από τις Ινδίες του Δ.Ι. Αντωνίου

 

Ξανάρχεται τώρα

από την τελευταία εκείνη νύχτα στο λιμάνι

το καράβι πούχε φορτώσει το κάρβουνο

με τη νέα φλόγα της καρδιάς σου,

το παλιό εκείνο τραγούδι

στους κάβους που λύνονταν

στα σύρματα μπρος μπερδευόταν –

τ’ ακούς;

έτσι καταλήγει:

«ο ένας, του άλλου κάρφωσε μοιραία το μαχαίρι·

στερεύει η φωτιά την καρδιά μας... ακόμη;…»

Λάθος!

Εκείνος μουρμουρίζει τότε, στάχτες!»

και διορθώνει πλάι στης μανούβρας τους ναύτες:

«ο ένας του άλλου κάρφωσε το μοιραίο μαχαίρι·

κ’ η φωτιά στον αγέρα τρώει τη φωτιά, πεθαίνει...»

-       «Σε στάχτη;» ο άλλος γελά και ξεσπάει

κοιτώντας, είταν νωρίς να τους γνέφαν μαντήλια...

Κι’ ακόμη λέει:

«κι απλώθηκε τότε πικρή κι αβάσταχτη σιωπή

κ’ επήραν τη θέση της πάλι στο καράβι·

τα καθημερινά· καθένας το λογαριασμό του

γράφοντας όσα χρωστά κι όσα 'κανε να λάβει·

με τέτοιο τρόπο πάντα η ζωή κυλάει –

μα πρέπει εδώ να μην ξεχνούμε την καρδιά,

σε κόμπο δένεται, στο κριμάτισμά της

και θέλει ξεσφίγγοντας τούτο τον κόμπο

βρόχο στο λαιμό του κριτή της να περάσει·

κ’ οι μέρες με το άχτι ξοδεύονται

και το μαλάκωμα·

γερνάς φτάνοντας στη συγνώμη,

κερδίζεις παράδεισο·

ή γερνάς στο άχτι μένοντας

και σε τρώει η κόλαση της φωτιάς.

 

text: Ινδίες, Δ. Ι. Αντωνίου, εκδόσεις Ίκαρος 1967.

music: Blasted Heath, 1^st November 1954, Zine & Cassette, 2018.

 

Algiers live @ Eighball, Θεσσαλονίκη 8/2/19

Τι να γράψει και τι να πει κανείς όταν έχει δει για δεύτερη φορά στη σκηνή, μέσα σ’ ένα χρόνο, την μεγαλύτερη μπάντα αυτή τη στιγμή στο ηλιακό μας σύστημα;... μάταιος κόπος, και χρονοτριβή... όταν έχει μιλήσει η μουσική... σαν να προσπαθείς να περιγράψεις τον οργασμό, μια τρυφερή, εκ βαθέων προσευχή, την σαμανική έκσταση, τον πυρετό του εξεγερμένου, την ψυχεδελική εμπειρία... όταν έχει τελειώσει η μουσική.

Δεν ξέρω τι μουσική ακούνε σήμερα οι «ψαγμένοι» εικοσάρηδες και εικοσιπεντάρηδες, αλλά ελπίζω την επόμενη φορά, που πάλι ελπίζω να είναι σύντομα μιας και ετοιμάζουν καινούργιο δίσκο, ελπίζω έλεγα, να είναι τέτοια η προπώληση των εισιτηρίων, που να αναγκαστούν οι διοργανωτές να μετακινήσουν το live στο Principal της Θεσσαλονίκης και το Gagarin της Αθήνας αντίστοιχα και... τουλάχιστον.

Εμένα φυσικά δε με χαλάει καθόλου να συνεχίσω να τους βλέπω ανάμεσα σε λίγους –πολύ περισσότερους βέβαια από την πρώτη φορά- και εκλεκτούς... τους μουσικούς σκέφτομαι μόνο, που τους αξίζει ότι καλύτερο από άποψη αναγνώρισης κι ανταμοιβής...

