«Την εποχή του
Μπούσι Ραν», εκμυστηρεύεται ο Άιβς Λε Σπαρκ, «- κι έχω δει το έγγραφο- ο
Στρατηγός Μπουκέ και ο Στρατηγός Κέιτζ υπέγραψαν από κοινού τη δαπάνη για να
αλλάξουν τις κουβέρτες των νοσοκομείων που τις χρησιμοποιούσαν ‘για να
μεταδώσουν την ευλογιά στους Ινδιάνους’, όπως πολύ καθαρά συνομολόγησαν. Απ’
ότι γνωρίζω», λέει ο έκπληκτος Άιβς, «αυτό δεν είχε επιχειρηθεί ποτέ ως τότε,
από κανένα σύγχρονο στρατό».
«Είναι η κληρονομία του ανθρώπινου γένους» είπε ο δικαστής.
Ύψωσε το μπουκάλι του και το ταρακούνησε. Με το βλέμμα καρφωμένο στο μπουκάλι
συνέχισε. «Και είναι τρομερό το παρελθόν της. Αλλά έχω εδώ τον παγκόσμιο διαλύτη.
Γιατί το κρασί είναι το χρώμα του αίματος και η υφή των δακρίων, και μπορείς να
το πιείς και να ζεστάνεις τη κοιλιά σου και να το κατουρήσεις για ν’ απαλλαγείς
απ’ αυτό. Και να ξεχάσεις όλο αυτό το καταραμένο χάος που είναι τόσο πολύ σε κάθε
άνθρωπο να το αντιμετωπίσει κατάφατσα».
«Αυτό δεν είναι κρασί» είπε ο Jameson. «Αυτό είναι ράι
ουίσκι».
Ο δικαστής τον κοίταξε με θολωμένα μάτια. «Θα κοιμηθώ σ’ ένα
βαρέλι με ράι ουίσκι» συνέχισε. «Ξύπνα με και τράβα με έξω όταν όλοι θα
είναι νεκροί». Η φωνή του έτρεμε, έσφιξε το μπουκάλι στο χέρι του. « Τι είναι
οι βοηθοί για μένα;» είπε βραχνά. «Βοηθοί ή σερίφηδες. Είναι ένα τίποτα, και δε
θα υποκριθώ συναισθηματισμούς όταν μπορώ
να πίνω για τη πάρτη μου πάνω απ’ όλα. Ξύπνα με όταν θα έχει ξεπαστρέψει ο ένας
τον άλλον.
Μεταλλωρύχοι και επιστάτες, φρουροί και ρυθμιστές, βοηθοί και
σερίφηδες. Είναι τόσο νεκροί όσο τα φύλλα που πέφτουν και δεν είναι τίποτα για
μένα. Τίποτα!» φώναξε.
Χτύπησε τη μπουκάλα στο τραπέζι, την ύψωσε και τη χτύπησε
ξανά, με το πρόσωπό του συσπασμένο από έναν μεθυσμένο τρόμο.
«Τίποτα!» ούρλιαξε. «Τίποτα! Τίποτα!»
text: Από το
Warlock του
OakleyHall (1958), ελεύθερη σαν πουλί απόδοση στα ελληνικά: saunterer, εκδόσεις NYRBClassics 2005.
music: The
Bo-Weevils – Cheap Wine (Green on Red cover), Middle of Nowhere 7” single, Rubber
Records 1991.
Με συγχωρείς, αλλά ο Χέρμαν Γκέρινγκ είχε δίκιο: κάθε φορά
που ακούς τη λέξη κουλτούρα, πιάνε το
πιστόλι σου. Η κουλτούρα έλκει τις χειρότερες παρορμήσεις των λεφτάδων, δε
διαθέτει ηθική ακεραιότητα, παρακαλάει να προαστικοποιηθεί και να
διαφθαρεί.
image:
Η περίφημη «σκηνή της γκαλερί» από την ταινία LaHeine.
text: Ένα μικρό απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του ThomasPynchon που μόλις ξεκίνησα να
διαβάζω και φέρει τον τίτλο: BleedingEdge,
στα ελληνικά, Υπεραιχμή, μετάφραση (βαρέων και ανθυγιεινών όπως έχουμε ξαναπεί)
Γιώργος Κυριαζής, εκδόσεις Ψυχογιός 2014.
music: Mission of Burma
– That’s When I Reach for My Revolver, Signals, Calls, and Marches EP, Ace of Hearts 1981.
«Πάρε για παράδειγμα τον σαμανισμό. Δεν υπάρχει πρωτόγονος
λαός, πουθενά στη Γη, που να μην ακολουθεί κάποια μορφή του. Κάθε κρατική
θρησκεία, ανάμεσά τους και η δική σου, τον θεωρεί παράλογο και ολέθριο, και έχει
πάρει μέτρα για να τον εξαλείψει.»
