House Of Light - Nervous Systems

Kasumuen records
2014

Οι House of Light είναι το βερολινέζικο γέννημα του -βαδίζοντος στα χνάρια πολλών γνωστών και άγνωστων συμπατριωτών του στο παρελθόν- αυστραλού τραγουδοποιού Justine De Vries, με τα υπόλοιπα μέλη της σύνθεσής τους να αλλάζουν κατά καιρούς εκτός από την Valentina Veil που μετά το 2010 αποτελεί το έτερο σταθερό μέλος της μπάντας.
Μετά το πρώτο τους άλμπουμ Come Into My Night το 2010, την παραπάνω θεμελιώδη προσθήκη της Veil στα πλήκτρα και τα φωνητικά αλλά και τη σύνθεση, και μια περιπλάνηση στις αμερικάνικες μεγαλουπόλεις επέστρεψε προσωρινά στα πάτρια της Μελβούρνης απ' όπου μας στέλνει αυτό το δεύτερο άλμπουμ τους...

Ο De Vries σε αντίθεση με τους περισσότερους αυστραλούς που τουλάχιστον εγώ ακούω φαίνεται να έχει μεγαλώσει ακούγοντας και αγαπόντας τον αγγλικό ήχο των αρχών της δεκαετίας του '80 και όχι μόνο, ενώ η έλευση της Veil και η αναβάθμιση του ρόλου των keyboards έκανε ακόμη πιο εμφανείς αυτές τις επιρροές στον ήχο τους, δίνοντας ταυτόχρονα μια περισσότερο "υγρή" νυχτερινή αίσθηση.

Συνθετικά τώρα, μπορεί κομμάτια σαν το House of Love, το Radiate και το Naked In A Dream από τον προηγούμενο τους δίσκο να φαντάζουν σε μένα αξεπέραστα, μιας που δεν είναι μόνο ότι μιλάμε για μικρά indie rock αριστουργήματα που θα ξεχωρίζουν πάντα από τον σωρό τον ανάλογων κυκλοφοριών όσα χρόνια κι αν περάσουν και δεν είμαι καθόλου υπερβολικός, αλλά συμβαίνει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με κάτι ωραίες και ξένοιαστες βόλτες στη δεύτερη πατρίδα του Justin το Βερολίνο, όπου κάποια στιγμή εκείνη την εποχή ήπιαμε και μερικές μπύρες μαζί. Αυτό το τελευταίο μάλλον δεν σας αφορά, σας αφορά όμως το ότι ανάλογα δείγματα που έστω, πλησιάζουν το επίπεδο εκείνων των τραγουδιών βρίσκουμε και στο Nervous Systems.

Τέτοια είναι το πιασάρικο εναρκτήριο It's All Around, το ατμοσφαιρικό και μελαγχολικό This Fading Hour ή το δυναμικό Crossfire (κι ας με χαλάει το ρεφρέν του), με κορυφαίο πάντως το Last Dance, ένα τραγούδι που άνετα αφήνω παραγγελία στους φίλους και τις φίλες μου να ρίξουν μια γυροβολιά υπό τους ήχους του μετά την κηδεία μου, όπως θα τους πετάνε αντί για λουλούδια, κόλλυβα.

Συμπέρασμα... ένας καλός δίσκος που στέκεται σαφώς ψηλότερα από τα λογιών λογιών γνωστά και άγνωστα indie σκουπίδια που καταφθάνουν με φρενήρεις ρυθμούς στ' αυτιά μας, που όμως επειδή ο δημιουργός του έβαλε τον πήχη ψηλά με τον πρώτο του μόλις δίσκο, πιστεύω ότι θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι πολύ καλύτερος. Και σ' αυτό είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνούσε και ο ίδιος. 

Πρώτη δημοσίευση στο mic.gr

bandcamp

more orphan HOL I

more orphan HOL II

 

House of Light - Come into my Night

Pale Music Int.

