Burning a world away... a tribute to Bruno Adams

01.  Fatal Shore – World Away (Fatal Shore ST 1997)

02.  Once Upon A Time – Dortmond (Rare Material 1985-1995)

03.  Fatal Shore – 100 Degrees In The Shade (Free Fall 2003)

04.  Once Upon A Time – Walk On Gilded Splinters (Rare Material 1985-1995)

05.  Fatal Shore – The Snake Song (Fatal Shore ST 1997)

06.  Once Upon A Time – Holley (Once Upon A Time ST 1990)

07.  Fatal Shore – Mindless (Free Fall 2003)

08.  Once Upon A Time – Korrekt (Rare Material 1985-1990)

09.  Fatal Shore – Who’s Been Talkin’ (Setting The Sails For Eldorado 2011)

10.  Once Upon A Time – Stand Alone (Rare Material 1985-1995)

11.  Fatal Shore – So Glad I Did (Real World 2007)

12.  Once Upon A Time – Sweet Taste (Once Upon A Time ST 1992)

13.  Fatal Shore – Real World (Real World 2007)

14.  Once Upon A Time – Planetarium (The Blink Of An Eye 1992)

15.  Fatal Shore – If You Go Away (Setting The Sails For Eldorado 2011)

16.  Once Upon A Time – The Wheel (The Blink Of An Eye 1992)

17.  Fatal Shore – My Death (Setting The Sails For Eldorado 2011)

18.  Once Upon A Time – Goodbye (Don’t Look Down 1994)

19.  The Natural Wonders – Singers (To Many Sides Of Bruno Adams 2009)

20.  Phil Shoenfelt & Southern Cross – Forgiven {dedicated to Bruno Adams} (Paranoia.com 2010)

Bruno Adams on Orphan Drugs

remembering Bruno Adams (2 Septempber 1963 - 18 April 2009)

Τέτοιες μέρες, πριν επτά χρόνια  έφυγε από τη ζωή ένας αγαπημένος μουσικός, εξαίρετος συνθέτης, μια μεγάλη και βαθιά φωνή και προπαντός ένας μεγάλος άνθρωπος. Ένας ακόμη λόγος που συχνά πυκνά τον θυμάμαι κάθε τέτοια εποχή, πέρα από τη δεδηλωμένη μου αγάπη για τα τραγούδια του, είναι και το ότι λίγες μέρες πριν τις 18 του Απρίλη, την ημέρα που έφυγε ο Bruno δηλαδή, έχουν γενέθλια δύο πολύ αγαπημένα συγγενικά πρόσωπα,  οπότε κάπου εκεί που σταματάει για ένα απειροελάχιστο διάστημα η ακολουθία του χρόνου, μέσα στα σκαλίσματα τις μνήμης, στη χαρά της γιορτής και στη μελαγχολία του τέλους της, στις σκέψεις για τη ζωή και τον θάνατο που αναπόφευκτα έρχονται σε τέτοιες στιγμές, εκεί λοιπόν βρίσκει τον χώρο και τρυπώνει κι αυτή η θλιβερή ανάμνηση του θανάτου του Bruno. 

Η ζωή όμως όπως ξέρουμε προχωράει, και για να μη γινόμαστε πολύ μελό, ας περάσουμε στα αμιγώς μουσικά, που ειδικά για τις μέρες αυτές το μενού περιλαμβάνει δύο κομμάτια από το σπηλαιώδες αρχείο του saunterer (που φυλάσσεται όπως γνωρίζουν οι μύστες, σε καταφύγιο πυρηνικών προδιαγραφών) και...έχουμε και λέμε: 

Το πρώτο είναι ένα βιντεάκι από την θρυλική πλέον βραδιά εις μνήμην του Bruno που έλαβε χώρα στο Βερολινέζικο Bassy Club τον Σεπτέμβρη του 2009, και όπου σύσσωμη η συντακτική ομάδα του blog κάνοντας αιματηρές οικονομίες ολόκληρο εκείνο το καλοκαίρι, ξεχνώντας ακόμη και τι θα πει μπάνιο στη θάλασσα, κατόρθωσε να παρευρεθεί.

