the devil, john lawman and a majority behind

Απ’ το κρεβάτι του πετάχτηκε τη χαραυγή

ο Διάβολος μέσ’ απ’ το θειάφι και βγήκε περιοδεία

στο νοικοκυρεμένο χτηματάκι του τη γή,

να δει τι γίνονται τα ζώα του, πως πάνε από υγεία.

Δρόμο παίρνει και δρόμο αφήνει,

ανεβοκατεβαίνει λόφους, περνάει κάμπους, λαγκαδιές,

και δώσ’ του πίσω-μπρός τινάζει τη μακριά ουρά του

και τον αέρα σκίζει

σαν αρχοντάνθρωπος που ολοένα το μπαστούνι του

στριφογυρίζει.

Είδε ένα δικαστή που εσκότωνε μια οχιά

δίπλα στον αχυρώνα του, πάνω σ’ένα βουνό κοπριά·

κι ο Διάβολος κρυφογέλασε, γιατί άξαφνα στου νου του

ζωντάνεψε η μορφή του Κάιν και του Άβελ, του αδελφού του.

Είδε ένα δεσμοφύλακα που ίσαμε να μετρήσεις τρία

Τις αλυσίδες φόρεσε σε κάποιον ταραξία.

«Τι επιδέξια», θαύμασε, «κουνάει τα δάχτυλά του

αυτός που αφοσιώνεται με πάθος στη δουλειά του».

Καθώς περνούσε από μια σύναξη μεθοδιστών

είδε μια γνωριμία του παλιά·-

που κράταγε στο χέρι της ένα ιερό κλειδί,

κι ο Διάβολος χαιρέτησε με υπόκλιση βαθειά.

Μα εκείνη ακατάδεχτη δεν του ‘δωσε σημασία

είπε μονάχα: «Άπαγε. Εγώ είμαι η θρησκεία».

κι ευθύς γυρνώντας στου Κυρίου – τη μεριά

σαν λιγωμένη περιστέρα τον σαΐτεψε με μια λοξή ματιά.

Είδε έναν υπουργό

(από ‘κείνους που συμπαθούσε)

να μπαίνει μέσα στη Βουλή

και πίσω του η πλειοψηφία τον ακολουθούσε.

text: Μερικά τετράστιχα από το ποίημα του Samuel Taylor Coleridge – The Devil’s Thoughts, στα ελληνικά μέσα από το βιβλίο "Οι περιπλανήσεις του Κάιν. Οι σκέψεις του διαβόλου", μετάφραση Ε.Χ. Γονατάς, εκδόσεις Στιγμή 2004.

music: Roky Erickson & the Explosives – John Lawman, Gremlins Have Pictures LP, Pink Dust 1986.

out tonite

Διέσχισα την αυλή με τους αστερισμούς από πάνω μου ν’ αντικρίζουν, όπως σκέφτηκα, το πρώτο πλάσμα του είδους στην ακοίμητη επαγρύπνησή τους. Διέσχισα τους διαδρόμους, ξένος στο ίδιο μου το σπίτι, και φτάνοντας στο δωμάτιο μου είδα για πρώτη φορά τη μορφή του Έντουαρντ Χάυντ. 

Εδώ πρέπει να μιλήσω θεωρητικά και να πω όχι αυτό που γνωρίζω, αλλά αυτό που υποθέτω ως πιθανότερο. Η κακή πλευρά του εαυτού μου, στην οποία είχα αποδώσει τώρα τον κυρίαρχο ρόλο, ήταν λιγότερο ρωμαλέα και ανεπτυγμένη από την καλή πλευρά, που μόλις είχα εκθρονίσει. Επίσης, η ζωή μου ήταν τελικά κατά τα εννέα δέκατα μια ζωή μόχθων, αρετής και αυτοελέγχου· έτσι, η κακή μου πλευρά ήταν λιγότερο ασκημένη και ταυτόχρονα λιγότερο καταπονημένη. Γι’ αυτό νομίζω ότι ο Έντουαρντ Χάυντ ήταν τόσο πιο κοντός, αδύνατος, και νέος από τον Χένρυ Τζέκυλλ. Επίσης, όπως το καλό ακτινοβολούσε στην όψη του ενός, έτσι και το κακό (το οποίο πιστεύω πάντα ότι είναι η καταστροφική πλευρά του ανθρώπου) είχε αφήσει στο σώμα εκείνο ένα αποτύπωμα παραμόρφωσης και εκφυλισμού. Κι όμως, όταν κοιτούσα το άσχημο είδωλο στον καθρέφτη, δεν αισθανόμουν καμιά αηδία, αλλά μάλλον ένα σκίρτημα καλωσορίσματος. Ήταν κι αυτός εαυτός μου· φυσικός κι ανθρώπινος. Στα μάτια μου αποτελούσε μια πιο ζωηρή, πιο εκφραστική και μοναδική εικόνα του πνεύματος από την ατελή, διχασμένη μορφή που αποκαλούσα δική μου. 

Και για την ώρα είχα απόλυτο δίκιο. Όταν ήμουν ο Έντουαρντ Χάυντ κανείς δεν μπορούσε να με πλησιάσει για πρώτη φορά, χωρίς να νιώσει το δέρμα του να ανατριχιάζει. Διότι, κατά την άποψή μου, όλα τα ανθρώπινα όντα, όπως τα ξέρουμε αποτελούνται από μια σύνθεση του καλού και του κακού. Ο Έντουαρντ Χάυντ, μόνος σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, αποτελούνταν αμιγώς από το κακό. 

text: Robert Louis Stevenson - Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde (1886), στα ελληνικά Δρ.Τζέκυλλ και κ. Χάυντ, μετάφραση Ανδρέας Αποστολίδης, εκδόσεις Πατάκη 1992. 

music + image: The Hydes – Out Tonite, Out Tonite/ Sun Won't Go Down 7”, Corduroy records, 1998.

