Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2011

Rowland S. Howard


Καπνίζω…Καπνίζω απελπισμένα, έντονα. Πάντα!
Πάντα! Πάντα! Πάντα!
Επιθύμησα να σκεφτώ, να γράψω, να τραγουδήσω…
Αλλά ο δαίμονας μου κοιμάται.
Κοιμάται στο σκοτεινό λυκόφως
από αυτήν την ψυχή μου.*
 

Είναι φορές που έχω ανάγκη να αναπολήσω τους ωραίους χθεσινούς νεκρούς, και τους σημερινούς, και εκείνους που θα φέρει το αύριο. 
Κι άλλες που πεθυμώ την πιο κοφτερή κιθάρα του rock and roll που η χορδές της στάζουν αίμα, το δικό μου, και εκείνη την φωνή της ανέκφραστης θλίψης, πεθυμώ το ομορφότερο τραγούδι αυτής της μουσικής, την μύγα στο γάλα, πεθυμώ το πλανόδιο σαν τη ζωή, φάντασμα της ακτής… 

Όχι δεν χρειάζομαι άλλους βραχνούς βάρδους του έρωτα, ούτε άλλους μεθυσμένους ποιητές και τροβαδούρους. Φτάνει με τα νυχτερινά τα σαλιαρίσματα, τα κακαρίσματα, τις φτηνές καρικατούρες που μετράνε τ’ αστέρια. Χρειάζομαι αυτούς που ανάβουν το κερί και από τις δύο μεριές ταυτόχρονα. 
Θέλω να σε ρωτήσω αν είδες κάποιο καλό όνειρο τελευταία, και να μου απαντήσεις «ναι», χωρίς ξεφωνητά, χωρίς τίποτα το θηλυκό. 
Και όταν σου πω «εντυπωσιακό» και σε ξαναρωτήσω «ποιο?», να μου πεις «αυτό», δείχνοντας την λαβή του πιστολιού. 
Ύστερα να σκοπεύσεις ψηλά και να πυροβολήσεις τον Άρη. Πρώτα πυροβολούμε, και να θυμάστε, οι νεκροί δεν λένε ποτέ ψέματα. (Και ποιος νομίζεις σκοτίζεται για την αλήθεια?) 
Και έπειτα…όλον τον χάρτινο ουρανό, τρύπες να τον γεμίσεις. Πένθιμες τρύπες, να χάσκουν στο κελί μας. 
Σβήσε, σβήσε! ρεψιά της Μοίρας, μικρό κομμάτι φως, ζωής λίγης φλόγα. Εκεί στην θέση σου να πας, εκεί να καταλήξεις…στην νύχτα. 

Μου είναι βλαπτικό σαν το τσιγάρο, ποτέ δεν θα το χορτάσω. Ευεργετικό σαν την coca cola, που πάει με όλα, εγώ πια δεν ξανανιώνω, και αυτός έχει πάψει να γερνά. 
Everything's sacred, and everything's true.
Αλλά ο δαίμονας μου, ο δαίμονας της μαύρης μελαγχολίας, ο δαίμονας της σατανικής χαράς μου, κοιμάται χωρίς φόβο και τύψη, κοιμάται καταγής σαν το σκυλί. 
Με έναν κόμπο φίδια για προσκέφαλό του, μόνος, παντέρμος κάτω από την ασύλληπτη ποίηση του λυκόφωτος, ζωσμένος ολόγυρα από μια φλεγόμενη άβυσσο. Όπως σε ‘κείνο το όνειρο μέσα στο όνειρο, και ξανά στο όνειρο, μόνος, με την ανέκφραστη θλίψη και τον Celine στο πλάι του. Με χαμηλωμένα μάτια, ακούγοντας τα οστά του να μουρμουρίζουν, μέχρι να γίνουν ένα και το αυτό στην μοναχική και απρόσβατη άμμο, ώσπου κι αυτή να γίνει ένα με το άπειρο, και όσο οι σάλιαγκοι θα χαράζουν με σάλιο τις άσπρες πλάκες σε όλα τα νεκροταφεία του κόσμου.