2011

Εϊ εσύ! Εσύ που έρχεσαι έτσι ξαφνικά στην νύχτα μου με μια χούφτα ιστορίες από την δική σου…Μίλησε μου…Πες μου μερικές απ’ αυτές όσο ακόμη κρατάει γερά το σκοτάδι…κι ας το πολεμάνε με τόσο μίσος τα φώτα στις βιτρίνες...δεν έχουνε καταλάβει καλά με ποιόν τα έχουν βάλει…. 
Τι θες να σου πω? 
Ξέρω γω…ότι θες…η στάσου… 
Μίλησε μου για την γυναίκα! 
Η γυναίκα είναι το πλάσμα που ρίχνει τη μεγαλύτερη σκιά η το πιο μεγάλο φως στα όνειρα μας. Αυτό το πλάσμα που υποβάλει: ζει μέσα στις  φαντασίες μας τις ταράζει και τις γονιμοποιεί.  
Και η φαντασία? 
Κάθε φαντασία δεν είναι ίδια, έστω και αν πολλοί λένε ότι όλες οι γυναίκες ίδιες είναι. 
Και η νύχτα? 
Και η νύχτα…η νύχτα, αν και μόνο αυτή κάνει τα πάντα να λάμπουν (μόνο όταν καούν θα λάμψουν περισσότερο), από τους ανρώπους και τα φτηνιάρικα νέον μέχρι όλα κει πάνω τα αστέρια , για το κάθε ένα απ’ αυτά και για τον κάθε έναν από μας επιφυλάσσει, ένα μονάκριβο διαφορετικό ταξίδι. 
Πες μου και για τις πόλεις. 
Οι πόλεις όλες όμορφα καίγονται, και οι πολύβουοι δρόμοι τους ή οι απόμακρες γωνίες, ακόμη και οι άνθρωποί τους, πολλές φορές μοιάζουν σαν καρμπόν, αλλά ο ήχος τους, ο ήχος της κάθε μιας είναι πολύτιμος και διαφορετικός. Ακόμη αν και αυτός, όπως η γλώσσα, είναι ένας ιός από το εξώτερο διάστημα, συνεχίζει την αέναη κίνηση του, στο εσώτερο μοναδικό διάστημα της κάθε πόλης, του κάθε ανθρώπου… 
Και για τα τραγούδια που γεννάει αυτός ο ήχος… 
Αυτό φίλε μου είναι δύσκολο…βλέπεις συμβαίνει το ίδιο με την γραφή…πλέον υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που γράφουν, και τόσοι λίγοι που διαβάζουν. Έτσι και με την μουσική, τόσοι πολλοί που παίζουν και τόσοι λίγοι που ακούνε. Αλλά εσύ φίλε μου κράτα αυτό: εσύ μπορείς να επιτρέψεις την καρδιά σου να πάψει να χτυπάει όταν αρχίσει να μένει ασυγκίνητη μπροστά σε τέτοια τραγούδια. 

Πριν κάμποσο καιρό –πέρυσι- είχα γράψει ότι το Come into my night θα είναι το ντεμπούτο της χρονιάς. Από τότε άλλαξε όνομα, έγινε Electric Odyssey, για να επανέρθει στο αρχικό του, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κυκλοφορήσει ποτέ. 
Το ίδιο πιστεύω και τώρα, με την κυκλοφορία του να είναι θέμα ημερών (αν και μ’ αυτό το fucking CD όπως ακόμη και ο ίδιος ο δημιουργός του το αποκαλεί, ποτέ δεν ξέρεις) και ειδικά αφότου άκουσα ολοκληρωμένα τα τραγούδια του. Απλά μάλλον θα μοιραστεί τα πρωτεία μαζί με το Drowned των επίσης εκ Γερμανίας ορμώμενων Out on a Limb. 
Δεν ξέρω πόσο υπερβολικό ακούγεται αυτό, αλλά όποιος μπορεί ας κάνει έναν κόπο να πάει απ’ το Six D.o.g.s την Κυριακή 18 Δεκέμβρη, και ας μου πει τότε την γνώμη του, μιας κι εγώ λόγο ανωτέρας βίας δεν θα μπορέσω να παρευρεθώ στο πρώτο live των House of Light επί ελληνικού εδάφους. 
Στο αμέσως προηγούμενο ποστ ανέβασα και μια κουβέντα που είχαμε με τον Justin De Vries για το tranzistor πριν περίπου έναν χρόνο, μιας που λίγο πολύ (εκτός από τον τίτλο του CD) παραμένει επίκαιρη…

more HOL songs 

myspace 

House of Light - House of Love