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα ο συνοδοιπόρος του Bruno, Phil Shoenfelt μαζί με τους Southern Cross και μια μικρή συνεισφορά από τον «δικό μας» Αναστή, διασκευάζουν, αποτίοντας φόρο τιμής, το Wild is the Wind στα βήματα της ερμηνείας του Bruno που είχε φροντίσει να το ηχογραφήσει από τον πρώτο κιόλας δίσκο των Fatal Shore, και δεν παρέλειπε σχεδόν ποτέ να το ερμηνεύει στις συναυλίες τους. Συγκλονιστικές στιγμές νούμερο ένα.

Στο δεύτερο βιντεάκι, που είναι μόνο audio όμως, οι κύριοι Phil και Bruno με τον ρυθμοκράτη Chris Hughes πάντοτε πίσω από τα τύμπανα, συλλαμβάνονται σε μια μεγαλοπρεπή εκτέλεση του If You Go Away πάνω στη σκηνή του Τσέχικου Blues Alive Festival τον Νοέμβρη του 2003. Μια εκτέλεση που στέλνει για βοσκή σπαθόχορτου όλους τους σαλιάρηδες, αγαπούληδες, εναλλακτικούς ή όχι, “ερωτικούς” ερμηνευτές,.
Συγκλονιστικές στιγμές νούμερο δύο και…τέλος. 

little bit more orphan Bruno I

little bit more orphan Bruno II

                               

Fatal Shore - Setting the Sails for El Dorado

Moloko +

2012

Η δική μου χρονιά νομίζω δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει με ένα καλύτερο δώρο, και ούτε αυτό το blog θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη χαρά από το να είναι αυτός ο δίσκος η πρώτη παρουσίαση για αυτόν τον χρόνο. 
Ευτυχώς που υπάρχει πάντα και η κρύπτη του rock and roll, κρυμμένη επιμελώς από τους πειρατές στην ακτή του νησιού καταφυγίου τους,  απ’ όπου μέσα από τις αράχνες και τα σκοτάδια συχνά πυκνά φροντίζουν να ανασύρουν κάτι τέτοιους θαμμένους θησαυρούς, για να κάνουν τις μέρες μας που φεύγουν από την πίσω πόρτα με την σκόνη χιλιάδων χρόνων, λίγο πιο όμορφες. 

Τα οκτώ τραγούδια αυτού του CD, τα έχω με τον τίτλο The Delta Demos, που παραπέμπει στο στούντιο Delta της Πράγας όπου ηχογραφήθηκαν την άνοιξη του 1997, αν και στο μικρό μυαλό μου ακούγοντας τα έρχεται πάντα το Δέλτα του μεγάλου γέρικου ποταμού που στις εκβολές του ξεβράστηκαν κάποια μεσάνυχτα με άνωθεν (η κάτωθεν) εντολή και παρέμβαση στα παλιά τα χρόνια τα Blues. 
Ήταν οι πρώιμες, και ξεχασμένες ως σήμερα, ηχογραφήσεις, όλες τους διασκευές που έδιναν και το στίγμα - μαζί φυσικά με τον πρότερο άσωτο μα αντρίκια έντιμο βίο των τριών- της νεογέννητης τότε μπάντας που είχαν σχηματίσει ο Phil Shoenfelt, ο Chris Hughes και φυσικά ο Bruno Adams, με την προοπτική να αποτελέσουν τον πρώτο δίσκο των Fatal Shore.