Μη παίρνεις ποτέ τις μετρητοίς την δυστυχία του ανθρώπου. Ρώτησε τον μόνο αν μπορεί να κοιμηθεί. Αν ναι, όλα είναι εντάξει, αυτό αρκεί. 
Όμως δεν αρκεί να ‘χεις καημό. Πάνω απ’ όλα πρέπει να μπορέσεις να ξαναρχίσεις την μουσική, να πας να βρεις περισσότερο καημό. 
Κι αν δε το ‘ξερες στην αρχή, από τότε, ξοδεύοντας τόσο σάπιο χρόνο και έναν ωκεανό από φως, για κει είχες ξεκινήσει το ταξίδι. 
Μέχρι την άκρη της νύχτας θε να φτάσεις, κι ακόμη παρά πέρα στην άκρια των ακριών.
Έξω από το μαύρο, μέσα στον αιθέρα, στον αντικατοπρισμό του διαστήματος, εκεί που από τα νεκρά ραδιόφωνα ακούγεται μια μουσική αποχαιρετισμός για όλα τα δολοφονημένα αστέρια. 

Nothing is sacred and nothing is true… 
Κάψε τον θρόνο, σκότωσε τον βασιλιά. Exit Everything. Για ποια Ιθάκη μας μιλάνε… 
Γυμνός σαν τον Διόνυσο που βρίσκει επιτέλους την ακτή του. Μόνος σαν το φάντασμά της.
Και έρημος σαν τα’ αστέρια που τρεμοσβήνουν όταν τα πυροβολείς. 
Από την ερημιά ξεκινά το τραγούδι, και πάλι στην ερημιά θα φτάσει…και που να πάει, σε αυτή τη φάρσα που παίζεται απ’ όλους μας, σ’ έναν κόσμο κάλπικο. Ποιος σκοτίζεται για την αλήθεια? Ο κόσμος μας εγκαταλείπει πολύ πρωτού πάρουμε εμείς δρόμο για πάντα. 
Η βελόνα κόκκινη και στο κόκκινο. Τίποτε πια να χαθεί. Τα πάντα νεκρά. 
Όσο για μένα…χρειάζομαι την πίστη, για να πιστεύω σ’ αυτό. Τίποτε άλλο.

Μόνο το τελευταίο τετράστιχο από το Nothin’ του Townes Van Zandt, τραγούδι που επέλεξε και Howard στον στερνό του δίσκο για να μας χαιρετήσει. 

Sorrow and solitude
these are the precious things
and the only words
that are worth rememberin'


Για τον Rowland S. Howard, 24 October 1959 – 30 December 2009


*Η εισαγωγή από τον Χορό στο Λυκόφως, του Renzo Novatore, μετάφραση στα ελληνικά: ΣΥΜΒΑΝΤΑ

Pop (and other) Crimes

Την παρακάτω παρουσίαση του Pop Crimes την είχα στείλει στο tranzistor, ανύποπτος  παραμονές Χριστουγέννων του 2009, λίγες μόλις μέρες πριν τον θάνατό του Howard στο τέλος του χρόνου. Ενός χρόνου όπου ο θεριστής ήδη είχε προλάβει να θερίσει τον Lux Interior, τον Bruno Adams, τον Sky Saxon, τον Jim Dickinson και τον Willie Deville, μεταξύ άλλων. 
(Λίγους μήνες μετά, όταν η EMI έφερε τον δίσκο στα μέρη μας, το δελτίο τύπου που τον συνόδευε ήταν αυτό το κείμενο copy-paste κανονικά, δίχως την τελευταία παράγραφο αν θυμάμαι καλά, και χωρίς φυσικά να αναφέρεται πουθενά από πού το είχαν πάρει…και σιγά το κείμενό μου δηλαδή, τόσο πολύ βαριόντουσαν να γράψουν κάτι δικό τους?) 
Ντροπή…

