The Underground Youth @ Eightball, Θεσσαλονίκη 30/1/2014

Αυτή την δεύτερη φορά μπορώ να πω ότι κυριολεκτικά είδαμε τους Underground Youth, μιας και στην πρώτη, ένα και κάτι χρόνο πριν η απουσία σκηνής στο Les Yper Yper είχε ως αποτέλεσμα, να μας μείνει ως μοναδική εικόνα από εκείνο το live τα…κεφάλια των μπροστινών μας.
Επίσης αν και έπαιξαν νομίζω λιγότερο χθες απ’ ότι την προηγούμενη φορά, ο ήχος ήταν πολύ πιο δυνατός και καλός, με αποτέλεσμα να φανεί καθαρά, πρώτον ότι στις συναυλίες τους είναι μέχρι και 10 φορές καλύτεροι απ’ ότι στους δίσκους, και δεύτερον ότι στο είδος της μουσικής που παίζουν είναι…μεγάλη μπάντα, που πρώτα απ’ όλα φτιάχτηκε γιατί ο φυσικός ηγέτης της, ο Greg Dyer έχει όχι κάτι, αλλά πολλά να μας πει (άλλωστε μας είχε προειδοποιήσει γι’αυτό όχι κανένας τυχαίος, αλλά ολόκληρος επιθεωρητής Λη έτσι?).
Και το κάνει με τον πιο όμορφο τρόπο συνοδευόμενος από δύο εξαιρετικούς μουσικούς στο μπάσο και την δεύτερη κιθάρα, και βέβαια την χάρμα οφθαλμών και ώτων έτσι που βαράει τα ντραμς, γυναίκα του Olya. (Πλάκα, πλάκα εκεί που μας ερχόταν στον νου μόνο η Maurine Tucker και η Peggy O’Neil των Gories όταν λέγαμε για γυναίκες ντραμερ, τώρα μέσα σε 2-3 μήνες παρέλασαν επί σκηνής τρεις, αν προσθέσω δίπλα στην Olya την Valentina Magaletti των Oscillation και την Stephanie Bailey των Black Angels).
Η ψυχωμένη ερμηνεία του Dyer, που στις συναυλίες σαν να του φεύγει αυτή η..«πραότητα» του στούντιο, σε συνδυασμό με τις συνεχείς κιθαριστικές συνομιλίες, και πάντα τον στακάτο ρυθμό, δημιούργησε στιγμές την ατμόσφαιρα μιας Ian Curtis on acid μυσταγωγικής βραδιάς, και το –πολύ πιο ωραίο και…ιντελεκτουελ από τους Black Angels- slide show, ανέβαζε το όλο σκηνικό σε επίπεδο τέχνης.
Τι διάολο, όλα τα live που έχω δει τελευταία γαμώ μου φαίνονται, αλλά το έχω σκεφτεί σοβαρά μη νομίζετε δεν είναι υπεύθυνες οι μπύρες και τα τσιγάρα γι’ αυτό.

Επειδή κανείς χθεσινός συμποσιαστής δεν ανέβασε ακόμη κάποιο βίντεο στο youtube, παραθέτω από το προχθεσινό τους live στο Αν, ένα In Sofia’s Reflection το όποιο όπως το μέτρησα με το ειδικό ψυχεδελικό τραγουδόμετρο μου, είναι περίπου στις 6 φορές καλύτερο απ’ ότι στον δίσκο.
Η χθεσινή του απόδοση στο Eightball δεν μπορεί να μετρηθεί, γιατί δεν συμβαίνει συχνά σε συναυλίες πεντέμιση λεπτά ενός κομματιού να ισοδυναμούν με μια αιωνιότητα και κάτι ρέστα μέρες… 

Pure Sins - Sky The Spy

Τσαγκαροδευτέρα με ψιλόβροχο η περασμένη, κι εγώ έχοντας τελειώσει τις λιγοστές δουλειές που είχα να κάνω, πήρα βαρύς τον δρόμο για το σπίτι…αν ήταν καμιά Πέμπτη, καμιά Παρασκευή μπορεί να περνούσα να χαζέψω τίποτα βιβλία, αλλά Δευτέρα φίλε μου όχι, ευθεία για το σπίτι, να χαζεύω τους ατμούς των οσπρίων που βράζουν. 