Τελικά στον παρθενικό τους δίσκο δύο χρόνια αργότερα το 1999, μαζί με τις δικές τους συνθέσεις και κάποιες ακόμη διασκευές, μπήκαν σε διαφορετικές εκτελέσεις τα Wild is the Wind (Dimitri Tiomkin and Ned Washington), My Death (Jacques Brel, Mort Shuman), Preachin’ Blues (Robert Johnson), και το Who’s Been Talkin’(Howlin' Wolf) ενώ το If You Go Away (Jacques Brel, Rod McKuen), στον τελευταίο τους, το Real World του 2007. Τα υπόλοιπα τρία, το Dolphins (Fred Neil), το Bird on a Wire (Leonard Cohen) και το Friday’s Child (Lee Hazlewood) είχαν κυκλοφορήσει το 2009, λίγους μήνες πριν τον θάνατο του Bruno σαν ένα digital release μόνο ΕP, με τον τίτλο Bird on a Wire.

Δεν γνωρίζω με ποιο κριτήριο επιλέχτηκαν οι εκδοχές των κομματιών που βγήκαν στους δίσκους τους τελικά, αλλά οι απέριττες, με τον άμεσο και ευθύ ήχο σαν παίζουν ζωντανά στο δωμάτιο, και γεμάτες ξέχειλο ενθουσιασμό Delta εκτελέσεις του Wild is the Wind του Who’s Been Talkin’, του My Death, και ειδικά του πιο ελεγειακού από ποτέ, If You Go Away (μαζί με το Summer wine το αγαπημένο μου ντουέτο) ακόμη και δεκατέσσερα χρόνια μετά σφίγγουν το στομάχι σαν να είναι η πρώτη, ή και η τελευταία φορά που τα ακούς.

Τώρα που ο μακρύς δρόμος του Bruno τέλειωσε μπρος στην στερνή ακτή γεμάτος λεκέδες απ’ το ταξίδι, έτσι όπως πρέπει να τελειώνει κάθε δρόμος δηλαδή -των άλλων δύο ευτυχώς συνεχίζει ακόμη- κυκλοφορούν στην μνήμη του (αλλά υποθέτω και σαν βοήθεια στην οικογένειά του) σε ένα CD, κάτω από τον όμορφο και ταιριαστό τίτλο Setting the Sails for El Dorado, που σε συνδυασμό με το Melville-ικό «ναυτικό» εξώφυλλο αποτελεί ένα όπως πρέπει σε μεγάλους άντρες σαν τον Bruno τρισάγιο. 
Τέτοιοι δίσκοι έτσι κι αλλιώς απευθύνονται σε φανατικούς και πιστούς που για χάρη τους θα άντεχαν ακόμη και την Ιερά Εξέταση, μόνο που στην προκειμένη περίπτωση η ίδια η μπάντα από την αρχή ως το τέλος του βίου της απευθύνονταν σ’ αυτούς, και μόνο φανατικοί και πιστοί ήταν και παραμένει το κοινό της.

Εγώ απλά ακουμπάω ακόμη ένα τσιγάρο στον τάφο του μαζί με την φωτογραφία που συνόδευε την λίστα του 2011, τραβάω μια βαθιά ρουφηξιά απ΄το αναμμένο που κρατάω, και γεμίζω απ’ το κρασί το δυνατό, δώρο απ’ την -τιμή μου να την πω δεύτερη πατρίδα- Κρήτη. Κακές συνήθειες θα πεις…και το κρασί και το τσιγάρο και δίσκοι σαν κι αυτόν. Δεν είναι πρώτη φορά όμως που μια κακή συνήθεια σώζει την ζωή ενός ανθρώπου. Όπως το ίδιο το φάρμακο το Θεού. 

Ρίχνω στο χώμα, κοκκινίζει, για αυτούς που έφυγαν, όσους φίλους κι αυτή που είναι ακόμη εδώ…Και πιάνω να σφυρίζω στο σκοπό του άγριου και ανεξιχνίαστου σαν τον ουρανό ανέμου, που μας χτυπάει στην πλάτη σαν μαχαίρι, και στην δική του κουβαλά τη μελωδία…

the fatal shore homepage 

The Fatal Shore - If You Go Away (Setting the Sails to El Dorado version)

Bruno Adams

Πολύ μνημόσυνο έπεσε τελευταία αλλά…για τον Bruno...το σκίτσο παραπάνω και ένα…ιπτάμενο και όμορφο ταινιάκι πάνω στο Forgiven του Phil απ’ την gard3nia, μαζί με το πρώτο orphan drugs που είχα στείλει την μέρα που την έκανε μακριά από τον κόσμο, στις 18 Απρίλη δύο χρόνια πριν, στο tranzistor.