The Worst

Θυμήθηκα και έβαλα να ακούσω ξανά τους The Worst πριν έναν-δύο μήνες όταν είχαν πέσει στην αντίληψή μου εκείνοι οι τρελοκαναδοί οι Silver Skeleton Band.
Καναδοί και οι The Worst, έπαιξαν ένα αξέχαστο τουλάχιστον σε μένα δρακουλιάρικο garage punk τίγκα στα ποντικίσια φωνητικά το fuzz και τη farfisa, για μια πενταετία περίπου από το 1989 μέχρι το 1994, και διαλύθηκαν σεμνά και δίχως τυμπανοκρουσίες και αποχαιρετισμούς.
Ο Greg Johnson, τραγουδιστής, συνθέτης και αδιαμφισβήτητος ηγέτης του γκρουπ αμέσως μετά έφτιαξε τους The Fiends, μια μπάντα που ήταν ακόμη περισσότερο βυθισμένη στον αλα Tales from the crypt τρόμο, που κράτησαν κι αυτοί καμιά πενταετία, κυκλοφορόντας 3 δίσκους και 3-4 σινγκλάκια. Όπως ίσως να θυμούνται κάποιοι, το πρώτο τους LP είχε βγει στην σειρά Teen Trash (το Vol.12) της Music Maniac ενώ το δεύτερο τους σίνγκλ το She’s Not Broken είχε βγει μαζί με το φανζίν Gew Gaw…το δικό μου αντίτυπο κάθεται φρόνημα εδώ και χρόνια στο κουτί του παρέα με τα υπόλοιπα σαρνταπεντάρια…

Από τότε τα ίχνη του Johnson χάνονται και μάλλον όχι μόνο από μένα, για να τα συναντήσω τυχαία πριν 3-4 χρόνια, που αλλού, στο internet, διαβάζοντας σε ένα καναδέζικο blog την ετεροχρονισμένη είδηση του θανάτου του τέτοιες μέρες το 2009. Ήταν μόλις 41 χρονών…παραλίγο σειρά ο Greg…
Και σίγουρα το ήξερε κι αυτός πριν φύγει ότι στο μικρό του πέρασμα από τον κόσμο του rock and roll δεν έκανε και τίποτα πρωτότυπο και μεγάλο.

Ο ένας και μοναδικός δίσκος όμως, των The Worst (ομότιτλος στην Dig! records), δεν την αξίζει τέτοια λησμονιά σαν κι αυτή που είδα ακόμη και εδώ μέσα στο «δίκτυο» όπου κυκλοφορεί κάθε αποφάγι και σκουπίδι, κάθε λογής κουράδα που ταξιδεύει μίλια μέσα από καλώδια αλλά και ασύρματα για να τεντωθεί αυτάρεσκα ακριβώς μπροστά στη μύτη μας κάνοντάς μας τη χάρη να μας αφήσει να την μυρίσουμε.
Ένας δίσκος με ανατριχιασμένες σαν γάτες σε άμυνα κιθάρες, farfisa που ακούγεται σαν εκκλησιαστικό όργανο κάποιου μυστήριου όμως εκκλησιάσματος, και φωνητικά που κάποιες φορές κάνουν ακόμη και τον Sky Saxon ή τον Mark Enbatta να ακούγονται σαν συμβατικοί ποπ τραγουδιστές…από υπερβολές άλλο τίποτα εδώ μέσα…
Η ανάρτηση πλησιάζει στο τέλος κι εγώ ακούγοντας επαναληπτικά σαν καραμπίνα μια λίστα με τα μισά τραγούδια του δίσκου αδυνατώ ακόμη να αποφασίσω πιο κομμάτι να σας παρουσιάσω…

Τελικά μένω να αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα σε τρία…το εισαγωγικό Sleepy Town, ένα κομμάτι που ο Rudi θα έδινε όρκο να μη γαμήσει για ένα τουλάχιστον χρόνο για να το υπογράψει με τους Fuzztones, και ο Leighton από τους Morlocks θα ξαναέμπαινε άνετα και με χαμόγελο στη φυλακή.
Το Heretic με τα τύμπανα να βαράνε πάνω σε κοφίνια θαρρείς, η κιθάρες να ριφάρουν σαν κυνηγημένες, το όργανο να οργιάζει, μαράκες ντέφια και πολλά κέφια, και τον Johnson στη φωνή, τρελός προφήτης μπροστά σε εκστασιασμένο ποίμνιο.
Όσο για το Set Me Free..ε εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με καύλες και φυλακές…πολύ απλά ο Mark Enbatta που λέγαμε, στη δημοπρασία του τραγουδιού προσφέρει την ισόβια αποχή του από πάσης φύσεως ουσίες για να το προσθέσει σαν το bonus χαμένο κομμάτι του On The Right Track Now…να παίζει αμέσως μετά το Dreams of Today.
Κι επειδή είναι κρίμα να μην υπάρχουν στο youtube τα βάζω και τα τρία…με μισή καρδιά μένει απ’ έξω το ηλεκτρισμένο σαν καταιγίδα, ψυχεδελικό punk Gonna Change Your Mind…