Avondale Airforce - ST

Thick Syrup Records (CD)/Beast Records (LP)

2012

Ένας αστροναύτης, σαν αρχαίος Αζτέκος ιερέας κάτω από την κλεψύδρα της πέτρας μετράει αντίστροφα τον χρόνο. Κάτω από την κλεψύδρα της τρίτης πέτρας απ’ τον ήλιο, που γυρίζει ρυθμικά  μέσα στ’ ορθάνοιχτο το στόμα του απείρου.

Μια παρουσία σαν ένα τραγούδι ξαφνικό που ψέλνει μέσα στην πυρκαγιά. Γλιστράει μέσα στις πιο βαθιές στοές των ήχων. Η πυξίδα τρελαίνεται και παύει να λειτουργεί. Μυρωδιά υγρής μουσικής. Τόσο υγρής όσο οι νότες τις κιθάρας του νέγρου γιου του κηπουρού που μάταια έβαζε φωτιά στις χορδές της.

Κάτω, κάτω, ακόμη πιο κάτω. Μέσα στο πηχτό σκοτάδι όπου πλέουν όλοι οι ξεχασμένοι και απ’ τον ίδιο τον δημιουργό ήχοι, αλλά και αυτοί οι ανήκουστοι ακόμη. Μέχρι να αναδυθεί στο διάστημα της άλλης πλευράς. Εκεί σαν τρομερός κομήτης που διασχίζει την αιμόφυρτη οικουμένη, κοιτώντας την πέτρα ξανά από ψηλά να απομακρύνεται κάτω από τις φλόγες τις ουράς του, θα μάθει αυτό που ήδη γνωρίζει…

Η φωνή του Γέρου του Βουνού, η τελευταία ανάσα της βίβλου των αναπνοών, πάνω απ’ την κορυφή του Αλαμούτ ταξιδεύει ακόμη. Μίλια και μίλια, βαθειά μέσα και ψηλά πάνω απ’ όλες τις πέτρες, τρυπώνει απ’ τις χαραματιές, γίνεται ένα με τον αιθέρα, φτάνει μπρος στις πόρτες του μυαλού, περνάει τις χαραμάδες, πράσινος καπνός, ψιθυρίζει:  «τίποτε δεν είναι αληθινό, όλα επιτρέπονται»…

Έπειτα δεν χρειάζονται παρά μόνο 5 δευτερόλεπτα να αποφασίσεις.

Και ο αστροναύτης ιερέας έχει αρχίσει να μετράει αντίστροφα.

myspace

The Chrome Cranks - Ain’t No Lies in Blood

Bang! Records
2012

Κόντευε η ώρα 12, μεσάνυχτα μιας οποιασδήποτε υγρής και απύθμενης νύχτας, όταν μου χτύπησε τη πόρτα.