A Voice Burning the World Away

Σαν πρώτο άρθρο αυτής της νέας στήλης είχα ξεκινήσει να γράφω για τον Townes Van Zandt, κι όλο έλεγα «άντε να ‘ρθει το Πάσχα να αδειάσω λίγο από δουλείες και από σκατά στο μυαλό, να κάτσω με την ησυχία μου, τα ρούμια και τα τσιγάρα μου να το τελειώσω».

Κυριακή απόγευμα όμως, και όπως οι Fuzztones έχουν προφητεύσει, τα κακά νέα ταξιδεύουν γρήγορα. Το πρωινό του Σαββάτου 18/04/09, o Bruno Adams, η φωνή των Once Upon A Time και των Fatal Shore, αποφάσισε πως η μπάντα του ουρανού που, δυστυχώς για μας που μένουμε εδώ κάτω, συνεχώς μεγαλώνει, του ταίριαζε πιο πολύ.

Πέντε χρόνια μάχης με τον καρκίνο ήταν αρκετά για να λυγίσουν ακόμη και αυτόν τον “Bloody Hero”, όπως εύστοχα τον έχει αποκαλέσει ο φίλος και μέλος της συμμορίας των Fatal Shore, Phil Shoenfelt.

Γεννημένος στα 1963 στο Bacchus March της Βικτώρια στην Αυστραλία, έφυγε για την Μελβούρνη στα τέλη των ‘70’s, για να ανακατευτεί με όλα τα καλά παιδία της εκεί εκκολαπτόμενης punk/new wave σκηνής. Όπου δίπλα στο καλά παιδία σημειώστε τους Saints, τους Crime And The City Solution, τους Laughing Clowns…

Ακόμη και αυτό όμως ήταν λίγο για το μέγεθος του Bruno. Λίγα χρόνια αργότερα σχηματίζει τους Once Upon A Time, που στα 12 χρόνια της ύπαρξής τους πρόλαβαν να δώσουν αρκετά μυθικά πλέον live σε Αυστραλία και Ευρώπη, να μεταναστεύσουν το 1989 στο Βερολίνο, και να κυκλοφορήσουν 3 δίσκους, αποκαλύπτοντας και σε μας τους άτυχους που δεν μπορέσαμε ποτέ να τους δούμε ζωντανά, πόση δύναμη μπορούν να έχουν το λαρύγγι και  τα πνευμόνια αυτού του γιγάντιου λευκού όταν τραγουδάει τα ψυχεδελικά του Blues…Όση ίσως και ενός μαύρου γίγαντα, όπως ο Howlin’ Wolf.

Whirlwind, Goodbye, The Backward Eye, Planetarium, Korrekt, The Wheel…το θηρίο πότε βρυχάται πληγώνοντας τα ηχεία, και πότε μας σιγοτραγουδά «νυκτερινά αντρίκια νανουρίσματα» που θα ‘γραφε και ο Bandini.

Οι 233 «φίλοι» τους στο myspace δείχνουν πόσο μαλακισμένο και αχάριστο στέκεται το rock κοινό ώρες ώρες, μπροστά σε τέτοιες μπάντες.

