Το EPαυτών εδώ των Τσέχων, των TrailerTrash(με την
βοήθεια του συμπολίτη τους HankManchiniαπό τους KillTheDandies!
αλλά και τους RanyTelaπαλιότερα), είναι το πρώτο καινούργιο πράγμα που άκουσα μετά
την αλλαγή του χρόνου και έχω να πω ότι αν είχα προλάβει να το ακούσω πέρυσι θα
κατέφευγα σε αλχημείες να το χωρέσω στην εικοσιδιάδα της λίστας μου… Τέσσερα τραγούδια, τρία στην ουσία μιας που το οργανικό outroείναι
τόσο μικρό που σ’ αφήνει με την γλύκα έτσι όπως κλείνει τον δίσκο, τρία
τραγούδια λοιπόν, με το πρώτο, το DeepintheSeaνα είναι ότι πιο δυνατό έχω ακούσει
τελευταία από το είδος όπου στην περιγραφή του μπορείς να κολλήσεις τους
πολύφορεμένους τελευταία BirthdayParty...
ακούγεται τόσο σαν αγριεμένο αυστραλέζικο θηρίο, όσο δεν καταφέρνουν πια ούτε οι ίδιοι οι
Αυστραλοί ν’ ακουστούν. Όσο για τα υπόλοιπα δύο, τσαλαβουτούν επάξια στα ίδια λαχταριστά
βρώμικα νερά, ίσως και πιο βρώμικα, μιας που στο I’mSick (μι του μπρο) αρχίζει να κατεβαίνει απ’ το ποτάμι και η
λάσπη του αστικού βάλτου όπως τον τραγούδησαν οι ChromeCranks. Εγώ έχω βουτήξει και παίρνω το λασπόλουτρό μου παιδιά, και
όσο τους ξανακούω, κυλιέμαι από ευχαρίστηση σαν γουρούνι στις σβουνιές…το ίδιο
θα συμβούλευα και εσάς…
AllisquietonNewYear'sDay…αλλιώς, η μελαγχολική ησυχία
αυτής της μέρας, που ξεκινάει ν’ απλώνεται σαν ομίχλη από το απόγευμα της
παραμονής, όταν επιτέλους κατεβάζουν ρολά ένα ένα τα μαγαζιά…με πόσες σακούλες
ψώνια θα είναι ευχαριστημένοι οι άνθρωποι? με απασχολεί αυτό το ερώτημα… Αλλά τώρα ησυχία…το μεγάλο κύμα του κόσμου και του χρόνου
σαν να σκάει λίγο πιο μακριά απ’ ότι τις άλλες μέρες… Από κάτω τα μαστόρια στα συνεργία τα έκλεισαν κι έπιασαν το
μπουζούκι…άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω…η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο…μπάσες
φωνές, φαλτσάρουν και λίγο, μ’ αρέσει που τους ακούω…καλύπτουν εκείνον τον ήχο
του κύματος για λίγο…το κύμα που μου λέει για τον πατέρα που κάθεται μόνος στο
σπίτι και θυμάται, και την μάνα που 10 χρόνια τώρα κάτω απ’ το υγρό
χώμα κοιμάται…για τους άλλους που φύγαν και όσο ο χρόνος κυλάει γίνονται πιο
πολλοί…για τον αδερφό που διαβάζει παραμύθια στην μικρή, τον αδερφό που μαζί
πέσαμε στην θάλασσα και κολυμπάμε από μικροί…για το κορίτσι μέσα που λυπάται…για
τους φίλους και τις φίλες που είναι σκορπισμένοι εδώ κι εκεί…στην Σαλονίκη και
στα άλλα τα νησιά (μα η Σαλονίκη δεν είναι νησί ρε Λάκη)…στα Γιάννενα, στην
Κρήτη, στην Κύπρο, στην Αθήνα, στην Δράμα, στις Σέρρες…και το γατί εδώ δίπλα
που ακούει μαγεμένο το τραγούδι για τα φαντάσματα του Φίλ-ου απ’ την Πράγα, και
που καταλαβαίνει για μένα περισσότερα απ’ ότι εγώ γι’ αυτό…για τα δικά μου
φαντάσματα, για τα δικά σας φαντάσματα, για όλα όσα φέρνει και παίρνει μαζί του
το κύμα, για το στοιχειό του καθενός που τον ακολουθεί πιστά σαν σκυλί… Ο Ιησούς έκλαψε· και μα το Χριστό καταλαβαίνω το γιατί
γράφει κάπου το βιβλίο που διαβάζω…κι εγώ άλλα ήθελα να σας γράψω κι άλλα να
σας πω, κι άλλα να σας βάλω ν’ ακούσετε αλλά μ’ έπιασε το κύμα, μ’ έπιασε ο
καιρός…σχωρεμένος ας είμαι…
Φταίει μάλλον η υπερβολική και απρόσμενη τελευταία
δημοσιότητα…ξανακύλησα στα σκληρά ναρκωτικά, μετράω ήδη 3 απόπειρες αυτοκτονίας
σε διάστημα μιας εβδομάδας ενώ το –καλοπληρωμένο- ιατρικό teamπου με
παρακολουθεί, μου συστήνει καθημερινά να αποσυρθώ προς ανάπαυσιν σε ένα από τα
ιδιόκτητα σαλέ μου, στις Ελβετικές Άλπεις…εγώ όμως όχι! δεν πάω πουθενά εδώ θα
μείνω, γιατί πρώτα απ’ όλα σκέφτομαι εσάς! Το κοινό μου…καλύτερα να πεθάνω πάνω
στην σκηνή παρά να σας προδώσω…έτσι λοιπόν…
Εσείς, όσοι τύχει να διαβάσετε ξεχάστε τα παραπάνω και κρατήστε αυτό: Καλή χρονιά σας εύχομαι, με πολύ δύναμη, τόση όση αρμόζει
στα καθάρματα απέναντί σας, και ακόμη περισσότερη αγάπη, όση χρειάζονται οι
άνθρωποι δίπλα σας…
Υ.Γ. Μόλις τώρα
συνειδητοποίησα ότι δεν υπήρχε το Ghostsofmydeadloversστο youtube…τι να πεις…σπεύδω...