«Τι; Δεν υπάρχει “κρατική θρησκεία” στις ΗΠΑ φιλάρακο, έχουμε
ανεξιθρησκία, είναι κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα- υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ
εκκλησίας και κράτους, έτσι ώστε να μη γίνουμε κάτι σαν την Αγγλία και να πηγαίνουμε
να κάνουμε εκστρατείες μέσα στους λόγγους με πίπιζες και πυροβόλα Γκάτλινγκ,
αναζητώνας απίστους για να τους εξολοθρεύσουμε. Χωρίς να θέλω να σε προσβάλω.
«Οι Τσερόκι», απάντησε ο Πρανς, «οι Απάτσι, η σφαγή των Σιου
στο Γούντεντ Νι, που πίστευαν στη νέα θρησκεία του Χορού των Φαντασμάτων, κάθε
ιθαγενή ερυθρόδερμο ινδιάνο που βρίσκατε μπροστά σας, είτε προσπαθούσατε να τον
προσυλυτίσετε στον χριστιανισμό, είτε απλά τον σκοτώνατε».
«Αυτό γινόταν για τη γη», είπε ο Κιτ.
«Εγώ λέω ότι γινόταν από φόβο για τους μάγους-γιατρούς και τις
παράξενες πρακτικές τους, τους χορούς και τη λήψη ναρκωτικών, που επέτρεπαν στους
ανθρώπους να έρθουν σε επαφή με τους ισχυρούς θεούς που κρύβονταν στο τοπίο,
χωρίς να έχουν ανάγκη καμιά επίσημη εκκλησία να παίζει τον ρόλο του μεσάζοντα.
Το μόνο ναρκωτικό με το οποίο νιώθατε εσείς άνετα ήταν το αλκοόλ,
κι έτσι πήγατε και δηλητηριάσατε μ’ αυτό τις φυλές. Ολόκληρη η ιστορία σας στην
Αμερική ήταν ένας μακροχρόνιος θρησκευτικός πόλεμος με ψευδώνυμα. Προσπαθήσατε
να εξαλείψετε τον αφρικανικό σαμανισμό με την απαγωγή των μισών κατοίκων της ηπείρου
και τη μετατροπή τους σε δούλους, με το να τους δώσετε χριστιανικά ονόματα και
να τους επιβάλετε με το ζόρι τις δικές σας ιδιαίτερες εκδοχές της Βίβλου, και
ορίστε που οδηγηθήκατε».
text: Thomas Pynchon – Against The Day, στα ελληνικά:
Ενάντια στη μέρα, μετάφραση Γιώργος Κυριαζής, εκδόσεις Καστανιώτη 2009.
music: Neil
Young & Crazy Horse - Cortez The Killer, Zuma LP, Reprise 1975.
«Μα αυτό» -έδειξε την πόλη που άνθιζε γύρω τους- «πως μπορεί
αυτό-» «Ψευδαίσθηση. Όταν η ειρήνη και η αφθονία θεωρηθούν και πάλι
δεδομένες, εκεί ακριβώς που θα βρίσκεσαι στην τέλεια αποχαύνωση της απόλυτης
υποταγής, τότε ακριβώς θα σε συντρίψουν, φανερώνοντας έτσι την πραγματική
κατάσταση των πραγμάτων. Γρήγορα και ανελέητα».
image: The
Garden Of Death by Hugo Simberg (1896) text:
ThomasPynchon – AgainstTheDay, στα ελληνικά: Ενάντια στη
μέρα, μετάφραση Γιώργος Κυριαζής, εκδόσεις Καστανιώτη 2009. music: Mark
Lanegan – Death Have No Mercy, Stay CD-single, Beggars Banquet 1998.
* Και επειδή λίγος παραπάνω άπιστος, σοφός και πάντα επίκαιρος
Θωμάς δεν έβλαψε ποτέ κανέναν –τουναντίον- σας θυμίζω μια παλιότερη ανάρτηση με
παροιμίες για παρανοϊκούς εδώ, και σας υπόσχομαι ακόμη μια, λίαν προσεχώς…
…τόσο καλά έχουν καταπατήσει τα καταπράσινα λιβάδια του μυαλού του, τα έχουν οργώσει και σπείρει, και τον έχουν επιδοτήσει για να μη φυτεύει εκεί τίποτε δικό του…
η αλλιώς, λίγο παρακάτω:
Παροιμίες για Παρανοϊκούς, 3: αν σε καταφέρουν να κάνεις λάθος ερωτήσεις, δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τις απαντήσεις.
text: Επίσης απειροελάχιστο απόσπασμα από το…1002 σελίδων συγγραφικό οργασμό του ThomasPynchon, Το Ουράνιο τόξο της βαρύτητας, μετάφραση (για βαρέα και ανθυγιεινά) Γιώργος Κυριαζής, εκδόσεις Χατζηνικολή, 1998.
music: Tall Boys – Final Kick από το ομώνυμο 7”, Big Beat Records, 1985