Όταν οι Once Upon A Time τέλειωναν όμως άδοξα το 1996, οι Adams και Shoenfelt παίρνουν τις κιθάρες τους και ξεκινούν για μια περιοδεία στο σφαγείο της εμπόλεμης τότε Βοσνίας. Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Fatal Shore, ένα γκρουπ που έλεγες ότι αφού επέζησε από τους πυροβολισμούς των Τσετνικ και των Μουτζαχεντίν τότε, δεν το αγγίζει τίποτε…

Το να γράφεις για ένα από τα πιο αγαπημένα σου συγκροτήματα, κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν είναι τελικά και το πιο εύκολο. Τι να γράψεις όπως ακούς τον Bruno να τραγουδάει το Wild Is The Wind κάνοντας σε να μη θες να ξανακούσεις την εκτέλεση του Bowie; Τα τραγούδια του Brel, το ντουέτο με τον Shoenfelt στο Who’s Been Talking του Howlin’ WolfSnake Song του Van Zandt; και την τρελαμένη ερμηνεία του που σε κάνει να σηκώνεσαι πάνω και να χτυπιέσαι σαν οργισμένο δεκαπεντάχρονο -μεγάλος άνθρωπος- , το πόσο πειστικός ακούγεται όταν φτύνει με τσαμπουκά τις λέξεις στο Snake Song του Van Zandt?

Να πεις για τα δικά του κομμάτια, το World Away, το Is That You My Lover από τον πρώτο τους ομώνυμο, το Real World και το Numb Inside από το τελευταίο τους, το Mindless από το Free Fall…Τραγούδια που ρίχνουν αλάτι στις πληγές, μα και στην ζωή την ίδια.

Όπως λέει και η gard3nia όποτε ακούει το Mindless και το Friday’s Child (του Lee Hazlewood , που ο Adams με τους Fatal Shore φρόντισε να κυκλοφορήσει σε ένα ep, -το Bird on a wire- λίγο καιρό πριν τον θάνατο του, για να μας θυμίσει για τελευταία φορά πόση ψυχή μπορεί κάποιος να βάλει σε ένα τραγούδι, κι ας μην είναι καν δικό του), όπως λέει λοιπόν:

 «Bruno ρε μουνιά!!!»

Fatal Shore εξηγεί ο Bruno σε μια συνέντευξη τους, ήταν το τραγούδι που τραγουδούσαν οι καταδικασμένοι και φυλακισμένοι καθώς τους έστελναν με πλοία από την Αγγλία στην χώρα των καγκουρό, μια γη άγνωστη απ’ όπου δεν θα επέστρεφαν ποτέ. Αυτός κάνοντας την αντίθετη διαδρομή, έφτασε στους δρόμους του Kreuzberg και τα σοκάκια της Πράγας, απ’ όπου τραγούδησε ψυχωμένα μέχρι το τέλος, το δικό του Fatal Shore.

Κάνοντας όσους είχαν την τύχη να τον ακούσουν, να τον τοποθετήσουν δίπλα στα δικά του ινδάλματα σαν αξία, και…λίγο πιο ευτυχισμένους ανθρώπους.

Και αν το πρώτο είναι σχετικό, το δεύτερο δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.

Salute λοιπόν Bruno, κι ας μη έζησα ποτέ αυτή την μυθική, στα όνειρά μου, νύχτα με τους Fatal Shore στο Bassy Cowboy του Βερολίνου, κι ας μη σου έστειλα ούτε καν εκείνο το mail για να σου πω απλά πόσα σημαίνει για μένα η μουσική σου.

Κι εκεί πάνω που θα σαι τώρα, ποιος ξέρει, μπορεί ήδη να ‘χετε αρχίσει να προβάρετε μαζί με τον Townes Van Zandt την ιδανική εκτέλεση του Snake Song.

fatal shore 
myspace

 

                            

                            

* Orphan drugs: κατά λέξη, Ορφανά φάρμακα. Τα φαρμακευτικά εκείνα σκευάσματα που προορίζονται για την θεραπεία ιδιαίτερα σπάνιων ασθενειών (orphan diseases) και τα οποία, για αυτό τον λόγο, δηλαδή επειδή η σπανιότητα της ζήτησης τα καθιστά «ασύμφορα», δεν παράγονται απ’ τις εταιρείες. Επίσης τίτλος βιβλίου του Ευγένιου Αρανίτση.