Rowland S. Howard 
Pop Crimes 
Liberation 
2009 

Ξεκινάς να γράψεις για τον δεύτερο προσωπικό δίσκο του Howard, δέκα ολόκληρα χρόνια μετά από κείνο το φοβερό Teenage snuff film, και όπως η σελίδες γυρίζουν προς τα πίσω σε πιάνει ίλιγγος, καθώς ονόματα σαν τα Boys next door, The Birthday Party, Crime and the city solution, These immortal souls, Nikki Sudden, Jacobites, Lydia Lunch, Jeffrey Lee Pierce, Jeremy Gluck και άλλα πολλά, αρχίζουν και στριφογυρίζουν στο κεφάλι, υπενθυμίζοντας σου το πόσο  μεγάλη μορφή είναι. 

Και όπως και στην -παρόμοια- περίπτωση του Mick Harvey η ευχή και η κατάρα τους ταυτόχρονα, έχει αστείρευτο και πολυδιάστατο  ταλέντο, αγαπημένη φωνή, τελευταία απόκτησε καράφλα και μουστάκι και ονομάζεται…ε σε κενή εστία κατάσταση είναι να μη το γράψω ε? 
Με την βαριά σκιά του ακατονόμαστου πάντα πίσω του λοιπόν, ο Howard συνεχίζει να τριγυρνάει στα υπόγεια, κακόφημα, στέκια του rock n roll, χωρίς να πολυσκοτίζεται, και με τους δικούς του τεμπέλικους και «εκτός εποχής» ρυθμούς,  μας δίνει ακόμη ένα μεγάλο άλμπουμ ύστερα από το Teenage… 

Οκτώ τραγούδια όλα κι όλα (δεν χρειάζονται περισσότερα για ένα καλό άλμπουμ τα χουμε ξαναπεί), με τον παλιόφιλο Mick Harvey πίσω από τα ντραμς, τον JP Shilo των Hungry Ghosts στο μπάσο, και την Jonnine Standish των HTRK σε ένα απολαυστικό ντουέτο, στο εναρκτήριο (I know a girl called) Johnny. 
Το ομώνυμο track είναι μέσα στα 4-5 καλύτερα κομμάτια που έχει γράψει ο Howard, το Wayward man ένα τραγούδι killer που μόνο από Αυστραλούς ακούμε, και το The Golden age of bloodshed μια υγρή, σουρεαλιστική, και ψυχεδελική δίνη. 
Τι έμεινε απ’ έξω από το πρώτο παραλήρημα?
 Τα όμορφα Shut me down, και Ave Maria, και οι δύο διασκευές. Η μια απρόσμενη και ευχάριστη έκπληξη στο Life’s what you make it των Talk Talk, και η δεύτερη απόλυτα φυσιολογική αν το καλοσκεφτεί κανείς, στο Nothin’ του Townes Van Zandt, από τις καλύτερες που έχουν γίνει ποτέ σε κομμάτι του Μέγιστου των Μεγίστων. 

Τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται κάποτε λένε, και τα φαντάσματα από το παρελθόν όταν μας επισκέπτονται με δίσκους σαν το Pop Crimes παραμάσχαλα είναι όχι μόνο καλοδεχούμενα αλλά τα βάζουμε να καθίσουν πρώτη μούρη στην δεκάδα της χρονιάς, αφήνοντας πολλούς ατάλαντους νεόκοπους να τρώνε την σκόνη τους.

Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011

another list in the wall...2011

Πατάω το rewind και ξεκινάω να φτιάξω κι εγώ την λίστα των δίσκων που μου άρεσαν περισσότερο αυτόν τον χρόνο. Νομίζω ότι τα θυμάμαι και δίχως να τα γράψω, μα επειδή πλέον η λίστα μου είναι απαραίτητη ακόμη και όταν ξεκινάω για το περίπτερο να πάρω τσιγάρα (για το σουπερμαρκετ δεν το συζητώ I'm all lost in the supermarket I can no longer shop happily…) λέω να μη το διακινδυνεύσω. Προς το παρών βολεύομαι με τις λίστες,  αν συνεχίσω να το χάνω με τον ίδιο ρυθμό όσο μεγαλώνω θα περάσω στο Plan B, που σημαίνει τατουάζ, mementoκατάσταση. Κι αν ούτε κι έτσι την παλέψω και παραγίνει το κακό, ε τότε δεν μένει πια παρά μόνο το…Plan 9 (from outer space)!

Εικοσιδυάδα κλασικά όπως κάθε χρόνο, μόνο που φέτος έχουμε αρκετούς μικρούς (στο μάτι) στην σύνθεση. 3 EP και ένα επτάιντσο. Συν έναν διπλό δίσκο εκτός συναγωνισμού, και γιατί είναι επανέκδοση (με πολλά όμως ακυκλοφόρητα) του προ δεκαετίας EP, αλλά και γιατί τέτοια άλμπουμ δεν χωράν πουθενά. Μιλάμε φυσικά για τους Gutterville Splendour Six. Για όλους λίγο η πολύ έχω γράψει κάτι σ’ αυτό το blog, κι αν όχι έχουν φροντίσει άλλοι, (τους Bloodloss και τους Five Dollar Priest τους χρωστάω πάντως ένα κείμενο) οπότε πάμε στους ατάκτως ειρημένους, και ως επί το πλείστον απ’ ότι βλέπω και πάλι made down under τίτλους, που νομίζω άκουσα περισσότερο αυτή την χρονιά.


The Gutterville Splendour Six – ST

Witch Hats – Pleasure Syndrome
Noah Taylor & The Sloppy Boys - Live Free Or Die!!!
Out on a Limb – Drowned
HTRK - Work (Work, Work)
Slug Guts – Howlin’Gang
House of Light – Come into my Night
Machine - ST EP
Le Corbeau - Moth on the Headlight
Dim Locator - Immortalised EP
Kim Salmon and the guys from Mudhoney - Until…
Buried Horses – Tempest
Five Dollar Priest – Jazz Salt
                     The Dark Rags – ST                       
Bloodloss – Lost Μy Head For Drink
Dead South – Dark Joy
Holy Soul – Superkangs
Mother and Son – ST
Parading – ST EP
T-Model Ford & Gravelroad - Taledragger
The Blackwater Fever – In Stereo
The Underground Υouth – Delirium
Kill Devil Hills – A Week in Pictures 7”


Πέρα από την μουσική, για την χρονιά που αφήνουμε κακήν κακώς πίσω τι να πω…Κακός και ανάποδος καιρός που δεν λέει και ν’ αλλάξει…και δυστυχώς για μας τους τεμπέληδες δεν πρόκειται ν’ αλλάξει μόνος του…Για αυτό κυρίες μου σηκώστε τα φουστάνια σας, κι εσείς κύριοι τα μπατζάκια σας. Αν δεν το ‘χετε καταλάβει περνάμε απ’ την κόλαση…

Με μια μνεία στο Ghost to a Ghost το τραγούδι του Hank από τον ομώνυμο δίσκο, άλλη μία για την επανακυκλοφορία (σε βινύλιο) του Teenage Snuff Film, έναν χαιρετισμό στον ήλιο τον ανίκητο μέρες ηλιοστασίου που είναι (here is pagan place), και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια για φέτος, της μπαντάρας που λέγεται Witch Hats σας αφήνω…θα ήθελα να πω κι άλλα μα: 
I've got a lot to say,
But I won't speak with my mouthful.
I'd like to spit it out,
But I keep my own counsel.
 

Tα λέμε σε μερικές μέρες. Μη σας πάρει πολύ από κάτω η «γιορτινή ατμόσφαιρα» ε…