in the heat of the night

Εντάξει παιδιά, δύο-τρείς –αλλά καλές θέλω να πιστεύω- αναρτήσεις μένουν ακόμη ως την στιγμή που σύσσωμη η συντακτική ομάδα θα εγκαταλείψει τις μπλογκοεπάλξεις για να βυθιστεί ακόμη περισσότερο στην καλοκαιρινή ραστώνη.

Έτσι κι αλλιώς με την κωλοζέστη αυτού του σκατοκαλόκαιρου χρειάζεται προσπάθεια για να σηκώσω το χέρι και να πατήσω το πάουερ του υπολογιστή, πόσο μάλλον να κατορθώσω να πληκτρολογήσω πέντε-έξι συνεχόμενες φράσεις που να βγάζουν και νόημα...

Για απόψε πάντως το μενού έχει κάτι τρελομελβουρνέζους πάνκιδες που μεταξύ 2009 και 2011 έδωσαν μερικά –επεισοδιακά θα πρέπει να ήταν- live στη Μελβούρνη και τα πέριξ, ανέβασαν κι ένα μοναδικό τραγούδι στο δίκτυο, και από τότε τηρούν σιγή ασυρμάτου...

Ο λόγος για τους Kickabouts και το Rolling Through The Night (λέτε να άκουγαν Evan Johns?), ένα τραγούδι όπου το rockabilly συναντά το punk για μερικά προκαταρκτικά γουίσκια κι έπειτα πάνε και βρίσκουν το stoner και πλακώνονται στις μπύρες και τα κρασιά μέχρι πρωίας…

on the run

Η φυγή είναι πολλά πράγματα. Κάτι καθαρό και γοργό σαν το πουλί που διασχίζει τον ουρανό. Ή κάτι βρωμερό και έρπον· μια σειρά κινήσεις σαν του κάβουρα μέσα από μεταφορικό και κυριολεκτικό βούρκο, μια διαδικασία συρσίματος προς τα μπρος, πηδήματος στο πλάι, τρεξίματος προς τα πίσω.

Είναι να κοιμάσαι σε χωράφια κι όχθες ποταμών. Είναι να σέρνεσαι με την κοιλιά χιλιόμετρα ολόκληρα μέσα σε αρδευτικά κανάλια. Είναι πίσω δρόμοι, διακλαδώσεις σιδηροδρομικών γραμμών, η ανατρεπόμενη πίσω πόρτα κάποιου τυχαίου φορτηγού, ένα κλεμμένο αμάξι κι ένα νεκρό ζευγάρι που έκανε έρωτα. Ένα φαγητό κλεμμένο από φορτηγά τρένα, ρούχα παρμένα από σχοινιά μπουγάδας· ληστεία και φόνος, ιδρώτας και αίμα. Το περίπλοκο γινόμενο απλό μέσα απ’ την αλχημεία της ανάγκης.

text: Jim Thompson “The Getaway”, μετάφραση Βαγγέλης Παραμπούκης, εκδόσεις Παρατηρητής 1994.

music: The Tongue and Lips – On The Run, Digital Release 2012.

Witch Hats - Deliverance

In-Fidelity

2016

Επιστροφή, έπειτα από αρκετά χρόνια, για μια από τις αγαπημένες και σπουδαιότερες  αυστραλέζικες –και όχι μόνο- μπάντες της τελευταίας δεκαετίας.

Ο τρίτος τους αυτός δίσκος (δεν είναι τόσο τεμπέληδες, έχουν στο ενεργητικό τους και δύο φοβερά EP) μπορεί να ακούγεται υπερβολικά ήπιος και προβλέψιμος για τα κυβικά τους, και να υστερεί σαφώς στη σύγκριση με τους προηγούμενους (ειδικά με το άλμπουμ της χρονιάς του 2011, για να μην πούμε ολόκληρης της δεκαετίας, όπως ήταν το Pleasure Syndrome) δεν παύει πάντως να είναι ένας καλός δίσκος, ειδικά για την φτωχή δισκογραφικά, συγκομιδή της χρονιάς που διανύουμε (σαν παρηγοριά στον άρρωστο μου μοιάζει αυτό, α ρε Witch Hats τι μου κάνετε, και δεν μου κάνει καρδιά να σας τα πω χύμα, γιατί σας αγαπάω) που μπορεί να αποτελέσει μια πρώτης τάξεως εξέδρα κατάδυσης, για την απαραίτητη και επιβεβλημένη βουτιά προς τα έγκατα της δισκογραφίας τους.

bandcamp

Πρώτη δημοσίευση στη συλλογική στήλη του mic.gr: "Κάτι καλό να ακούσω".