείτε να το αρνηθείτε, όπως σας αρέσουν και οι Joy Division, τι σας αρέσουν λέω, έχουν χαράξει την καρδιά σας, και οι Stooges βεβαίως βεβαίως, ειδικά όταν ακούγονται έτσι όπως θα έπρεπε ν’ ακούγονται εν έτη 2013, με σύνθια και drum machine, σας αρέσουν οι σκοτεινιές, και οι σκιές, το ασπρόμαυρο και τα βιομηχανικά τράκα τρούκα των Neubauten, και οι αγαπημένες αμερικάνικες μουσικές σκηνές τυχαίνει να είναι και για εσάς αυτές της Νιου Γιορκ – punk, no wave και δεν συμμαζεύεται γιου νόου- και του Ντιτρόιτ που λέγαμε πιο πάνω, ελάτε τώρα μη προσπαθείτε να κρυφτείτε, όχι τώρα που πλησιάζω στο συμπέρασμα, η ψυχή σας ένας γυάλινος πύργος για μένα, το συμπέρασμα λοιπόν έλεγα, μια στιγμή, βαθιά ρουφηξιά, βάζω και το μονόκλ στο μάτι που γυαλίζει, το συμπέρασμα είναι ότι οποιονδήποτε προγραμματισμό κι αν έχετε κάνει για τις λίστες της χρονιάς που σιγά σιγά παίρνει τον δρόμο της για το χρονοντούλαπο, λυπάμαι αλλά θα πρέπει να το ξανασκεφτείτε, και ν’ αλλάξετε σειρά στα πέντε πρώτα –τουλάχιστον- γιατί πώς να το κάνουμε, ο πρώτος μεγάλος δίσκος αυτού του ΦΟΒΕΡΟΥ τρίο απ’ το Detroit, είναι για σας! 

soundcloud 

Wailin Storms

Σου γράφω μέσα απ’ τη κουφάλα ενός τεράστιου γέρικου δέντρου…αυτό των κρεμασμένων…μπορείς να νιώσεις τα κουφάρια να κρέμονται ακόμη απ’ τα κλαδιά του, κάποιος κλώτσησε το πιο γέρικο απ’ τα δεκαέξι άλογα και τους άφησε απλά να είν’ εκεί, να στριφογυρίζουν στον αέρα μαζί με το σκοινί…στις ρίζες του φυτρώνει για πάντα ο μανδραγόρας, και ένας μαύρος σκύλος αλυχτάει δεμένος πάνω του, ξορκίζοντας την τρέλα του κόσμου.

Γράφω με το λιγοστό φως που αφήνει η πίσω της η σελήνη, την ακούω που κροταλίζει τα κόκαλα της περνώντας ψηλά πάνω απ’ τα σύννεφα, ψηλά πάν’ απ’ τη γη, φωτίζοντας κάτω, το πηχτό σκοτάδι της λησμονιάς…

Είναι υγρά εδώ μέσα, μα κι έξω δεν είναι καλύτερα… νομίζω ότι η βροχή δεν έχει σταματήσει, από τότε που γεννήθηκα. Τέτοιος καιρός ήταν πάλι, πάνε χρόνια.

Ακούω τις σταγόνες να πέφτουν μια μια, όπως ακούω τους χτύπους της καρδιάς μου. Όπως ακούω αυτά τα καταραμένα blues, -για αυτά σου γράφω- ψίθυρους, διστακτικές κραυγές, ένα θλιμμένο τραγούδι, και τελικά μια τσακισμένη ορμή, να κουδουνίζουν στ’ αυτιά μου ακόμη, κι ας έχουν περάσει τόσες νύχτες από εκείνη εκεί…δίπλα στο ποτάμι…αλήθεια πόσες?

