τα ρημάδια της ζωής

Σαν πρώην άνθρωπος πρέπει να ξεριζώσω από μέσα μου κάθε ιδέα και κάθε αίσθημα που είχα άλλη φορά... Αυτό μπορεί νάναι σωστό... Αλλά γιατί τότε... εγώ και όλοι εμείς δε θα φτιάξουμε τίποτα αν τα απορρίψουμε αυτά τα αισθήματα;

-       Εδώ αρχίζεις να μιλάς λογικά ενθαρρύνει ο δάσκαλος.

-       Μας χρειάζεται κάτι άλλο, ένας άλλος τρόπος να δούμε τη ζωή, άλλα αισθήματα... μας πρέπει κάτι νέο, γιατί και μεις οι ίδιοι είμαστε ένας νεωτερισμός στη ζωή.

-       Το δίχως άλλο, εμείς έχουμε απ’ αυτό, λέει ο δάσκαλος.

-       Και τι μας χρειάζεται αυτό λέει «Το Τέλος». Δεν είναι αδιάφορο ό,τι λένε κι ότι σκέπτονται;  Εμείς δεν έχουμε πολύ να ζήσουμε... Εγώ είμαι σαράντα χρονών, εσύ πενήντα... κανένας από μας δεν είναι κάτω από τριάντα... Μα και είκοσι χρονών αν είμαστε, δε θα πηγαίναμε πολύ ζώντας μια τέτοια ζωή.

-       Κι ύστερα τι είδος νεωτερισμοί είμαστε μεις; μουρμουρίζει ο Αποφάγιας, η αλαναρία ζούσε σ’ όλες τις εποχές.

-       Μα οι αλανιάρηδες έφτιαξαν τη Ρώμη! λέει ο δάσκαλος.

-       Μα βέβαια, βέβαια, λέει χαρούμενα ο ίλαρχος, μήπως ο Ρωμύλος και ο Ρώμος δεν ήτανε κι αυτοί από τους ξυπόλυτους;

Και μείς όταν θάρθει η ώρα μας, και μεις θα φτιάξουμε κάτι…

    

-       Ταραχές στους δρόμους! φωνάζει ο Αποφάγιας. Και γελάει ευχαριστημένος. Είναι ένα απαίσιο, καυστικό γέλιο. Τον υποστηρίζει ο Σίμτσοφ και ο διάκος, ο «Ενάμιση Τάρας». Τα απλοϊκά μάτια του χαμινιού, του Μετέωρου, γυαλίζουν ζωηρά και τα μάγουλά του κοκκινίζουν.

«Το Τέλος» μιλά, θα έλεγε κανείς πως τραβάει σφυριές πάνω στα κεφάλια.

-       Όλα αυτά είναι βλακείες... ονείρατα... τίποτε δεν στέκεται...

Ήτανε παράξενο ν’ ακούει κανείς να συζητάνε αυτοί οι ξεπεσμένοι της ζωής, οι κουρελιάρηδες, μουσκεμένοι στο οινόπνευμα, στο μίσος, στην ειρωνεία και στη λάσπη. 

text – Μαξίμ Γκόρκι – Τα ρημάδια της ζωής, μετάφραση Κοραλία Μακρή, εκδόσεις Κοροντζή 1980. 
music – La Mancha Negra – Lonesome Whistle, La Mancha Negra LP, Zenith Records 2013. 

