He is quiet and so am I…

Είναι ήρεμος και έτσι είμαι κι εγώ.

Σιγοπίνει τσάι με λεμόνι ενόσω εγώ πίνω τον καφέ μου.

Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ μας.

Όπως κι εγώ, φορά ένα φαρδύ ριγωτό πουκάμισο,

και όπως αυτός, διαβάζω την απογευματινή εφημερίδα.

Δεν βλέπει τη κρυφή ματιά μου.

Δεν βλέπω τη κρυφή ματιά του.

Είναι ήρεμος και έτσι είμαι κι εγώ.

Ρωτάει τον σερβιτόρο κάτι.

Ρωτάω τον σερβιτόρο κάτι.

Μια μαύρη γάτα περνάει ανάμεσά μας.

Αισθάνομαι τα μεσάνυχτα της γούνας της

και αισθάνεται τα μεσάνυχτα της γούνας της...

Δεν του λέω: Ο ουρανός σήμερα είναι καθαρός και γαλανός.

Δεν μου λέει: Ο ουρανός σήμερα είναι καθαρός.

Παρακολουθείται και παρακολουθεί

και παρακολουθούμαι και παρακολουθώ.

Κινώ το αριστερό μου πόδι.

Κινεί το δεξί του.

Μουρμουρίζω τη μελωδία ενός τραγουδιού

και μουρμουρίζει τη μελωδία ενός παρόμοιου τραγουδιού.

Αναρωτιέμαι: Είναι αυτός ο καθρέφτης μέσα στον οποίο βλέπω τον εαυτό μου;

Και γυρίζω να κοιτάξω τα μάτια του... μα δεν τον βλέπω.

Φεύγω βιαστικά από το καφέ.

Σκέφτομαι: Ίσως είναι δολοφόνος…

ή ίσως ένας περαστικός που σκέφτεται ότι

εγώ είμαι δολοφόνος.

Φοβάται… φοβάμαι κι εγώ. 

text: Μέσα από το βιβλίο του Mahmoud Darwish “Now, As You Awaken” , Sardines Press 2007, aπόδοση saunterer. 
music: Oiseaux-Tempête – He Is Afraid And So Am I, From Somewhere Invisible LP, Sub Rosa Records 2019.

ωδή στη μεσαία τάξη

Ο Stevenson μισούσε τον υλισμό. Θεωρούσε ότι ήταν  ο μεγαλύτερος κίνδυνος κι η κατάρα του πολιτισμού μας – αυτός ο άνετος καλοθρεμμένος αυτάρεσκος υλισμός εναντίον του οποίου πάντοτε εξαπέλυε ύβρεις. Κανένας σοσιαλιστής δεν χρησιμοποιούσε τη λέξη «μπουρζουαζία» με περισσότερη περιφρόνηση απ’ αυτόν. Πίστευε πως τόσο οι κατώτερες όσο κι οι ανώτερες τάξεις μπορούσαν να ενθουσιάζονται εξίσου με υψηλά ιδανικά, αλλά πως η μάζα της μεσαίας τάξης ήταν σχεδόν ανέλπιδα ανταγωνιστική προς την ανθρώπινη πρόοδο. Η αλόγιστη αυταρέσκειά της, η εκμετάλλευση του αβοήθητου, η υποκριτική ηθικολογία, η καταπίεση των γυναικών, η ανελεύθερη στάση προς την τέχνη και τη λογοτεχνία, όλα αυτά αποτελούσαν γι’ αυτόν μια σειρά ασυγχώρητων προσβολών.

text: Από την εισαγωγή στις «Νέες χίλιες και μια νύχτες» του Lloyd Osbourne που υπάρχει μέσα στο βιβλίο «Η λέσχη της αυτοκτονίας» του Robert Louis Stevenson, εκδόσεις Άγρα, 1992.

music: Bob Dylan – Ballad Of A Thin Man (Live 1966). 

goodbye sweet dreams

A tribute to Roky Erickson (July 15, 1947 – May 31, 2019)... R.I.P.

(Κλικ εδώ για κάτι απ’ τα παλιά, σχετικά με τη νύχτα που περπάτησα παρέα με ένα –τουλάχιστον- ζόμπι)

01. Roky Erickson & The Explosives – John Lawman

02. The Nomads – I Have Always Been Here Before

03. The Barracudas – Red Temple Prayer (Two Headed Dog)

04. Radio Birdman – You ‘re Gonna Miss Me

05. Julian Cope – (I’ve Got Levitation)

06. Dead Tymes – Splash

07. Vietnam Veterans – I Walked With A Zombie

08. Villa 21 – The Night Of The Vampire

09. Thin White Rope – Burn The Flames

10. The Hellacopters – Cold Night For Alligators

11. The Cheaters – Reverberation (doubt)

12. Spacemen 3 – Rollercoaster

13. Richard Lloyd – Fire Engine

14. Sky “Sunlight” Saxon & Firewall – Don’t Slander Me

15. The Sacred Sailors – White Faces

16. The Hypstrz – Tried To Hide

17. Madrugada – Slip Inside This House

18. All The Saints – Don’t Fall Down

19. Hugo Race – She Lives (In A Time Of Her Own)

20. Cheval Sombre Feat. Sonic Boom – You Don’t Love Me Yet

21. Dead Meadow – Kingdom Of Heaven

22. The Lyres – We Sell Soul

23. Roky Erickson & The Black Angels – Bo Diddley’s A Headhunter

24. Roky Erickson & Okkervil River – Goodbye Sweet Dreams