Dirtmusic - Troubles

Glitterhouse
2013

Σε άλλες εποχές μπορεί να το λέγαμε και εθνικ, αλλά δεν μ’ αρέσει καθόλου μα καθόλου ο όρος…προτιμώ το Music for the Sheltering Sky, μουσική που σαν άνεμος κουβαλά στη ράχη της την άμμο της ερήμου, όχι οποιασδήποτε, μα αυτής που στα βάθη της τελειώνει ο κόσμος, δηλαδή της απέραντης Σαχάρας. Η απλά Sahara Blues…

Οι φωνές και οι χορδές των κυρίων Hugo Race, Chris Brokaw, και Chris Eckman, μπλέκουν με τις αρχαίες φωνές και τα τύμπανα της Αφρικής, και οι νότες τους χάνονται κυματιστές χορεύοντας μέσα στον αέρα και κάτω απ’ τον ατελείωτο προστατευτικό ουρανό, μια φάλτσα νότα αρκεί για να τον ραγίσει έτσι λεπτός που είναι, ευτυχώς όμως αυτή δεν έρχεται ποτέ.

Έρχεται όμως η δύση του ήλιου, και τότε είναι που αν ξαπλώσεις και βάλεις το αυτί σου στην άμμο μπορείς ν’ ακούσεις μαζί με τα ξύλα που καίγονται και σκάνε στην μεγάλη φωτιά, την βαθιά ανάσα της γης να μιλάει στον ουρανό μαζί και σε σένα.

Μουσική όμορφη που ακόμη θέλω να πιστεύω ότι μπορεί να ξεβουλώσει τους βουλωμένους νεροχύτες που κάποιοι, όλο και περισσότεροι τριγύρω φαίνεται να κουβαλάνε αντί για μυαλά…σιγά και μη, λέει μια φωνή από…κάπου…την διώχνω μαζί με τις σκέψεις για τους νεροχύτες…μου χαλάει την μαγεία…

Μαγεία σκορπισμένη σε άπειρους κόκκους, όμοια όπως στα “desert” βιβλία του Paul Bowles, που πάντα όταν ακούω τους Dirtmusic μούρχεται και πιάνω να ξαναξεφυλλίσω, βρίσκοντας παράλληλα και ιδέες για να βαφτίζω την μουσική τους.

Εν συντομία, τρίτο άλμπουμ για τους Dirtmusic, μακάρι αυτοί να τα χιλιάσουν και ‘μείς να ‘μαστε εδώ να τους ακούμε, και αν του έβαζα βαθμό αυτός θα πλησίαζε το άριστα…

Hugo Race - Fatalists

Gusstaff records

2010

 

 

Όταν ο άνεμος του ωκεανού κάνει την γκρίζα θάλασσα να ασπρίζει, και την άμμο στην ακτή να χορεύει γύρω από σπασμένα κλαδιά, λίγη σημασία έχει ο άνθρωπος εκεί στην κορυφή του λόφου που όρθιος παρατηρεί αυτή την κοσμογονία.Ο αέρας, το νερό, το χώμα και ο ήλιος αυτός ο λαμπρός και ολόχρυσος, ο χαρωπός, το μόνο αληθινό φως μιας και όλα τα άλλα ψεύδονται, είναι αιώνιος, ενώ για αυτόν περιμένει μόνο ο θάνατος.

Για αυτό και ο πιο ειλικρινής και τίμιος είναι ο Άνθρωπος της Θλίψης, όπως η πιο τίμια και ειλικρινής μουσική είναι η μουσική της θλίψης, αυτή που φτάνει στα αυτί μας φίνα σφυρηλατημένη από το ατσάλι της συμφοράς.

Από την καλύβα του μαύρου καταμεσής στην μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι, όπου σκίζει την ησυχία της νύχτας το μοιρολόι του blues, μέχρι το σήμερα στην ύπαιθρο του μεσογειακού νότου της απέναντι πλευράς, όπου ο Hugo Race προσπαθεί να αναρρώσει από την πνευμονία του σε ένα παλιό αγροτόσπιτο παρέα με λίγους φίλους, περνώντας τις μέρες τους παίζοντας μουσική.

Και είναι αυτή η μοναξιά της θάλασσας, των κάμπων, των πόλεων, του παντού, του πάντα, και  πάνω από όλα του θανάτου που προσπαθούν να ξορκίσουν. Αυτή η ίδια που γεμίζει ποτήρια, στρίβει τσιγάρα, κόβει μεγάλες βόλτες, ζωγραφίζει τοίχους και πίνακες, σκαλίζει ξύλα και γη, γράφει βιβλία και τραγούδια. Μαζί και η αγωνιώδης απορία για το που μπορεί αυτή να κοιμήθηκε χθες το βράδυ.

Οι μπαγκέτες ακουμπούν την μεμβράνη σαν τα αργά βήματα  της σκιά σου σε έναν έρημο δρόμο αργά την νύχτα, οι κιθάρες ερινύες στο μυαλό που χάνονται και πάντα επανέρχονται πιο δυνατές, ένα βιολί μέσα στην μελωδία ίδιο ο αέρας που περνάει ανάμεσα στα χορταριασμένα μνήματα, και τα κατεστραμμένα πνευμόνια του Hugo πριν φτάσει, έχοντας στην πλάτη του την θλίψη, στο πρόσωπό σου. Μήνυμα κιτρινισμένο σαν αδέσποτο σκυλί,  ταξιδεμένο από μακριά, κλεισμένο  μέσα σε στραγγισμένο μπουκάλι από άλλον έναν ναυαγό της μοιραίας ακτής.

myspace 

Πρώτη δημοσίευση: εδώ