Παρακάτω ένα από τα καινούργια τους τραγούδια (από το live της Αθήνας, να είναι καλά, ο Θεός να του χαρίζει χρόνια αυτουνού που το ανέβασε) που θα μπορούσε πιστεύω, έστω και για τα τέσσερα λεπτά που κρατάει μόνο, να με αναστήσει και νεκρό...

Algiers live@ Mylos, Θεσσαλονίκη, 9/2/18

Κι εκεί που το είχα πάρει σχεδόν απόφαση, ότι τα δάχτυλα θα ήταν από δω και πέρα και τελεσίδικα, απρόθυμα να πληκτρολογήσουν έστω λίγες γραμμές για έναν δίσκο ή μια συναυλία, ήρθαν σαν σε όνειρο που λέει κι ο ποιητής, εμφανίστηκαν μέσα απ’ την ομίχλη της πόλης οι Algiers, κι έδωσαν μια συναυλία όπου για μιάμιση σχεδόν ώρα, χωρίς να πλατιάζουν ούτε μισό λεπτό, κυμάνθηκε από τη μυσταγωγία στον διονυσιασμό και πάλι πίσω, πίσω και ξανά μπροστά, εκεί όπου ο William Faulkner γράφει τις ιστορίες, ο Sam Cooke κι ο Al Green τραγουδάνε και χορεύουν, ο Rowland Howard ξυραφίζει ανηλεώς την κιθάρα του κι ο Alan Vega κρατάει τον ρυθμό, τον ρυθμό που ξεκινάει από την ζούγκλα των σύγχρονων πόλεων και χάνεται στην πραγματική και αρχαία και μάνα ζούγκλα της Αφρικής. Και το ανάποδο.

Παραπαίοντας στο χείλος του γκρεμού, συγκρατώντας τα πάντα με το λεπτότερο των νημάτων όπως είπαν και οι ίδιοι πρόσφατα σε μια ωραία συνέντευξη στο Mic.

Τα πολλά λόγια είναι πράγματι φτώχεια, οπότε οι λίγες λέξεις που είπε εκεί κάπου στη μέση του live (που πήρε ήδη τη θέση του ανάμεσα στα 5-6 ιστορικά, σαν αυτά των Wipers και των Dead Moon, που κρατάει κανείς στο δισάκι των όμορφων αναμνήσεων του, και πορεύεται μέσα στα χρόνια) που είπε ένας φίλος, έλεγα, νομίζω ότι φωτίζουν ολόκληρο το πλάνο...

«Φίλε, καμιά σχέση μ’ αυτά που βλέπουμε συνήθως έτσι; Εδώ μιλάμε για μπάντα του 21^ου αιώνα...».

Και του 22^ου θα έλεγα εγώ...

Εσείς οι Αθηναίοι και Γιαννιώτες που τύχει να διαβάζετε αυτές τις γραμμές, μη τους χάσετε με τίποτα σήμερα και αύριο! Ειδικά στην Αθηνά, (και σε αντίθεση με την χθεσινή που έγινε μεταξύ συγγενών και φίλων) ακουγόταν ότι πάει για sold out, οπότε εσείς φίλοι μου που δεν προμηθευτήκατε έγκαιρα εισιτήριο, σπεύσατε, και αν χρειαστεί μπείτε μέσα, έστω και με ντου!

Orphan Algiers

another list in the wall...2015

Ένεκα ατυχών συμβάντων και συγκυριών αυτό τον καιρό, τη διαδικασία της λίστας δεν την ευχαριστήθηκα όπως άλλες φορές. Και ούτε το έψαξα και πολύ το πράγμα. Οπότε... ακολουθούν έντεκα δίσκοι και ισάριθμα τραγούδια που νομίζω ότι άκουσα περισσότερο φέτος, και στη ούγια τους γράφουν 2015. 

Για όσα ξέχασα ας υπάρξει συγχώρεση, και για όσα απλά δεν άκουσα... μελλοντική πληροφόρηση. 

Εκτός του πρώτου στη σειρά δίσκου, αυτόν των Algiers που είναι πραγματικά πρώτος και καλύτερος με διαφορά, η υπόλοιπη αρίθμηση είναι -περίπου- τυχαία.
Καλή χρονιά σε όλους. 