oι φίλοι μου οι λύκοι…της στέπας

Βγήκαμε από το Περεκόπ κακοδιάθετοι, πεινασμένοι σαν λύκοι και μισώντας ολόκληρο τον κόσμο.
Για δώδεκα ώρες είχαμε πασχίσει μάταια, μ’ όλες τις ικανότητες που διαθέταμε, να κλέψουμε κάτι ή να βγάλουμε κανένα φράγκο· κι όταν βεβαιωθήκαμε πω δε θα καταφέρναμε ούτε το ένα ούτε τ’ άλλο, αποφασίσαμε να τραβήξουμε πιο κάτω. Που; Αδιάφορο, απλώς παρακάτω.
   Ήμασταν έτοιμοι από κάθε άποψη να συνεχίσουμε να προχωρούμε το μονοπάτι της ζωής, όπως βαδίζαμε εδώ και καιρό. Αυτό το είχαμε αποφασίσει σιωπηλά ο καθένας μας κι η απόφασή μας αντανακλούσε καθαρά στη σκυθρωπή λάμψη των πειναλέων ματιών μας.
Ήμασταν τρεις. Είχαμε γνωριστεί πρόσφατα, όταν συναντηθήκαμε τυχαία στη Χεσόνα, σ’ ένα καπηλειό στην όχθη του Δνείπερου.
   Ο ένας ήταν στρατιώτης από κάποιο σιδηροδρομικό τάγμα, κι έπειτα, μάστορης σιδηροδρόμων· ένας γεροδεμένος κοκκινοτρίχης με ψυχρά γκρίζα μάτια. Ήξερε γερμανικά και ήταν πάρα πολύ κατατοπισμένος γύρω από τη ζωή των φυλακών.
Άνθρωποι σαν και μας αγαπούν να λένε πολλά για το παρελθόν τους, έχοντας πάντα λόγους λιγότερο ή περισσότερο σοβαρούς και γι’ αυτό πιστεύαμε ο ένας τον άλλο, ή, τουλάχιστον, δείχναμε ότι τον πιστεύουμε, γιατί ο καθένας μας δεν πολυπίστευε ούτε τον εαυτό του τον ίδιο.
   Όταν ο δεύτερος σύντροφός μας, ένας ισχνός και κοντούλης ανθρωπάκος με χείλια λεπτά που τα είχε πάντα σφιγμένα, με ύφος σκεπτικό έλεγε για τον εαυτό του πως ήταν κάποτε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, εγώ κι ο στρατιώτης το δεχόμαστε σαν γεγονός. Στο κάτω κάτω το ίδιο μας έκανε αν υπήρξε ποτέ του φοιτητής, αστυνομικός ή κλέφτης.
   Εκείνο που είχε σημασία ήταν ότι από τη στιγμή της γνωριμίας μας ήταν ίσος μαζί μας: πεινούσε, τον παρακολουθούσε η αστυνομία, στις πόλεις και τον υποπτεύονταν οι χωρικοί σαν βρισκόταν σε χωριό, μισούσε και τους μεν και τους δε με το μίσος ενός κυνηγημένου και πεινασμένου ζώου κι ονειρευόταν μια παγκόσμια εκδίκηση ενάντια σε όλους και σε όλα· με άλλα λόγια κι από τη θέση που κατείχε ανάμεσα στους βασιλιάδες της φύσης και τους κυρίαρχους της ζωής και, γενικά, από τη διάθεσή του, ήταν όμοιος με μας.
   Ο τρίτος ήμουν εγώ. Από τη μετριοφροσύνη που με διακρίνει από γεννησιμιού μου, δε θ’ αναφέρω ούτε λέξη για τα προτερήματά μου και, καθώς δε θέλω να φανώ αγενής, θ’ αποσιωπήσω τα ελαττώματά μου. Μα για να δώσω έστω και κάποιο στοιχείο για το χαρακτήρα μου, θα σας πω ότι πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου καλύτερο από τους άλλους και συνεχίζω να πρεσβεύω το ίδιο και τη σήμερον ημέρα.

image: Three hobos play cards while riding inside a railroad box car. c1907.
text: Από τη συλλογή "Ο βάλτος και άλλα ρώσικα διηγήματα", και από το διήγημα "Στη Στέπα" του Μαξίμ Γκόρκυ, μετάφραση Κίρα Σίνου, εκδόσεις Γλάρος 1988. 
music: Gravel road – Sad Days (Junior Kimbrough cover), Gravel road CD, Self Release 2004.