Ήταν χλωμός, σχεδόν κίτρινος σαν ιερό λησμονημένο σκεύος, με μια βαθιά ουλή στο πρόσωπο. Έσερνε μαζί του μαζί με το μαχαίρι, έναν σάκο γεμάτο με κάθε λογής σκουπίδια και μύριζε βούρκο, σαπίλα και σκοτάδι.
Μου είπε ότι ερχόταν από μια πόλη που όπως ο Δον Κιχώτης, δεν θέλει να θυμάται το όνομα της.
Πουλάω γάτες και δόντια και μαλλιά, και αγοράζω πράγματα που ίσως ο κόσμος θέλει να ξεφορτωθεί σύριξε δυσοίωνα, και έπιασε να μαγειρεύει την νυχτερίδα του πάνω στην λάσπη που άπλωσε ανάμεσα μας, προσφέροντας μου το αίμα της σε ένα σκουριασμένο κονσερβοκούτι…γιατί στο αίμα δεν χωράνε τα ψέματα, και ήπιε άσπρο πάτο, μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου.
Όσο η νύχτα μαζί και το αποτρόπαιο μεθύσι προχωρούσε, τόσο πιο αλλόκοτες γινόταν οι ιστορίες που με την ίδια συριστή, ανατριχιαστική φωνή εξιστορούσε.
Ιστορίες με φίδια και κροκόδειλους και όλα τα ερπετά αυτού και άλλων κόσμων, με μεγάλους σαν σκύλους και άγριους σαν λύκους αρουραίους, σφαγμένους κόκορες που χοροπηδάνε, γύρω από σαρκοφαγωμένους νεκρούς που χορεύουν, για το σημάδι του φονιά που για χρόνια κουβαλά, και άλλα πολλά, που αυτά, μαζί με ότι αγόρασα και το κυριότερο, ότι πούλησα εκείνη την νύχτα, εγώ δεν θέλω να θυμάμαι.
Λίγο πριν χαθεί, μέσα στο χάραμα, εκείνη την παράξενη ώρα που θα μπορούσε να είναι και σούρουπο και μόνο οι σκιές έξω περπατούν, μου είπε αυτό εδώ μαζί και το όνομα του.
Πουθενά δεν υπάρχουν δύο ίδιοι λόφοι η και δύο ίδιες πόλεις, αλλά σ’ όλη την Γη ο βάλτος είναι βάλτος.
The Lover of the Bayou.

more orphan cranks

The Chrome Cranks

Ένας γνωστός αστικός μύθος θέλει τους υπονόμους της Νέας Υόρκης να κατακλύζονται από αλιγάτορες. Κι ένας άλλος άγνωστος των σκοτεινών λαγουμιών αυτής της πόλης είναι οι Chrome Cranks. 

Ασυγχώρητα αγνοημένοι στο καιρό τους από την «ανεξάρτητη» υψηλή κοινωνία του rock (ως είθισται) κι ας είχαν –έχουν- ύποπτα πάρε δώσε τις μικρές ώρες σε κακόφημους δρόμους, με ονόματα όπως οι Sonic Youth, οι Pussy Galore, οι Boss Hogg οι Honeymoon Killers, οι Knoxville Girls, οι Five Dollar Priest και άλλους, και άλλους γυρολόγους του Νεοϋορκέζικου μεσονυκτίου. 

Κι ας θα μπορούσαν να έχουν ανάλογης υφής δοσοληψίες στα ίσα με παλιούς νονούς σαν τους Birthday Party, Scientists (άνετα του περνάς για Αυστραλούς) οι τους Gun Club και τους Cramps. 

Όσο για τα λυκόπουλα? Και τι δεν θα έδιναν οι Movie Star Junkies, ο Tex Napalm, ή οι Slug Guts να βρεθούν στην σκηνή πριν απ’ αυτούς. Οι Woman σαν συμπολίτες τους το έκαναν ήδη. 

Τι τα θες όμως όλα αυτά? Δεν σου φτάνει αυτό το λυσσασμένο, δαιμονισμένο, ασύμμετρο, ένας Θεός ξέρει ποιανού αρχαίου ιού, που ήταν πάντα εκεί και περίμενε υπομονετικά μέσα στην καταφρονημένη λάσπη και τα σκοτάδια, μεταλλαγμένο Blues? 

Αν αυτό σου αρκεί και σου περισσεύει, τα καλά νέα λένε ότι είναι ξανά μαζί και όπου να ‘ναι κυκλοφορούν το πέμπτο τους άλμπουμ, πρώτο έπειτα από 15 ολόκληρα χρόνια. 

Ας τους θυμηθούμε στο Shine it On από το κλασικό Dead Cool του 1994 στην Crypt, και ας πάρουμε μια γεύση από το Ain’t no Lies in Blood που κυκλοφορεί όπου να ‘ναι από την Bang! (και αυτό) με εξώφυλλο δια χειρός Michael Gira...Rubber Rat το κομμάτι. 

myspace