01. Algiers - Algiers
Ο μοναδικός φετινός δίσκος που έρχεται από, και πηγαίνει πολύ μακριά. Σε όποια λίστα δεν τον δείτε προσπεράστε την άφοβα και γρήγορα. 

02. The Three Blind Mice - The Chosen One
Noir ξεnoir, Swamp ξεswamp η μόνη αλήθεια είναι ότι εδώ έχουμε μια Δισκάρα. 

03. Swampland - The Stranded West
Το ντεμπούτο της χρονιάς (μετά τους Algiers φυσικά που είναι εκτός συναγωνισμού). 

04. Ballroom - Ballroom
Αυστραλονεοϋοερκέζικος εθιστικός θόρυβος. 

05. Destination Lonely - No One Can Save Me
Ο καλύτερος φετινός garage δίσκος έρχεται από την Γαλλία. 

06. Spirit Valley - Give Trance a Chance
Νομίζω μπορούσαν και καλύτερα αλλά κι έτσι εντάξει είναι.

07. Hugo Race & the True Spirit - The Spirit
Ακόμη ένας ωραίος δίσκος στη (μεγάλη) σειρά από τον αγαπητό Hugo. 

08. Phil Shoenfelt & Southern Cross - The Bell Ringer (Live at the Shot-Out Eye)
Αδυναμία...ακόμη και με ανισομερή επιλογή τραγουδιών με έμφαση στις τελευταίες κυκλοφορίες από μια σχεδόν τριαντάχρονη πορεία, άκουσα και ευχαριστήθηκα τον δίσκο πολλές φορές. Και τις ζωντανές εκτελέσεις των Forgiven και Bloodshot Eyes άπειρες. 

09. Nomads - Demolicion, Live at El Sol, Madrid
Αδυναμία δεύτερη, μαζί και μερικά από τα σπουδαιότερα τραγούδια των τελευταίων τριάντα χρόνων του rock and roll σε ζωντανές απολαυστικές εκτελέσεις. Μαζί και ο κλασσικός πια, ύμνος για τους απανταχού πικραμένους: The Bad Times Will Do Me Good.

10. The Underground Youth - Hounded
Έχουν εξελιχθεί σε σταθερή αξία, αφού τώρα που τα σκέφτομαι κάθε τους κυκλοφορία τα τελευταία χρόνια τρυπώνει στις λίστες μου. 

11. Sex Church - Flowers
Το κύκνειο άσμα τους, ρουφιέται σαν τελευταίο τσιγάρο.

Και έντεκα τραγούδια, και πάλι σε τυχαία σειρά σε μια λίστα που η Αυστραλία έχει τον πρώτο λόγο:

01. The Wilful Boys - Anybody There?
Διαστροφικά ωραίο, στέλνει μετεξεταστέους όλους τους ευέλπιδες φετινούς θορυβοποιούς. Περιμένω το πρώτο τους άλμπουμ. 

02. The Kill Devil Hills - Hydra
Το δεύτερο single μετά το I Am the Rut, I Am The Wheel, μέσα από το επερχόμενο με τη νέα χρονιά άλμπουμ τους King Pest, το οποίο (το άλμπουμ) έχει καπαρώσει από τώρα περίοπτη θέση στην ενδεκάδα του 2016. 

03. Space Bats, Attack! - Battle
Το καλύτερο instrumental που άκουσα φέτος. 

04. Loobs - Dysentry
Θερίζει η Δυσεντερία κυριολεκτικά. 

05. Gunman & the Holy Ghost - Broken Mirrors
Μαζί με το Favorite Toy παρακάτω ότι πιο ωραίο από το ράφι της Americana για φέτος. 

06. The Morning Sons – Favorite Toy
Το τραγούδι υπήρχε και στο πρώτο EP τους, αν και εκεί υποσκελιζόταν από το Redemption is So Passe. Το ότι στο δεύτερό τους EP είναι το καλύτερο από τα έξη μάλλον σημαίνει πολλά για το μέλλον τους. Όπως –ελπίζω- και τίποτα. 