Δεν θέλω να ανακατεύομαι στις λίστες (ούτε
στις νύχτες φυσικά) των άλλων, αλλά για αυτούς που ακούσαν στο The Seer τον καλύτερο δίσκο των Swans θα τους πρότεινα μόνο να ξανακούσουν την δισκογραφία τους,
γιατί εμένα όλο αυτό το λιβάνι που έπεσε μου θύμισε κάτι κατεβατά στο αλήστου
μνήμης ZOO, για τους «πάντα
νέους» Rolling Stones της δεκαετίας του 90, που βάζουν όλους τους άλλους για πλάκα
κάτω…τι να πω, μάλλον η νέα indie
γενιά βρήκε τους δικούς της Stones…
Όσο για τον μπαρμπα- Neil που τον γουστάρω πολύ, εντάξει το Psychedelic Pill δεν είναι ο κλαυσίγελος του Americana, αλλά σεμνά παιδιά, ας έχουμε όλοι στον νου
ότι ο χρόνος δεν χαρίζεται σε κανέναν... Η περίπτωση δε των Allah-Las μάλλον
είναι παρόμοια με αυτή των Strokes πριν δέκα
χρόνια όπου όλοι έμοιαζαν να περίμεναν αυτούς για να ροκάρουν και λιγάκι ρε
αδερφέ…οι φανς τους, ας κάνουν τουλάχιστον έναν κόπο να ακούσουν όχι τίποτα
μαλλιαρό, ανατριχιασμένο και υπόγειο γκαραζ, ας μη ζητάμε πολλά, αλλά το
τελευταίο EP των Greenhornes με τον Eric
Burdon…βρετανική
εισβολή…γιου νόου?
Γενικά μιλώντας, όπως πήγαινα από λίστα σε
λίστα στο διαδίκτυο αντί να βρίσκω σ’ αυτές την προσωπικότητα και την αυθάδεια
ενός fanzine, έπεφτα τις
περισσότερες φορές πάνω στην νεκρική ακαμψία και την υπερβολική ΜΝΕ-ψία που
χαρακτήριζε τις λίστες πολλών (όχι όλων ευτυχώς) συντακτών του Ποπ και Ροκ. Κάπως έτσι φτάσαμε το κορυφαίο άλμπουμ για
πέρυσι, το Pleasure Syndrome των Witch Hats να περνάει σχεδόν απαρατήρητο, για να βρίσκονται στην κορυφή
φέτος αστειάκια τύπου Tame
Impala… Μιας που θυμήθηκα το Pleasure Syndrome, τέτοιον δίσκο δεν άκουσα φέτος, και μάλλον
δεν θα ακούσω μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας, αν και το ελπίζω… Και οι παρακάτω 22 όμως, άλμπουμ και EP's, την έκαναν την δουλειά τους με το παραπάνω…ακολουθεί η
περιβόητη λίστα –άντε ρε φίλε, τέλειωνε μας τα έπρηξες- σε τυχαία –περίπου-
σειρά…για τα υπόλοιπα μη μουσικά πεπραγμένα του χρόνου που ξεψυχάει δεν έχω να
πω τίποτα, ας σωπάσουμε τουλάχιστον από ντροπή…the road gets darker from here… Τέλος (το κοινό έχει αρχίσει να χάνει την
υπομονή του και να πετάει αντικείμενα στην σκηνή), τέλος λέω, ευχές για το
ερχόμενο σωτήριο νέο έτος δεν σας δίνω ακόμη, θα τις πούμε στην πρώτη του νέου
χρόνου ανάρτηση…ως τότε να είσαστε όλοι καλά, σας ευχαριστώ και πάλι για την
παρέα, και όπως το μεγάλο ίνδαλμά μου, η Μαρία Αλιφέρη (οι παλιότεροι την
θυμόσαστε σίγουρα, δεν ξέχνιουνται αυτά) σας αγαπώ πολύ.
The Lost Rivers – Sin and Lostness
The Three Blind Mice - Early Morning Scum
Gallon Drunk - The Road Gets Darker From Here
Graveyard Train - Hollow
Slim Wild Boar and his Forsaken Shadow - Tales from
the Wrong Side of Town