Εκεί που περπατούσα ανάμεσα σε κάτι παραπήγματα της ΔΕΗ προσπαθώντας να αποφύγω συν της άλλης και την λασπουριά, είπα να πάρω τηλέφωνο τον γνωστό σας από παλιότερες αναφορές, βαρεμένο φίλο μου τον Ελάϊτζα, να πούμε καμιά μαλακία να περάσει και η ώρα…  

Με το που το σήκωσε δεν προλάβαμε να πούμε «τι γίνεται» και τα ρέστα, να και μια νεκροφόρα που με προσπερνά με ταχύτητα. Μόλις του ανέφερα το γεγονός ακολούθησε μια ερώτηση από αυτές που με κάνουν να τον καλώ ειδικά τέτοιες μέρες και ώρες, μιας που αμέσως χάνεται με μιας ολόκληρη η δευτεριάτικη ανελέητη πραγματικότητα, και την θέση της παίρνουν έστω για λίγο εικόνες και ήχοι σαν και τους παρακάτω… 

«Έτρεχε ο νεκροθάφτης ε? Είχε ανοιχτό το παράθυρο μήπως, και άκουγε τσίτα Cramps?». 

Με γέλιο, πηγαίνοντας από τις νεκροφόρες στους Cramps, (το κομμάτι που θα άκουγε ο νεκροθάφτης αποφασίστηκε να είναι το Mad Daddy), από κει στον Kid Congo Powers, έπειτα στη συναυλία όπου είχαμε δει -ότι είχε απομείνει τέλος πάντων από- τον Johnny Thunders λίγο πριν πεθάνει, φτάσαμε και στα σχετικά της σημερινής ανάρτησης. 

Ερώτηση δική μου αυτή την φορά: «Ρε μαλάκα, εκείνος ο φίλος σου ο κιθαρίστας που είχαμε βρεθεί ένα πρωί πριν καμια…εικοσαριά χρόνια στο Ματζέστικ, και πίναμε μπύρες και μας έλεγε ιστορίες για τον Thunders και τον Stiv Bators που τους γνώριζε από το Παρίσι, τι να γίνεται?» 

Απάντηση: «Τον Γίωργο τον Μπετζούνη λες? Ούτε ξέρω ρε, έχω πολύ πολύ καιρό  να τον δω, μάλλον Γαλλία θα είναι, αυτός είναι φευγάτος εδώ και  τριάντα χρόνια…». 

Συμπέρασμα δικό μου: «Θα τον ψάξω στο ιντερνετ το βράδυ!»

Και τα στοιχεία του Ελάϊτζα, μαζί με ότι βρήκα στο ιντερνετ, συνθέτουν την ιστορία κάπως έτσι:  

Ο γεννημένος στην Θεσσαλονίκη Γιώργος Μπετζούνης (George Betzounis πια), αψήφησε τα κάλλη και τον ερωτισμό της συμπρωτεύουσας –πως τόλμησε?- και την έκανε νωρίς νωρίς, αρχές δεκαετίας του ‘80 με μόνη αποσκευή την κιθάρα του. 

Αφού έκανε την γύρα του σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, από Ισπανία μέχρι Ολλανδία κατέληξε στο Παρίσι όπου κάτω από το όνομα Delaney Blue ζει και ηχογραφεί μέχρι σήμερα. 

Από τις άγριες μέρες όπου γρατζουνούσε την κιθάρα του στους ρυθμούς του αμερικάνικου punk, ως σήμερα που δείχνει να τον εμπνέουν περισσότερο τα blues και η folk, μαζί με τραγουδοποιούς σαν τον Nikki Sudden, έχουν μεσολαβήσει οι συνεργασία του με τον προσφάτως εκλιπόντα Daniel Darc των Taxi Girl, οι Orpy DropOuts, οι The Continental Riot House, το προσωπικό του άλμπουμ Stranger in Your Heart του 2006, ένα βιβλίο με τίτλο sour milk from the skinny cow, και υποθέτω αρκετά άλλα ενδιαφέροντα πράγματα.

Εμείς απόψε θα τον ακούσουμε σε ένα κομμάτι των Pure Sins, της μπάντας όπου ηγήθηκε (παρέα πάντα με την σύντροφό του Ria De Spell) στα μέσα των 90’s, και οι οποίοι απ’ όσο μπόρεσα και το έψαξα το πράγμα θα πρέπει να άφησαν πίσω τους δύο άλμπουμ.  

Από το ομότιτλο, το Pure Sins του 1996 λοιπόν, ακούμε το Sky The Spy, ένα πανέμορφο δείγμα rock τραγουδοποιίας, από αυτήν που σπανίζει όλο και περισσότερο, με φοβερή δουλειά στις κιθάρες που έρχονται και φεύγουν σαν κατάσκοποι λες, από κάπου (και κάπου) πολύ πολύ ψηλά.

Delaney Blue

we shall overcome

Ένα παλιό νέγρικο τραγούδι, που για να φτάσει να γίνει ο ύμνος τον Αφροαμερικάνων ακτιβιστών πίσω στις δεκαετίες του πενήντα και του εξήντα, έβαλε ένα (μεγάλο) χέρι και ο  εκλιπών, πλήρης ημερών Pete Seeger (3/5/1919 – 27/1/2014)…
Στην μνήμη του λοιπόν, η εκτέλεση των (μαθητών του) Green On Red…