07. Levon J. Conlon & The Black Spring - His Burning Chair
Εν αναμονή του άλμπουμ μάλλον μέσα στο '16, ένα πρώτο δείγμα από το νέο όχημα του κυρίου Rhyece O'Neill των Greta Mob. Για αυτούς που ξέρουν, οι υπόλοιποι ας γυρίσουν πλευρό. 

08. Twa Corbies - A Fool in April
Συνεργασία μεταξύ Tony Wakeford και Gernot Musch. Οι λάτρεις των Sol Invictus (όπως η αφεντιά μου) ας πλησιάσουν ολόκληρο το άλμπουμ λαίμαργα. Θα αποζημιωθούν. 

09. Mightiest of Guns - Sawtooth Knife
Ο δίσκος δεν δικαίωσε τις προσδοκίες, αυτό το τραγούδι όμως...

10. Midnight Scavengers - Legitimate Desire
Ο δίσκος δεν δικαίωσε τις προσδοκίες, αυτό το τραγούδι όμως...

11. The Holy Soul - Fortean Times
Ο δίσκος (αυτός κι αν) δεν δικαίωσε τις προσδοκίες, αυτό το τραγούδι όμως... 


Πρώτη δημοσίευση στην ανασκόπηση του 2015 στο mic.gr

Algiers - Algiers

Matador

2015

Μουσική που πηγάζει πολύ πίσω στον χρόνο, σαν το μεγάλο μαύρο ποτάμι του Μισισιπή, αλλά και νέα, σαν το νερό που κυλάει αυτή δα τη στιγμή ανάμεσα στις όχθες του.

Ο μοντέρνος κόσμος φωτίζεται από αρχαίες ηλεκτρικές εκκενώσεις κι ύστερα όλα σβήνουν, δύο μάτια ασπρίζουν στο σκοτάδι ανάμεσα από τα παραθυρόφυλλα ανάμεσα στα φυλλώματα της ζούγκλας, η μηχανή δε σταματά ποτέ να δουλεύει και όλα να τ' αλέθει, η μπότα τραντάζει τα ηχεία το παλιό τύμπανο χτυπάει ακόμη κάπου μακριά σαν του ήλιου τη καρδιά, απλά προσπέρασε τον θόρυβο γύρω, κάνε στην άκρη τον ιστό, πέτα τον μηχανοδηγό απ' το τιμόνι και άφησε τον ρυθμό να οδηγεί, σβήσε όλες τις άχρηστες λέξεις και άκου το τραγούδι.

Νότες που έρχονται βαθιά μέσα απ' το παρελθόν, από τις άκρες μιας φωτιάς στη μέση του μεγάλου δάσους, τις μεγάλης νύχτας που ακόμη και πάντα και όλους μας περιζώνει, πνιγμένες κραυγές από τα δυσώδη αμπάρια δουλεμπορικών, όλα άλλαξαν το άδικο κι ο πόνος έμειναν ίδια, ο ιδρωμένος ρυθμός των φυτειών, βαμβάκι ή φράουλες, το ίσο το κρατάει το κροτάλισμα της αλυσίδας, μη κοιτάς στον αστράγαλο δε θα τη βρεις εκεί, αλλού σου τη φόρεσαν κι ας είσαι "δικός τους" κι ας είσαι λευκός, στο τέλος σου έδωσαν και μπισκοτάκι good boy, προσευχές και μακρινοί ψαλμοί ακούγονται μέσ' από μια ξύλινη εκκλησία, παλιό αχούρι "μόνο για νέγρους", κράτα εσύ το αχούρι κι ο κόσμος όλος για τους άλλους νέγρο μου και "νέγρο μου", ο Robert Johnson στο σταυροδρόμι μεσάνυχτα κάνει παζάρια, εμείς πουλήσαμε όσο-όσο και ήταν μέρα μεσημέρι, ο Abel Meeropol και η Billie μετρούν παράξενα φρούτα που κρέμονται στα δένδρα του νότου, οι ειδήσεις μιλούν για παράξενα ψάρια που επιπλέουν τουμπανιασμένα στη Μεσόγειο, η Nina Simone τραγουδάει I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free, οι Last Poets το έκαναν ρίμα, ο Gill-Scott Heron το προφήτεψε, τα λευκά παιδιά του Punk το προσπάθησαν, του μετα-Punk τα παράτησαν, ο Chuck D το υπενθύμισε, αυτοί που ακολούθησαν το... και ψόφησε, και πάμε πάλι απ' την αρχή.