Στην Κασσάνδρα είναι ωραία, έχει και καλή παρέα, Τρίτη Πέμπτη μακαρόνια φάτε μάγκες βγάλτε χρόνια…

Μια χλωμή φωνή, ένας νέγρικος θρήνος, το πνεύμα της φωτιάς που μοιρολογά πάνω απ’ τις υγρές στάχτες, μια αδιάφορη για όλα τα χρώματα καταιγίδα που μαίνεται κάπου κοντά, έξω, και μια άλλη αδιάφορη κι αυτή βαθιά μέσα, μια στενάχωρη σε όλα τα σώματα ψυχή…μεταξύ πόνου και τίποτα πάντα θα διαλέγει τον πόνο…Μα στάσου…ακούω βήματα πάνω στα φύλλα…κάποιος πλησιάζει προς τα ‘δω…αυτοί που λείπουν δεν πεθαίνουν, μόνο πληρώνουν το κενό, που πάνω του σκοντάφτουμε…Jeffrey Lee is that you?

Ο άνεμος σαν δαιμονισμένος φυσάει, κι ένα αγόρι μεγαλώνει και σαν τον άνεμο φεύγει…πάει. Και τώρα είναι ώρα να βγω απ’ την κρυψώνα μου, και να πάρω την θέση μου κι εγώ πάνω στα κλαδιά. Ένας μανδραγόρας περιμένει να φυτρώσει το πρωί ακριβώς από κάτω.

bandcamp

The Underground Youth - The Perfect Enemy Of God

Fuzz Club Records
2013

Έχουν περάσει κάτι λιγότερο από δυόμιση χρόνια από την στιγμή που ο Επιθεωρητής Λη –αλήθεια πόσο καιρό έχει να εμφανιστεί?- έστειλε εκείνο το mail  όπου μου εφιστούσε την προσοχή στο όνομα The Underground Youth, και σχεδόν ένας από την βραδιά που τους είδαμε και ζωντανούς πάνω στην σκηνή…(τρόπος του λέγειν η «σκηνή» όπως μπορείτε να διαβάσετε σ’ εκείνη την ανταπόκριση απ’ το μέτωπο, αλλά πάμε παρακάτω…)
Όπου παρακάτω σημαίνει ότι εδώ έχουμε το έκτο άλμπουμ του Greg  Dyer και της ωραίας παρέας του, (έξη δίσκοι και ένα EP από το 2009 ως σήμερα, παραγωγικότατη αυτή η υπόγεια νεολαία ρε παιδάκι μου, ακούγεται η γιαγιά απ’ το βάθος), το έκτο άλμπουμ έλεγα εγώ λοιπόν, που μάλλον είναι και το καλύτερό τους, μιας που όλα όσα μας τους έκαναν αγαπητούς στις προηγούμενες δουλειές τους, δηλαδή ο αχνός ήλιος που πολύ γρήγορα καλύπτεται από συννεφιά,  που το ίδιο γρήγορα το γυρνάει σε ψιλόβροχο και μαζί με τις σταγόνες απαλά και αβίαστα θαρρείς πέφτουν και οι νότες, και όταν αυτές –οι σταγόνες όχι οι νότες- σταματούν απλώνεται μια ψυχεδελική ομίχλη που τη διακόπτουν μόνο σποραδικές ανατριχίλες στην ραχοκοκαλιά σου, μα δεν χρειάζεται ν’ ανησυχείς, μάλλον θα είχε και λίγη στρυχνίνη μέσα αυτό που κατάπιες, όλο αυτό λοιπόν το ψυχεδελικό δελτίο καιρού που μόλις εκφώνησε ο Νίκος Καντερές, στο The Perfect Enemy Of God το βρίσκουμε στην πιο αρμονική και εμπνευσμένη του εκδοχή, κι ας λείπει μάλλον ένα μεγάλο hit σαν το I Need You του Delirium…αν και τώρα που ξανακούω αυτό τα psych pop μικρά αριστουργήματα Runaway και In The Dark I See τείνω να αναθεωρήσω την τελευταία διαπίστωση…όσο για το εξώφυλλο -και τα βίντεο κλιπ-, έχουν δημιουργήσει παράδοση πλέον με το καλό τους γούστο.

bandcamp