Εκεί που δύο λευκοί και ένας έγχρωμος, στον πρώτο δίσκο ενός συγκροτήματος που η μουσική του έρχεται βαθιά μέσα απ' τον χρόνο και προσπαθεί σαν αυτόν που ξέρει και δε μιλεί, και θέλει να πάει άλλο τόσο στο μέλλον. Και θα τα καταφέρει.

Και ξανά στο τέλος, όπου ο Charles Mingus τους έστειλε όλους στο διάολο και κίνησε για κείνο το νησί το δίχως χρώματα να συναντήσει τους δικούς του ανθρώπους, ο Langston Hughes ζωγράφισε με λέξεις το πορτραίτο τους, κι εγώ ιεροσυλώντας στο ποίημα του, προσθέτω έναν στίχο, τον δεύτερο με τα πλάγια στοιχεία, και σας χαιρετώ, όχι όμως πριν σας προτρέψω -για το καλό της ψυχής σας, αλλιώς τι με νοιάζει- να ακούσετε οπωσδήποτε αυτόν τον δίσκο.

The night is beautiful,
Beautiful, also, is the music
So the faces of my people.
The stars are beautiful,
So the eyes of my people
Beautiful, also, is the sun.
Beautiful, also, are the souls of my people.

9

Πρώτη δημοσίευση στο mic.gr

algiers

Algiers

Οι ρίζες και των τριών ( Franklin James Fisher, Ryan Mahan, Lee Tesche) βρίσκονται βαθιά μέσα στον βαθύ νότο την North Carolina, και τη Georgia, όχι και πολύ μακριά δηλαδή από την Yoknapatawpha, την θρυλική πολιτεία του Faulkner, και πάντως εκεί που όχι πολλά χρόνια πριν ο ήχος των αλυσίδων έπαιζε τον ρόλο του ντεφιού στα τραγούδια των νέγρων.
Ο πρώτος κουβαλάει τα gospel στο αίμα του από την μέρα που γεννήθηκε μαζί και το λάθος –για κάποιους…όχι και τόσο λίγους τελικά- χρώμα του δέρματος, οι άλλοι δύο βάζουν ένα χεράκι κι αυτοί να μεταφέρουν κάτι από την υπόλοιπη μεγάλη κι αυτή παράδοση του νότου στις μέρες μας.
Στο σήμερα που  αυτά τα τρία ξενιτεμένα πουλιά του νότου έχουν ανοίξει τα φτερά τους με φόντο τον λαμπρό αλγερινό –έτσι το θέλουν- ήλιο όπου όλα αυτά και ακόμη περισσότερα χωράνε από κάτω, εκεί, εδώ, πουθενά.
Οι μεγάλες θορυβώδεις δυτικές μητροπόλεις, αλλά και οι μικρές ήσυχες επαρχιακές κωμοπόλεις, η κιθάρα του Rowland S. Howard, τα λόγια του Camus με την φωνή του Gainsbourg, το πύρινο και αθάνατο πνεύμα του Jeffrey Lee Pierce, οι ρύμες του hip hop, η ενέργεια του punk, ο ρυθμός των μηχανών του νέου κόσμου αλλά και αυτός του Fela Kuti και της μάνας Αφρικής…η χαμένη (?) μαύρη δύναμη.
Κάπως έτσι κοιτάζοντας πίσω το rock and roll έκανε τα μεγαλύτερα και ωραιότερα βήματα ή και άλματα μπροστά…

Έχουν πίσω τους μόνο ένα επτάϊντσο, το Blood/Black Eunuch και στις αρχές του 2014 βγαίνει ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο Claudette, τα δύο κομμάτια του single, όπως και το ομότιτλο κομμάτι του EP που υπάρχει διαθέσιμο για προ-ακρόαση είναι από τα ωραιότερα τραγούδια που άκουσα εδώ και πολύ πολύ καιρό. Αυτά…για την ώρα.  

homepage  
soundcloud